Les misophones: Lawaai van haat (*)

Ter gelegenheid van de boekenbeurs van Saint-Honoré-les-Bains op zondag 7 juli presenteerde Bruno Salomone zijn nieuwste roman ‘Les Misophones’. Cinema, theater, televisie, literatuur …. Niets lijkt Bruno Salomone tegen te houden. Hij boekt succes na succes. De laatste in de rij is zijn nieuwe roman ‘Les Misophones’, verschenen op 18 april.

Een ontmoeting

Wat is misofonie?

Laten we bij het begin beginnen. Misofonie is een hersenaandoening waarbij specifieke geluiden extreme gevoelens van woede, walging of haat opwekken. Letterlijk betekent het: haat voor geluid. Je moet dan denken aan allerlei geluiden uit het dagelijks leven. Bruno Salomone somt er een groot aantal op in zijn roman: “Er zijn heel veel geluiden, maar kauwen is wel het meest voorkomend. Het kan een persoon zijn die een appel kauwt, chips eet, zwaar ademhaalt, snurkt, piepend ademhaalt, regelmatig snuift van verkoudheid, iemand die de letter ‘s’ scherp uitspreekt, enzovoorts. Het lijken eenvoudige onbenulligheden, maar 15% van de bevolking lijdt aan deze aandoening”.

 Wat is uw relatie met misofonie?

“Het is heel moeilijk om te begrijpen wat misofonie is … Je moet het eerst zelf ervaren om erover te kunnen praten. Ja, ik ben misofoon. Maar ik houd er niet van om er over te praten, want ik wil niet dat mensen mij zien als een patient.

Misofonie is een interessante, nieuwe wereld. Het is nog helemaal niet zo bekend. De term is heel recent en komt pas rond het jaar 2000 voor. ‘Les Misophones’ is het eerste boek dat dit onderwerp echt aanpakt. Veel mensen vinden dit ziektebeeld bespottelijk en onbegrijpelijk. Daarom besloot ik om in boekvorm de avonturen tussen twee misofonen te vertellen”.

Het is een roman, maar wel gebaseerd op ware gebeurtenissen?

“Wie zegt dat een roman altijd fictie is? Het deel dat plaatsvindt in China bijvoorbeeld is geheel en al verzonnen. Ik wilde in dit boek de grens tussen fictie en non-fictie oprekken. En trouwens, als je schrijft, praat je altijd over jezelf. Dus ja, ik werd ook geïnspireerd door echte feiten. Het grappige aan dit alles is dat sommige mensen om me heen vertellen dat ze zich in mijn personages herkennen. Maar ik heb niemand gemodelleerd. Ik heb hier en daar kleine stukjes genomen en die samengevoegd.”

Heb u wel genoeg tijd om te schrijven naast al uw andere bezigheden?

“Het kostte me bijna een jaar om het te schrijven. Het is een tijdrovende bezigheid, maar het is een buitengewoon avontuur. In tegenstelling tot een show, heb je nu alleen woorden tot je beschikking die het werk moeten doen. Het moet eenvoudig zijn, je moet meteen ter zake komen en je moet proberen de lezer te bereiken”.

In deze roman spreekt u van “het negeren van misofonie”. Denkt u dat mensen te bereiken zijn zonder kennis van zaken? Wanneer kunnen we onszelf als een misofoon beschouwen?

“Volgens Thomas Dozier lijdt 15 tot 20% van de bevolking in de VS aan misofonie. Dat zijn er dus behoorlijk wat. Ik denk dat we allemaal wel een beetje misofoon zijn, maar dan op verschillende niveaus. Sommige mensen zijn echt fobisch, zoals we dat kennen bij arachnofobie (angst voor spinnen).

De reacties op mijn boek zijn heel erg verschillend. Veel mensen hebben me in vertrouwen genomen na het lezen van mijn roman. Sommigen hebben extreme, soms gewelddadige reacties. Het kan zelfs in haat veranderen. Het kan een leven totaal verpesten. Onder familieleden is het nog erger omdat deze geluiden in dat geval dagelijks terugkomen”.

Als u zou moeten kiezen tussen Damien en Alexis, met welk personage identificeert u zich dan het meest?

“Geen van twee!” (lacht) Daarna meer serieus: “Voor allebei. Tenminste, voor sommige aspecten van allebei. Aanvankelijk wilde ik maar één personage maken, maar ik vond het interessanter om een tweede personage erbij te zetten en ze te laten communiceren. Het is een beetje een dialoog met mezelf, de een staat voor de donkere kant en de ander voor het mooie deel”.

Kan uw roman bijdragen tot meer begrip voor misofonie?

“Ik hoop het. Ik stel het al op prijs als mensen het hebben gelezen. Dat is een eerste stap naar het luisteren en begrijpen van elkaar”.

In hoeverre wordt uw leven beheerst door misofonie? Wat zijn de geluiden die u het meest irriteren?

“Als je misofoon bent, heb je te maken met allerlei kleine geluiden die je brein volledig in beslag nemen en heb je dus grote moeite om nog aan iets anders te denken. Het is mij al op jonge leeftijd overkomen dat ik gesprekken niet kon volgen vanwege de geluiden die me omringden. Maar wat me het meest stoort, is kauwgom kauwen! Het ergste is dat je niet weet wanneer het zal stoppen. Ik vind kauwgom kauwen trouwens sowieso heel smerig. Sommige mensen houden hun kauwgom heel lang in hun mond, veel te lang. Wat me ook heel erg irriteert als mensen hun neus ophalen. Over het algemeen kun je stellen dat het openbaar vervoer de slechtste plek is om te zijn. Je wordt daar geconfronteerd met zo verschrikkelijk veel lawaai, om gek van te worden. Misofonie is permanent aanwezig. Iedereen probeert, als het even kan, er aan te ontsnappen. Soms zelfs met een helm op hun hoofd”.

Hoe maak u het op een nette manier aan iemand duidelijk dat hij of zij u ergert?

“Dat blijft altijd moeilijk. Zelfs als je zegt: Weet je, ik stoor me niet aan jou, maar aan het geluid dat je maakt! Dan probeer je het dus niet op de persoon te spelen, maar….. sorry, meestal kun je het niet sturen. En ik wil niet steeds degene zijn die loopt te…….. Hoe dan ook, er is aan beide kanten een gevoel van onbehagen. We zullen op een of andere manier samen moeten leven, toch?”

Aart Sierksma

Bron: Les Misophones : des bruits parasites à la haine… il n’y a qu’un pas! ljdc [Alexandra Tasic]

Les misophones,Bruno Salomone, éditions Le Cherche-Midi, 18/04/2019, 272 pages, 17 €.

 

* Misofonie is een aandoening waarbij specifieke geluiden heftige gevoelens van woedehaat of walging oproepen. Letterlijk betekent misofonie haat van geluid, van het Griekse μῖσος (misos) “haat” en φωνή (phónè) “stem, geluid”. Het gaat bij misofonie om specifieke geluiden, niet om geluid in het algemeen. Misofonie is vooral een afkeer van geluiden die door mensen geproduceerd worden, zoals mond- en keelgeluiden (smakken, slikken, ademen, neus ophalen, etc). Ook geluiden als typen op een toetsenbord, klikken met een pen en lopen met hakken op een harde vloer zijn veelvoorkomende triggers. Over het algemeen gaat het om neutrale en zachte geluiden. Wat iemand triggert verschilt van persoon tot persoon. Doordat er een hyperfocus (overconcentratie) voor bepaalde geluiden ontstaat, zijn mensen met misofonie in staat om deze geluiden boven alles uit te horen. Deze hyperfocus speelt een centrale rol bij misofonie.

  • Bekeken94