deksel camembert-doosje

Het Camembert-doosje (vervolg en slot)

Dit is een vervolg op: Het Camembert-doosje (eerste deel).

Toen we nog geen jaar geleden aarzelend overwogen om ons huis in Les Quatre Vents te gaan verkopen en – na bijna veertig jaar – langzamerhand uit de Morvan te vertrekken, rees de vraag: wat doen we met het Camembert-doosje dat we indertijd, tijdens een restauratie achter een ‘poutre’ verstopt, vonden. Het bevond zich in een vertrek dat in latere tijden tegen het oorspronkelijke huis was gebouwd.
We besloten het te laten afhangen van degenen die de nieuwe eigenaars van ons huis zouden worden. Hier en daar hadden we wel eens laten doorschemeren dat het, zo tussen nu en drie jaar, wel eens tijd werd om te vertrekken. We hadden alle tijd. Daarom kwam er ook geen bord in de tuin en schakelden we geen makelaar in. We zouden wel zien wie er op ons pad kwam.
Nu, we hebben het gezien. Voordat we er erg in hadden, meldden zich drie gegadigden. Dat was schrikken. De eerste belangstellenden kwamen kijken en het was meteen raak. Voor de bühne bekeken ze nog een enkel ander pand in de omgeving, maar de beslissing was eigenlijk al gevallen: of jullie huis, of anders niets.
Lees meer

Kunst

Kunst

Het werd weer eens hoog tijd voor een tochtje op de racefiets. Als ik te lang geleden het stalen ros, dat natuurlijk al lang niet meer van staal is, heb beklommen, voel ik me niet echt lekker, fysiek en psychisch niet. Natuurlijke merk ik best dat ik de leeftijd heb bereikt waarop alles niet meer zo vanzelfsprekend gaat en op de dagen dat ik dit besef ben ik soms en geheel onverwacht zo verstandig om niet de heuvels van de Morvan aan te vallen, maar zoek ik het vlakke terrein van les canaux op, bij voorbeeld het Canal de Bourgogne of het Canal de Nivernais. Vandaag het laatste, dat ik mooi kon combineren met een bezoekje aan iemand in de buurt van Ternant, iets dat ik lang geleden had beloofd en vervolgens onbehoorlijk lang en zonder duidelijke reden steeds had uitgesteld. Tot mijn opluchting werd daarover niet gemopperd, maar was het best gezellig, waardoor ik veel langer bleef plakken dan ik me had voorgenomen en dat was weer een redelijk excuus om niet teveel kilometers te maken langs het kanaal.
Lees meer

Grand-mère

Het grote, ooit fraaie maar nu verwaarloosde huis ligt op een lage heuvel, de muren een beetje verveloos, de ijzeren luiken verroest en scheef hangend in hun hengsels. Overal fruitbomen en doorgegroeide struiken. Stilte, niemand te zien. Op een oude keukenstoel een boodschap, geschreven met viltstift op een stuk wit karton: ‘Grootmoeder verwacht u. Klop op het tweede raam rechts van de kleine appelboom en heb een beetje geduld’. Zo gedaan.
Grootmoeder is een heel bijzondere, zeg maar gerust een excentrieke, vinnige oude dame. Priemende donkerbruine ogen in een expressief gezicht, ogen die je meestal vriendelijk maar ook wel streng aankijken. Zij runt een wijndomein aan een grote rivier en doet dat met verve. Lees meer

Negentig

De temperatuur viel vandaag een beetje tegen, of eigenlijk veel meer dan een beetje. Het was gewoon koud en guur en er stond een harde wind die je de adem afsneed en je soms bijna de berm in blies.
Het eerste stukje van La Petite Verrière naar La Celle en Morvan had ik die wind pal in de rug en bovendien daalt het daar heel lichtjes, zodat ik een mooi tempo kon ontwikkelen. Wel kwam al snel de gedachte in me op om op de terugweg een andere route te kiezen, want met verzuring in de benen en op een stijgende weg tegen die harde wind de laatste kilometers afleggen, stond me niet bijster aan. Lees meer

Le Martre, de marter

Nog voordat ik mij definitief in de Morvan ging nestelen, hing ik een woning op voor de koolmezen in de prachtige den die mijn tuin siert.
Het is een voeder/nestkast; in de winter te gebruiken als voederhuis, door er een omgekeerde fles met zaden in te hangen, in het voorjaar en de zomer een veilige plek voor het jonge grut. Tenminste dat dacht ik. Totdat ik op een morgen buiten kwam en zag dat plukken nestmateriaal buiten de kast lagen. Dat vond ik vreemd.
De dag daarna lagen er onder aan de boom twee dode nog onvolgroeide mezenkuikens. Nog onbekend met de natuurlijke vijanden van deze kleine vogeltjes (behalve hun grotere soortgenoten; specht, ekster en buizerd) besloot ik op mijn qui-vive te zijn. Lees meer

Camembert doosje

Het Camembert-doosje

Het was op 6 april 1982, toen ik bij louter toeval, tijdens de verbouwing van ons boerderijtje in de Morvan, de restanten van een oud Camembert-doosje vond.
Twee en een half jaar eerder, in augustus 1979, hadden we dit huis in Les Quatre Vents, een gehucht bij Chaumard, gekocht. We vielen vooral voor het uitzicht: de Mont Beuvray en de heuvels van de zuidelijke Morvan op meer dan veertig kilometer afstand! Er moest wel het een en ander aan gebeuren. Wat wil je ook – een huis dat op de ‘carte d’état-major’ van 1820 voorkomt.
Die dag in april was ik bezig in het achterste gedeelte van de boerderij, een ruimte die door ons, op gezag van onze kinderen, tot op de huidige dag het ‘Zwaluwnestje’ genoemd wordt, omdat er aan een draagbalk een kunstig nest van een boerenzwaluw zat gemetseld. De balken waren verrot en zaten onder de houtwormgaten. Ze moesten dringend vervangen worden.
Lees meer

Silvia

Silvia heb ik leren kennen als een 80 jarige die nog aktief was in onze gemeente.
In de loop van de jaren heb ik haar vaak bezocht in haar eenvoudige huisje, naast haar oudste kleinkind in Le Bourg.
Het waren altijd gezellige babbels en ontmoetingen.
Silvia kon goed ronduit voor haar mening uitkomen en dat hield de discussie spannend.
Toen haar broer werd opgenomen in het bejaardenhuis en langzaam dement werd, gingen we Gaston regelmatig samen opzoeken. Op een gegeven moment hoefde dat niet meer, het contact tussen zus en broer droogde op.
Nu is Silvia 90 jaar, lopen doet ze nog maar weinig. Lees meer

Fiza

Ongeveer twee jaar geleden reed ik in het voorjaar uit Nederland naar de Morvan in Frankrijk en zoals altijd moest ik kiezen tussen de route over Dijon en die over, of eigenlijk langs Beaune. Die dag werd het Dijon. Bij het verlaten van die mooie stad stopte ik bij een van de groenten- en fruitstalletjes tegenover het Lac Kir, waar je eigenlijk al in Plombières (les Dijon) bent. Wat ik toen precies kocht bij het oude vrouwtje dat het stalletje beheerde, weet ik echt niet meer, maar het staat me bij dat het allemaal smakelijk en vooral ook vers was. Zo vaak rijd ik daar niet langs en ik vergat het plekje een beetje en ik stond ook een keer voor een neergelaten rolluik, want het stalletje had geen vaste openingstijden, leek het. Lees meer