Dankzij ‘urbex’ ontdekken we verlaten plekken

Vertaald uit FR naar NL

 

‘Urbex’, een afkorting voor ‘exploration urbaine’ (stedelijke verkenning), is een trendy activiteit. Kastelen, fabrieken, ziekenhuizen … Het doel is om verlaten plekken te bezoeken en daar foto’s en filmpjes van te maken. Op internet zie je een steeds groter wordende groep mensen die hiermee bezig is, maar deze verboden vrijetijdsbesteding brengt ook risico’s met zich mee. Hugo uit le Creusot vertelt: “Stedelijke ontdekkingsreizigers kun je ons noemen. Wij zijn in de eerste plaats liefhebbers van ons culturele erfgoed. De hoofdregel is: respecteer de plek die je bezoekt, laat alles achter zoals je het hebt aangetroffen en verniel niets. De sfeer van de plaats trekt ons aan en dan is er ook nog de adrenaline van de ontdekking,” zegt Hugo, die 39 jaar is. Hij is een gepassioneerde fotograaf, die al acht jaar ‘urbex’ beoefent. “Er is natuurlijk een ‘Indiana Jones’-kant. We ontdekken verlaten plekken, vergeten door de tijd. Het prettige is om de verbeelding de vrije loop te laten: wie zijn de mensen die daar werkten of woonden, waarom is het gebouw verlaten?”

“Toen ik begon stond het nog in de kinderschoenen. Je moest zelf op ontdekkingstocht gaan en als je een plek had gevonden hield je die voor jezelf. Nu is het geweldig in de mode. De foto’s kom je overal tegen op internet en trekken vooral jongeren aan. Ook veel zondagse wandelaars komen een kijkje nemen. Het zijn toeristische trekpleisters geworden, ondanks dat het verboden gebied is,” betreurt de ontdekkingsreiziger. “Doordat bijvoorbeeld foto’s van antiek meubilair op internet zijn geplaatst, zijn deze goed bewaarde plaatsen nu leeggeplunderd en gesloopt. Dit is allemaal nogal tegenstrijdig omdat het doel ook is om de ontdekking van deze plaatsen openbaar te maken en archiefbeelden aan iedereen bekend te maken, voordat de gebouwen definitief gesloopt worden. Ik heb natuurlijk niet het alleenrecht om deze locaties te bezoeken, maar als we met vijfhonderd mensen tegelijk komen, is het snel gedaan met de schoonheid van deze plaatsen,” zegt Hugo.

Een tocht door de streek

De liefhebber wil niet al zijn adressen onthullen. “Er zijn overal plaatsen te vinden, je moet ze gewoon zoeken. Dat is het spel. Het is verslavend en kan nogal prijzig worden. Benzine is niet goedkoop. Ik ben bijvoorbeeld wel eens helemaal naar België gereden om een kasteel te bezoeken. Vanzelfsprekend is het industriële erfgoed van Le Creusot erg interessant en we hebben het geluk dat de meeste fabrieken nog steeds in bedrijf zijn. Het uitgangspunt voor mij is dat de plek verlaten moet zijn. Het gebouw moet leegstaan. Maar sommige avonturiers aarzelen niet om op het dak van kathedralen of gebouwen te klimmen. Een enkele keer heb ik een uitzondering gemaakt. Ik heb bijvoorbeeld prachtige foto’s van het kasteel ‘Avoise’ in Montchanin gemaakt voordat het gesloopt werd. Zo ook van de directiewoning van de Schneider-fabrieken en ‘le grand lavoir de Chavannes’ in Montceau,” geeft de fotograaf toe.

Voorzichtigheid geboden

Doordat de gebouwen niet langer onderhouden worden, kan de beoefening van de urbex zeer gevaarlijk zijn. “Ik raad iedereen aan om nooit alleen te gaan en heel voorzichtig te zijn. Een ongeluk zit in een klein hoekje en ik roep nog maar eens in herinnering dat je je vaak op verboden terrein begeeft en dat dat niet toegestaan is,” eindigt Hugo.

Aart Sierksma

Bron: lejsl, Grâce à l’urbex, « on découvre des lieux à l’abandon » [Alice Emorine]

  • Bekeken226