Donald Russell

Rendez-Vous rondleiding in de Gotische droom van Donald Russell

Let op

Tijdens de wintermaanden zijn er geen rondleidingen!

Iedere maandag om 15.00 uur in juli, augustus, september, oktober en november 2017 vindt een rondleiding (reserveren noodzakelijk) plaats in het gotisch bouwwerk van Donald Russell in Changemois. 
Wilt u komen, reserveer, max. 10 mensen per keer!

Hoe een schier onmogelijk project langzaam gestalte krijgt

In het januarinummer 2017 van BZ een heuse primeur! Pascale van Tongeren openbaart het goedbewaard geheim – de droom – van Donald Russell: zijn ondergronds gotisch gebouw, steen voor steen met de hand gevormd, geheel volgens de regels van de ‘gulden snede’ en grotendeels volbracht.

Link naar de PDF [0,85 MB]

Rondleidingen in het Gotische bouwwerk van Donald Russell

Het is absoluut de moeite waard te komen kijken naar het gotische bouwwerk van deze gepassioneerde man. Lees meer

saffraan

Saffraan in de Morvan

Vertaald uit FR naar NL

Het regionale natuurpark ‘de Morvan’ met een gevarieerd ecosysteem, dat bestaat uit bossen, prachtige rivieren en vruchtbare gronden omgeven door heggen, is erg geschikt voor de verbouw van bijzondere gewassen. Saffraan is zo’n gewas, dankzij Anne-Marie Braekman. Met de hulp van haar man, Didier, begon ze in 2015 met de productie van saffraan op de heuvels van Chissey-en-Morvan.

20.000 bollen op 400 m2

“We willen laten zien dat het niet nodig is een grootgrondbezitter te zijn om saffraan te kunnen verbouwen. Met z’n tweeën is het al goed te doen,” legt Anne-Marie uit. Ze begonnen in 2015 na veelbelovende experimenten het jaar daarvoor. In augustus 2015 werden 20.000 ‘crocus sativus’ (saffraan krokus) bollen geplant op 400 m² landbouwgrond. Voor hun eerste oogst, in oktober van hetzelfde jaar, registreerde het paar een productie van 100 gram saffraan.

 

Lees meer

BZ nummer 49

BZ nummer 49

stroomrekening

De elektriciteitsrekening

Vertaald uit FR naar NL

Van een elektriciteitsrekening van €100, wordt ongeveer € 6 ingehouden door de lokale autoriteiten. Dit wordt de TCFE genoemd, belasting op het elektriciteitsverbruik. Een derde van deze lokale belasting gaat naar het departement; twee derde naar de gemeente, die zelf mag beslissen hoe hoog de heffing is.
stroomrekeningDeze belasting wordt in heel Frankrijk ingehouden. De opbrengst wordt gebruikt om de elektriciteitsnetten of straatverlichting te onderhouden. De Yonne koos, zoals de meeste Franse departementen, voor het maximale belastingtarief. De andere drie departementen van de Bourgogne doen hetzelfde. Slechts vijftien departementen, zoals de Dordogne, de Gard en de Aveyron, heffen iets minder.

Vijf gemeenten van de Yonne heffen iets minder
Van de 428 gemeenten in de Yonne passen allen het maximale belastingtarief toe, op vijf na: Saint-Julien-du-Sault, Pont-sur-Yonne, Sens, Villeneuve-la-Guyard en Saint-Clement.
Een groot deel van de gemeenten in de Yonne profiteert niet rechtstreeks van de TCFE. Dit zijn de kleine gemeenten, die zijn samengevoegd in een departementale energie-unie van de Yonne. Deze energie-unie beheert namens deze gemeenten de elektrische netwerken en verzorgt ook de openbare verlichting.

Lees meer

houtstapel

In Prémery is het hout uit de bossen voor de inwoners

Vertaald uit FR naar NL

De liefhebbers hebben tot eind maart 2018 de tijd om hun stuk bos te kappen en het hout te verwijderen. Deze oude traditie is nog steeds erg in trek bij de bewoners van de beboste gemeenten in de Nièvre. Het geeft ze de mogelijkheid om goedkoop aan brandhout te komen.
Om negen uur, vier dagen voor Kerst, werden de percelen in het bos Moreau, in de gemeente Prémery, toegewezen. Ieder kreeg een strook van 600 m lang. Door de mist waren er niet veel mensen op afgekomen.
Patrick, een jonge gepensioneerde, was er wel. Met zijn kettingzaag. “De andere gepensioneerden komen wel als de mist weer opgetrokken is.”
affouage“We gebruiken allemaal biologische olie. Dat is een van de voorwaarden. We moeten rekening houden met het milieu. Vijftig jaar geleden lag het hier nog vol met ijzeren blikjes, dat willen we niet meer. We laten het gebied net zo schoon achter als voor de affouage,” legt Alexis Plission uit. Hij is gemeenteraadslid in Prémery en één van de voorvechters van deze oude traditie. “Iedereen heeft nu de mogelijkheid om zijn huis te verwarmen voor minder geld. Een stère hout die je ergens koopt, kost toch al gauw 45 euro. Wij bieden de percelen aan voor €15. Daar haal je 6 tot 8 stères uit. Je moet natuurlijk wel de beschikking hebben over de juiste apparatuur. Ook moet je kunnen omgaan met een kettingzaag en weten hoe je het hout uit het bos krijgt.  ‘l’Entreprise à But d’Emploi’ (EBE) biedt ondersteuning als het nodig is. Veiligheid staat voorop. Vooral in bossen waar geen bereik is met je mobiele telefoon.”

Geschiedenis
‘Affouage’ is een gebruik dat dateert uit de Middeleeuwen en stelt mensen in staat een perceel van een gemeentelijk bos te exploiteren. Een gemeenteraad heeft de mogelijkheid om een deel van het gemeentelijke bos te reserveren voor zijn inwoners. Het woord ‘affouage’ komt van het oude Franse werkwoord ‘affouer’ dat verwarmen betekent.

Lees meer

Meubelen van Karel

Min of meer bij toeval waren Rina en ik begin jaren tachtig van de vorige eeuw in Den Bosch beland, waar we een heel prettig, nieuw en ruim houtskeletbouw huis hadden gevonden. Het stond te koop en de vraagprijs was zeker niet onredelijk, maar het was de tijd van torenhoge hypotheekrentes, dus niet bepaald een goede kopersmarkt. De projectontwikkelaar bood het na een lange periode van leegstand te huur aan en dat kwam ons heel goed uit want ik kon ook niet makkelijk een koper vinden voor het huis dat ooit door advocaten werd omschreven als de voormalige echtelijke woning.
Nadat we het anderhalf jaar hadden gehuurd, kwam het opnieuw te koop en als huurders hadden we eerste keus. De vraagprijs was flink gedaald, de hypotheekrente ook en de voormalige echtelijke woning was verkocht, zij het voor minder dan we hadden gehoopt. Niettemin vielen de stukjes van de puzzel allemaal op hun plaats en we hapten snel toe. We hebben er ruim twintig jaar met veel plezier in gewoond.
We naderden wat toen werd genoemd de pensioengerechtigde leeftijd en het idee om naar Frankrijk te verhuizen nam steeds vastere vormen aan. Wilden we in het huis in Den Bosch blijven wonen, dan hadden we daarin fors moeten investeren voor verbouwen en opknappen. Rina was altijd al echt francofiel, ze had als jonge vrouw een tijdje in Frankrijk gewerkt, ze sprak de taal goed en wilde niets liever dan haar laatste jaren daar slijten. Ze was ernstig ziek, maar door haar mentale instelling en haar geweldige lichamelijke conditie merkte je dat niet.
In het najaar van 2004 gingen we een weekje serieus op zoek in Frankrijk, onze vrienden Ton en Trix gingen mee, alleen voor de gezelligheid. Het eerste huis dat we bezochten was eigenlijk meteen raak. Het lag op een heuvel in het begin van de Morvan, niet ver van Autun, aan de rand van een dorpje met een bakker en een slager. Een mooi perceel grond er omheen, fraaie, ruime kamers met “hauteur sous plafond” en een “vue dégagé” tot aan de kathedraal van Autun. Ton zei: “Henk, dit huis heeft een nadeel; als je het koopt komen wij iedere maand een week logeren.” De Nederlandse makelaar was zo slim om mee te delen dat we het zonder probleem een week konden huren om het te leren kennen. Dat deden we en na vijf dagen wisten we het zeker, dit huis zou van ons worden als het even kon. En zo geschiedde. We wisten ons huis in Den Bosch vlot te verkopen en we vestigden ons definitief in Frankrijk, het huis werd dus onze “résidence principale”.
We hebben een heel goede tijd gehad in dat heerlijke huis. Het heette “Chalet St. Merri”, genoemd naar de heilige Médéricus (wie kent hem niet) die rond het jaar 700 abt van het klooster in Autun was en die – nadat hij daar met ruzie was vertrokken – drie jaar lang als kluizenaar woonde bij de bron op het terrein. Hij was de beschermheilige van gevangenen en de op één na oudste kerk in Parijs is naar hem genoemd. De naam Saint Merri komt ook voor in het fascinerende boek Het Parfum van Süskind. Om het beeld compleet te maken: het huis was oorspronkelijk de zomerresidentie van de bisschop van Autun, dus wie weet komt het met mij nog goed.
Een geweldig huis om logés te ontvangen. Groot genoeg om elkaar niet voor de voeten te lopen en ze konden kiezen uit de grijze en de oranje kamer op de eerste verdieping, terwijl ze ook nog een eigen badkamer en de reusachtige zolder tot hun beschikking hadden. Vrienden en familie kwamen dan ook regelmatig, ook Ton en Trix, zij het lang niet iedere maand een week. Maar goed ook, want u weet, Bezoek en vis blijven drie dagen fris.
Na Rina’s overlijden heb ik nog vier jaar alleen gewoond in het Chalet St. Merri. De winters waren een beproeving, op den duur ga je in jezelf praten. Nu zeg ik weliswaar uitsluitend verstandige dingen, zoals u begrijpt, maar toch… In de zomertijd kwamen vrienden en familie weer en ik heb nog geruime tijd een zeer charmante vriendin gehad die regelmatig op bezoek kwam, maar in het najaar van 2012 besloot ik het huis te verkopen.

In de zomer van 2010 vroeg mijn goede vriend Frank of hij en zijn Johanna bij mij in huis konden trouwen en het werd een fantastisch feest daar in en rond het Chalet St. Merri. Frank, vorig jaar en veel te jong overleden, heeft mij jaren lang echt subliem geholpen met allerlei technische klussen in huis en ik was blij dat ik wat terug kon doen. Frank heeft in het huis onder andere de nieuwe keuken geplaatst en dat was bepaald geen simpel karweitje, want u weet dat een rechte hoek in een oud Frans huis ongeveer 89 of 91 graden heeft, maar in ieder geval nooit 90 graden. Die keuken vonden wij in Den Bosch waar een showroom uitverkoop hield. Aanvankelijk liepen Rina en ik er een paar keer voorbij, gewend als we waren aan ons moderne huis in den Bosch, maar later realiseerden we ons dat het Chalet St. Merri om een meer klassieke stijl vroeg, bij voorkeur zelfs iets met een beetje grandeur. Het verhuisbedrijf dat onze inboedel naar Frankrijk zou brengen, heeft alle kastjes en apparaten meegenomen op een proefverhuizing, die nodig was omdat we niet zeker wisten dat zo’n grote vrachtwagen de bocht naar het huis zou kunnen nemen. Dat bleek inderdaad niet het geval en de keuken werd uitgeladen op een pleintje in het dorp, waarvandaan ik de hele zaak kastje voor kast achterin de auto de heuvel op heb gereden.
De oorspronkelijke keuken in het huis was een soort klop-klop eiken geval, onbeschrijfelijk smerig en zeer onpraktisch en Rina en ik gingen aanvankelijk in Frankrijk op zoek naar wat beters; we wilden uit principe het liefst iets in Frankrijk kopen. We kwamen daarbij we ook in Château-Chinon terecht bij een zaak die – vrij vertaald – Meubelen van Karel heet. Hoewel we niet echt wild van enthousiasme werden, vonden we toch iets dat er zeker mee door kon en ik gaf de baas van de zaak een tekening met alle maten en verzocht hem om een offerte. Hij deinsde terug of ik hem een oneerbaar voorstel had gedaan. Oh, non non non monsieur, de maten kwamen ze zelf opnemen, stel je voor dat ik niet nauwkeurig genoeg was geweest. Ruim een week later, op een zaterdagmiddag kwam een kleine auto omhoog rijden en daaruit stapte een kwieke jongeman, keurig gekleed in een krijtstreep kostuum, compleet met corsage in het knoopsgat en overduidelijk op weg naar een bruiloft. Zeer precies werden alle maten genoteerd en alles werd op millimeterpapier getekend. Ten slotte verzocht hij mij bijna plechtig een formulier te ondertekenen voor de aanvraag van een offerte. Minutieus nam ik het formulier door om zeker te zijn dat ik niet voor iets anders tekende dan voor een offerte. Het zal een week of twee later zijn geweest dat we de nieuwe keuken in Den Bosch kochten, waarbij we ons een klein beetje bezwaard voelden ten opzichte van Meubelen van Karel. Tot onze verontschuldiging kan ik aanvoeren dat de Bossche keuken én mooier én goedkoper was dan de Franse.
Maar tot onze stomme verbazing en ook wel tot onze opluchting, hebben we nooit meer wat gehoord van Karel. Geen telefoontje, geen mail, geen fax, geen brief en dus ook geen offerte. Gewoon niets, nimmer, nooit.

auteur: Henk van Grondelle

eten-feestdagen

Op dieet om de kilo’s weer kwijt te raken

Vertaald uit FR naar NL

Adviezen van Céline Lequin, diëtiste in Autun, om te genieten van een goede maaltijd zonder bang te hoeven zijn voor overgewicht.
Foie gras, saumon fumé, chapon aux marrons, bûche, chocolats… In deze feestelijke periode zijn de borden en glazen goed gevuld met allerlei heerlijkheden, waardoor de kilo’s eraan vliegen. Toch kun je met een paar tips en trucs zorgen voor een betere spijsvertering en overtollig voedsel wegwerken.

Citroen, de bondgenoot om te ontgiften
eten-feestdagen“De lever breekt vet, suikers en giftige stoffen af. De vriend van de lever is de geperste citroen, die als ontvetter fungeert,” legt Céline Lequin uit. “Je moet het sap van een hele citroen met een liter water mengen en die de hele dag door drinken. Nog beter is het om het voor de maaltijd te drinken,” adviseert ze. “De lever moet twee tot drie dagen gereinigd worden. Je kunt de hoeveelheid citroenwater verdubbelen door het te mengen met een kruidenthee gemaakt van artisjok, zwarte radijs, rozemarijn en steranijs. Tussen twee grote maaltijden kun je het beste een groentekuur met witte vis doen. Eet geen eieren, vet vlees of kazen. Zuivel in de vorm van yoghurt met vers fruit of compote helpt de darmflora te herstellen.”

Lees meer

van 90 naar 80 km/u

De maximumsnelheid van 80 km per uur op de N151

Vertaald uit FR naar NL

Terwijl de regering, volgens onze collega’s van ‘le Point’ (een Frans weekblad) een vermindering van 90 km/u naar 80 km/u op alle 2-baanswegen evalueert, heeft de Yonne nog steeds geen feedback gekregen over het experiment op de N151.
“Een voorlopig experiment,” had de prefect van de Yonne, Jean-Christophe Moraud gezegd, toen de snelheid van 90 naar 80 km per uur op de N151 werd verlaagd. “De test begon op 1 juli 2015 en zou twee jaar duren. Het doel van deze proef was het aantal verkeersongevallen te verminderen.”

Geen conclusies
De snelheidsbeperking is nog steeds van kracht. Noch de prefectuur van de Yonne, noch de autoriteit van verkeersveiligheid in Parijs, die afhankelijk is van het Ministerie van Binnenlandse Zaken, wil de conclusies van dit experiment vrijgeven. Aan het einde van deze twee jaar is slechts een niet-ontvankelijkheidsverklaring afgegeven.
De N151 is niet het enige experiment, maar wel de belangrijkste. De weg van Auxerre tot Varzy is 49 kilometer lang, waarvan 32 km in de Yonne. De N7 (18 km) in de Drôme en de N87 (14 km) in de Haute-Saône, zijn de andere twee testwegen.
‘Le Point’ onthulde afgelopen vrijdag dat de regering begin volgend jaar de overgang van 90 naar 80 km/u voor alle tweebaanswegen moet goedkeuren. Op dit moment onderzoekt de interministeriële raad voor verkeersveiligheid de mogelijkheden.
Op deze mogelijke beslissing wordt door sommigen nu al sceptisch gereageerd. Wat betreft de verkeersveiligheid in Yonne, spreekt de afgevaardigde, Jean-Christophe Moraud, met gemengde gevoelens: “Je kunt niet zeggen dat we bij voorbaat alles verwerpen, maar deze beslissing zal waarschijnlijk niet gerespecteerd worden en dus zal het niet veel veranderen. We zien het op de N151. Als je 80 km per uur rijdt, wordt je aan één stuk door ingehaald door andere automobilisten. Daarnaast kun je niet echt spreken van een betrouwbare beoordeling van wat er op de N151 gebeurt. Een studie als deze is tamelijk willekeurig. Het is logisch dat er voor sommige gevaarlijke, smalle wegen een snelheidslimiet vereist is, maar op goed onderhouden hoofdwegen, zullen automobilisten zo’n maatregel al snel belachelijk vinden.”

Bron: l’yr, Limitation de la vitesse à 80 km/h sur la N151: du provisoire au définitif? [Cindy Bonnaud]

Een test

Twee auto’s hebben de RN 151 van Auxerre naar Varzy in de Nièvre genomen. De één reed 90 km/u, de andere niet meer dan 80 km/u.

Lees meer

schoorsteenbrand

Schoorsteenbranden

Vertaald uit FR naar NL

Sinds het begin van de maand hebben brandweerlieden in de Nièvre al meer dan tien schoorsteenbranden geblust. En meer dan tweehonderd sinds januari.
Dertien schoorsteenbranden in oktober in de Nièvre en al elf aan het einde van de eerste tien dagen van november. De kou is ingevallen en de open haarden knetteren weer. De niet-geveegde schoorstenen zitten soms vol met roetaanslag en dan is er maar weinig nodig voor een drama….
Tussen 1 januari en 10 november, volgens de laatst bekende statistieken, hebben de brandweerlieden al tweehonderd en tien branden moeten blussen. Een aanzienlijk aantal. Vaak is het een teken van nalatigheid bij het onderhoud van schoorstenen. De komende weken zou dit aantal nog wel eens kunnen toenemen. “We kennen meestal een grote piek in december en januari”, zegt een woordvoerder van ‘Service départemental d’Incendie et de Secours’ in Varennes-Vauzelles. Over heel 2016 werd meer dan driehonderd keer de hulp ingeroepen.

Een schoorsteenbrand kan het hele huis verwoesten
Een schoorsteenbrand, veroorzaakt door koolstofresten in de schoorsteen gaat snel uit wanneer het wordt ontdekt door de bewoners. Maar het kan volkomen onopgemerkt blijven en grote schade aanrichten aan het dak, de vloeren … als de bewoners afwezig zijn. Een dergelijke ramp kan een woning ook volledig vernietigen zoals dat gebeurde in 2015, in een gemeente in de Nièvre. Een familie heeft toen alles verloren.

Lees meer

begraafplaats

De laatste eer

Vertaald uit FR naar NL

De tijd van kostbare begrafenissen lijkt voorbij. Een andere moraal en de voortdurende crisis hebben ertoe geleid dat begrafenissen steeds soberder zijn geworden.

Wanneer de bladeren vallen, lijken de begraafplaatsen wel in bloei te staan. Al die verschillende kleuren benadrukken de liefde voor de dierbaren. Maar net als andere maatschappelijke ontwikkelingen, verandert ook de moraal met betrekking tot begrafenissen. “Het wordt eenvoudiger en goedkoper,” merkt de regiomanager van een nationale begrafenisondernemer op.

Crematie in één derde van de gevallen
“Cremeren is zonder twijfel de meest voor de hand liggende verandering die we zien,” zegt de directeur van ‘Pompes Funèbres Générales’ (PFG) Nevers en Decize, Cédric Chaussin. “Eén op de drie overledenen wordt tegenwoordig gecremeerd.” Dit geldt wel meer voor de stedelijke gebieden dan voor het platteland. Een van zijn collega’s, een begrafenisondernemer in de zuidelijke Morvan, merkt op dat “de meeste verzoeken aan ons betrekking hebben op begrafenissen”.
Tegenwoordig worden er veel meer begrafeniscontracten afgesloten. Mensen willen niet langer een last voor hun kinderen zijn en willen er zeker van zijn dat hun wensen gerespecteerd worden. Ze betalen het begrafenisgeld in één keer of in maandelijkse termijnen aan een verzekeringsmaatschappij. Deze betaalt het geld aan de begrafenisondernemer, nadat ze op de hoogte zijn gesteld van het overlijden van de verzekerde.

Lees meer