Bonne Fête!

Op één van die laatste prachtige dagen van augustus was ik vol overgave bezig mijn rozen te besproeien, die hun tweede bloei beleefden! Plotseling naderde over ons zandpad een groot formaat bestelwagen, zonder opschrift. De jongeman die uitstapte, begroette mij enthousiast. Ik had die ochtend, voor het eerst bij hem, een prachtige geranium gekocht. ‘Ah, vous habitez ici!,’ riep hij enthousiast.
‘Je vous apporte votre commande de la semaine dernière, madame Prioville.’ In zijn hand hield hij alvast de piëdestal, die duidelijk onderdeel vormde van een enorm bloemstuk, dat hij vooralsnog in zijn auto had laten staan.
Ik vertelde hem dat genoemde mevrouw, die ik af en toe in de supermarkt in Saulieu spreek, in het huis aan de horizon woonde en legde hem uit hoe hij daar zo gemakkelijk mogelijk naar toe kon rijden.


Binnen tien minuten was hij er weer! ‘Ik heb me vergist, het is vóór u, ván mevrouw P.!’ Ik schrok van de omvang van het bloemstuk dat hij nu demonstratief uitgeladen had en dat hij duidelijk niet meer van zins was in te laden. Ik vroeg aarzelend of ik het kon weigeren, stotterde verbouwereerd ‘Cela doit être une erreur de sa part,’ maar hij was onverbiddelijk.
‘Vous la voulez où?’ Ik wees totaal overdonderd een willekeurige plek aan, omdat het gewicht van deze fleurrijke bestelling
zelfs deze robuuste jongeman parten leek te gaan te spelen.
‘Cela a l’air d´une funérailles,’ grapte ik nog, maar hij was al op weg naar zijn auto, blij dat hij deze moeilijke bestelling eindelijk afgeleverd had.
Opeens schoot hem iets te binnen. Hij dook onder zijn dashboard en raapte een stukje papier van de grond. Hij gaf
het aan me en zag mijn verbazing. Op een gerafeld ruitjespapiertje stond met potlood gekrabbeld: Bonne Fête. ‘Bent u niet
jarig?,’ vroeg hij. Toen ik ontkennend antwoordde, informeerde hij naar mijn roepnaam. Toen dat Ingrid bleek te zijn, riep hij opgelucht: ‘Voilà, la fête de la Sainte Ingrid, cela se fête le 2 septembre! Madame Prioville avait certainement peur d´être trop tard!’
Toen hij weg reed, belde ik meteen de goede geefster, die het hele gebeuren vast en zeker op grote afstand had gevolgd. Ik bedankte haar uitbundig, vertelde dat mijn Franse grootmoeder inderdaad nooit haar verjaardag, maar wel haar naamdag vierde, zei dat het bloemstuk veel te groot was en beloofde natuurlijk meteen die middag even bij haar en haar zieke echtgenoot langs te komen.
Voor hem nam ik een pot gember mee (in deze regio moeilijk tot niet verkrijgbaar) en voor haar mijn aanwinst van die ochtend, de mooie geranium! Toen ik hun tuinpad opkwam, steeg het schaamrood mij naar de kaken: hun tuin stond boordevol mooiere geraniums dan er waar dan ook te koop zijn!

auteur: Ingrid Schrijnemaekers

  • Bekeken234