Franse zangers

In het lied van Harry Bannink op de schitterende tekst van Annie M.G. Schmidt ‘Op een mooie Pinksterdag’ maakt de vader zich zorgen over zijn nu nog kleine meid met wie hij vredig in het park wandelt. Immers: Morgen kan ze zwanger zijn, ’t kan ook nog vandaag, ’t kan van de behanger zijn of van een Franse zanger zijn of iemand uit Den Haag.
Onduidelijk is wie de zaak erger maakt: de behanger, een Franse zanger of de Hagenaar. Wat is er toch met Franse zangers? Onwillekeurig denk je dan aan types als de onlangs overleden Johnny Hallyday, maar die had Annie vast niet voor ogen. Ik ook niet, het gaat hier over andere zangers.

Niet lang nadat wij ons, jaren geleden, in de Bourgogne hadden gevestigd word ik gevraagd mee te zingen in een plaatselijk gemengd koor in het naburige stadje. Van mijn buurvrouw had men begrepen dat ik als baszanger enige ervaring had en die konden ze wel gebruiken. Waarom ook niet, het is een goede manier om je Franse kennissenkring uit te breiden en deel te nemen aan het culturele leven van de nieuwe woonomgeving. En dus meld ik mij op een avond bij het ensemble dat repeteert in het zaaltje van het plaatselijke medisch-sociaal centrum. Lees meer

Ontrouw

Beste Ko, ik ben je een verklaring verschuldigd. Ja ik weet het, daarvoor is het rijkelijk laat, om precies te zijn 11 jaar te laat. Maar, beter laat dan nooit, nietwaar…

Misschien is het beter dat ik begin bij het begin, anders kunt u er niet dan met de grootste moeite een touw aan vast knopen. En het logische begin is de bekentenis dat ik een echt gewoontedier ben. Ik hoef niet zo nodig steeds andere zaken en andere mensen om mij heen. Ik houd er ook niet zo van voortdurend mijn beste beentje te moeten voorzetten bij een nieuwe kennismaking. Een vorm van luiheid of soms gewoon gebrek aan belangstelling. Het zij zo, ik voel me er prima bij. Het heeft stellig ook onhandige kanten. Zo heb ik jarenlang een stamkroegje gehad op ruim 50 kilometer van huis dat werd uitgebaat door Ome Ben die de uitsmijters bakte en Tante Mies die achter de tap stond als ze haar in een streng korset gesnoerde lijf niet aan de kaarttafel had aangeschoven. Een prima stel samen daar niet van, maar het café bood niets bijzonders, dus ik was eigenlijk gewoon te lui om uit te zien naar een even goed of misschien wel beter adres dichter bij huis voor een pilsje, een potje ouwehoeren en een partijtje biljart. En waar ik ook woonde in Nederland vóór mijn verhuizing naar Frankrijk, auto’s kocht ik steevast op een adres in Loosdrecht, waar ik ook consequent onderhoud liet uitvoeren. Zoals reeds gezegd onhandig, tijdrovend en dus kostbaar, maar wel prettig en vertrouwd en dat is mij veel waard.
Lees meer

Meubelen van Karel

Min of meer bij toeval waren Rina en ik begin jaren tachtig van de vorige eeuw in Den Bosch beland, waar we een heel prettig, nieuw en ruim houtskeletbouw huis hadden gevonden. Het stond te koop en de vraagprijs was zeker niet onredelijk, maar het was de tijd van torenhoge hypotheekrentes, dus niet bepaald een goede kopersmarkt. De projectontwikkelaar bood het na een lange periode van leegstand te huur aan en dat kwam ons heel goed uit want ik kon ook niet makkelijk een koper vinden voor het huis dat ooit door advocaten werd omschreven als de voormalige echtelijke woning.
Nadat we het anderhalf jaar hadden gehuurd, kwam het opnieuw te koop en als huurders hadden we eerste keus. De vraagprijs was flink gedaald, de hypotheekrente ook en de voormalige echtelijke woning was verkocht, zij het voor minder dan we hadden gehoopt. Niettemin vielen de stukjes van de puzzel allemaal op hun plaats en we hapten snel toe. We hebben er ruim twintig jaar met veel plezier in gewoond.
We naderden wat toen werd genoemd de pensioengerechtigde leeftijd en het idee om naar Frankrijk te verhuizen nam steeds vastere vormen aan. Wilden we in het huis in Den Bosch blijven wonen, dan hadden we daarin fors moeten investeren voor verbouwen en opknappen. Rina was altijd al echt francofiel, ze had als jonge vrouw een tijdje in Frankrijk gewerkt, ze sprak de taal goed en wilde niets liever dan haar laatste jaren daar slijten. Ze was ernstig ziek, maar door haar mentale instelling en haar geweldige lichamelijke conditie merkte je dat niet. Lees meer

Marthe – Kenny – Ree

Het is alweer bijna zeven jaar geleden dat Marthe bij me kwam logeren, ik woonde toen nog in La Celle-en-Morvan. Marthe kende ik van de HBS in de jaren ’50 van de vorige eeuw. Die combinatie van drie letters zal jonge Nederlanders niet veel zeggen, maar ik vrees dat het merendeel van de abonnees van Bourgondische Zaken niet onder de categorie “jong” valt, dus nadere toelichting zal niet nodig zijn.

In die tijd deden de meeste meisjes op de middelbare school de talenkant, maar Marthe was een van de slechts drie meisjes in onze HBS-B klas, de wis- en natuurkunde kant dus. Zij was een vrolijke, sportieve en een beetje jongensachtige meid die spontaan in schaterlachen kon uitbarsten en die prachtig kon vloeken. Veel van haar mannelijke klasgenoten waren stiekem een beetje verliefd op haar, denk ik. Ik dus ook (dat “dus” is welbewust geplaatst in de tekst, u ziet maar wat u ervan denkt). Iedereen ging toen op de fiets naar school en ik moest een paar kilometer rijden vóór Marthe in de vroege ochtend mijn pad kruiste en heel vaak wachtte ik haar zo onopvallend mogelijk op. Ik heb haar heel wat kilometers uit de wind gehouden en ik mocht haar zelfs af en toe een duwtje geven, hoewel dat eigenlijk niet nodig was. Niettemin moest ik het afleggen tegen de aantrekkingskracht die ene Theo op de meisjes had en ik legde me daarbij neer. Theo was gezegend of opgezadeld met een mooie dubbele achternaam en hij kwam inderdaad uit een familie van enig aanzien, hoewel hij daar nooit mee schermde en het had voor Marthe ook geen bijzondere betekenis.
Veel later hoorde ik dat de ouders van Theo het meisje toch niet helemaal geschikt achtten voor een plekje in de familie. Wat Theo daarvan dacht weet ik niet.

Lees meer

Rabais

Als u in de supermarkt een beetje royaal inkoopt, mag u rekenen op korting. Soms aanzienlijk en soms ook bar weinig, maar toch. Kost bij voorbeeld uw favoriete tandpasta normaal per tube € 2,80, als u drie tubes koopt in de aanbieding, zou de totale prijs wel eens € 7,- kunnen zijn, pardon, ik bedoel natuurlijk € 6,99. En als u een doos van zes flessen wijn in uw kar laadt, kan de 6de fles best wel eens gratis zijn. U let daarop bij de dagelijkse of wekelijkse boodschappen. Niet? Nou, ik wel. Ik laat me lang niet altijd verleiden door de aanbiedingen, maar als ik het idee heb dat het goed of tenminste redelijk uitkomt, dan sla ik graag mijn slag. Echt een Nederlander, net wat u zegt. Hoewel, zal een Fransman daarin anders zijn?

Bij een Brico-winkel kocht ik pas nog een eenvoudig snoer, alleen geschikt voor verlichting en alleen voor binnenshuis. Een rolletje van 5 meter kostte € 3,50 en die van 10 meter € 6,50, tot zoverre allemaal heel normaal. Maar een rol van 25 meter moest € 18,44 opbrengen, dus dat betekent dat 2 rollen van 10 meter plus één van 5 meter samen bijna 2 euro goedkoper zijn. Of heeft u wel eens voor binnenverlichting één snoer van 25 meter nodig?
Koffiefilters stond onder andere op het slordig afgescheurde hoekje van een enveloppe dat ik had mee gekregen. Ik zag tot mijn verbazing dat een pak van 80 stuks iets duurder was dan twee pakken van 40 stuks, dus sloeg ik twee pakken van 40 in; ik heb het thuis goed moeten uitleggen.

Lees meer

Knipoog

Een paar jaar geleden verwees mijn Franse huisarts mij voor een routine onderzoek naar een plaatselijke cardioloog. In Nederland kom je dan altijd in een ziekenhuis terecht, maar hier in Frankrijk mocht ik me vervoegen op een privé praktijkadres.
De wachtkamer was groot genoeg om minstens twintig patiënten te bergen, maar ik zat er moederziel alleen. Ik vond dat niet erg, in tegendeel zelfs. In een volle wachtkamer weet ik nooit zo goed waarnaar of naar wie ik moet kijken en ik pak maar zelden een tijdschrift, uit een soort smetvrees. En over kwaaltjes praten vind ik al helemaal niets.
De muren waren beplakt met ernstig verkleurd juten behang dat je heel vroeger nog wel eens zag op zogenaamd betingelde muren; het dateerde uit het eind van de twintiger jaren van de vorige eeuw, schatte ik. Hier en daar hingen met pleister vastgeplakte posters die de lezers attent maakten op de gevaren van roken of wezen op voorschriften van verzekeraars. Sommige hoekjes van de posters waren al eens los gescheurd en opnieuw met pleisters vastgeplakt. Langs de plinten zag ik een paar wollige stofpluizen.
Er stonden overal verschillende stoelen, zeer waarschijnlijk afkomstig uit de Emmaüs, geen van alle erg comfortabel om te zien, maar dat hoort ook niet in een wachtkamer, vind ik.
De spreekkamer zag er niet veel frisser uit en de witte jas die de dokter droeg zou een Nederlandse huisvrouw graag eens in een lekker sopje hebben gezet.
Nadat mijn carte vitale in ontvangst was genomen, werd ik uitgenodigd mijn shirt uit te trekken en plaats te nemen op de onderzoektafel die in een hoek stond. Tegen een schoorsteenmantel stonden twee stapels apparaten, waar de dokter een tijdje naar staarde, alvorens er eentje uit te trekken, waardoor de rest van de stapel dreigde te kapseizen. Lees meer

Bonne Fête!

Op één van die laatste prachtige dagen van augustus was ik vol overgave bezig mijn rozen te besproeien, die hun tweede bloei beleefden! Plotseling naderde over ons zandpad een groot formaat bestelwagen, zonder opschrift. De jongeman die uitstapte, begroette mij enthousiast. Ik had die ochtend, voor het eerst bij hem, een prachtige geranium gekocht. ‘Ah, vous habitez ici!,’ riep hij enthousiast.
‘Je vous apporte votre commande de la semaine dernière, madame Prioville.’ In zijn hand hield hij alvast de piëdestal, die duidelijk onderdeel vormde van een enorm bloemstuk, dat hij vooralsnog in zijn auto had laten staan.
Ik vertelde hem dat genoemde mevrouw, die ik af en toe in de supermarkt in Saulieu spreek, in het huis aan de horizon woonde en legde hem uit hoe hij daar zo gemakkelijk mogelijk naar toe kon rijden.

Lees meer

Nicole, uit Parijs…

Gebracht door de taxi vanuit Parijs, stapte ze stralend uit en we maakten kennis met elkaar. In een klap wist ik: “dit worden gezellige dagen,” Nicole in mijn Chambres d’Hôtes.
De nog kwieke 86 jarige was meteen verrukt van haar logeerkamer. “Het past als een jasje om mij heen,” zei ze na een uur.
Mijn gast was aan een kant doof en aan de andere kant kon ik een vraag of mededeling letterlijk in haar oor toeteren, het wende snel en ze lachte beminnelijk als ik mij hiervoor inspande.
Op een morgen ging ik met haar op stap, want zoals zoveel ouderen heeft ook zij haar sporen liggen in de Morvan.
Het kernpunt bleek Villapourçon te zijn. Daar bracht ze in Le Bouchet als kind al haar vakanties door bij Mami et Papi. We bezochten het huis, waar nu Antoine woont. Lees meer

deksel camembert-doosje

Het Camembert-doosje (vervolg en slot)

Dit is een vervolg op: Het Camembert-doosje (eerste deel).

Toen we nog geen jaar geleden aarzelend overwogen om ons huis in Les Quatre Vents te gaan verkopen en – na bijna veertig jaar – langzamerhand uit de Morvan te vertrekken, rees de vraag: wat doen we met het Camembert-doosje dat we indertijd, tijdens een restauratie achter een ‘poutre’ verstopt, vonden. Het bevond zich in een vertrek dat in latere tijden tegen het oorspronkelijke huis was gebouwd.
We besloten het te laten afhangen van degenen die de nieuwe eigenaars van ons huis zouden worden. Hier en daar hadden we wel eens laten doorschemeren dat het, zo tussen nu en drie jaar, wel eens tijd werd om te vertrekken. We hadden alle tijd. Daarom kwam er ook geen bord in de tuin en schakelden we geen makelaar in. We zouden wel zien wie er op ons pad kwam.
Nu, we hebben het gezien. Voordat we er erg in hadden, meldden zich drie gegadigden. Dat was schrikken. De eerste belangstellenden kwamen kijken en het was meteen raak. Voor de bühne bekeken ze nog een enkel ander pand in de omgeving, maar de beslissing was eigenlijk al gevallen: of jullie huis, of anders niets.
Lees meer

Kunst

Kunst

Het werd weer eens hoog tijd voor een tochtje op de racefiets. Als ik te lang geleden het stalen ros, dat natuurlijk al lang niet meer van staal is, heb beklommen, voel ik me niet echt lekker, fysiek en psychisch niet. Natuurlijke merk ik best dat ik de leeftijd heb bereikt waarop alles niet meer zo vanzelfsprekend gaat en op de dagen dat ik dit besef ben ik soms en geheel onverwacht zo verstandig om niet de heuvels van de Morvan aan te vallen, maar zoek ik het vlakke terrein van les canaux op, bij voorbeeld het Canal de Bourgogne of het Canal de Nivernais. Vandaag het laatste, dat ik mooi kon combineren met een bezoekje aan iemand in de buurt van Ternant, iets dat ik lang geleden had beloofd en vervolgens onbehoorlijk lang en zonder duidelijke reden steeds had uitgesteld. Tot mijn opluchting werd daarover niet gemopperd, maar was het best gezellig, waardoor ik veel langer bleef plakken dan ik me had voorgenomen en dat was weer een redelijk excuus om niet teveel kilometers te maken langs het kanaal.
Lees meer