Muzikanten zweven tussen hoop en vrees

Terwijl de cultuurwereld hopeloos stilligt, weet de artiestenwereld nog steeds niet wanneer zij weer aan het werk zullen kunnen. Een moeilijke situatie om mee te leven. Vooral in tijden van Covid. Meer dan vier maanden lang hebben muzikanten en technici hun ongeduld nauwelijks kunnen verbergen.

Eindeloos in stilte afwachten’, zegt Matthieu Dumont, een muzikant uit Saint-Yan. ‘In de culturele wereld is werkelijk alles tot stilstand gekomen,’ zegt de 24-jarige bassist. ‘We weten niet waar het heen gaat, het begint nu echt heet onder onze voeten te worden. Veel mensen zullen hun status verliezen en zijn ondertussen al op zoek naar iets anders. De meesten kunnen er gewoon niet meer tegen, we willen gewoon ons werk kunnen doen en weer aan de slag.’

Gevoel van onrechtvaardigheid

Philippe Tomasz en Henri Laporte, bandmaatjes van de groep Burn Out, mogen volgens de richtlijnen niet meer samen repeteren en over concerten fantaseren ze al helemaal niet meer, dat is slechts geschiedenis. Een situatie die als een diep onrecht wordt ervaren. ‘Mensen mogen dicht opeengepakt staan in de metro of op een perron, dat is allemaal geen probleem, maar voor een podium…’ zegt Philippe Tomasz. ‘We weten ondertussen echt wel wat dit virus doet’, vervolgt Matthieu Dumont. ‘We hebben nu zelfs vaccins. Wij zouden heel goed concerten kunnen organiseren in alle veiligheid, met maskers, met één zitplaats voor twee stoelen bijvoorbeeld… Er is toch geen reden meer om de hele cultuurwereld op slot te houden, nu toch niet meer? Vooral ook omdat het een grote invloed heeft op het moreel van de mensen.’

Een status op het spel

Hun huidige obsessie: concertdata vinden voor de zomer. Een gecompliceerdere missie dan het lijkt. ‘Op dit moment hebben we er maar vier gepland, terwijl we er normaal gesproken zo’n twintig doen in juni, juli en augustus. Maar de organisatoren weten niet hoe het zal gaan, dus willen ze niets plannen en zich niet vastleggen. De regering heeft het principe van een blanco jaar goedgekeurd, waardoor de rechten automatisch worden verlengd, maar werknemers met een tijdelijke arbeidsovereenkomst zullen tussen nu en eind augustus nog zo’n 40 optredens moeten vinden om hun status te behouden. Matthieu Dumont bijvoorbeeld, komt nog 20 dagen tekort. Dit is toch bijna niet te doen in deze situatie?’

Dankzij privélessen die hij geeft, slaagt hij er toch in het beter te doen dan veel andere muzikanten. Maar zelfs daarmee redt hij het niet. ‘De avondklok maakt het er niet gemakkelijker op en heeft grote invloed op wat ik doe. Ik kan daardoor niet heel veel leerlingen ontvangen. En lesgeven via zoom werkt gewoon niet zo goed. Bij  muziek maken is contact erg belangrijk.’

Terwijl de cultuurwereld deze donderdag in de grote steden van Frankrijk zijn ongenoegen liet blijken, hoopt de muzikant zo snel mogelijk terug te vinden wat hij zo heeft mist: het publiek en het podium. ‘Op een gegeven moment moeten we er uit en weer voor publiek kunnen spelen.’

Aart Sierksma

Bron: Les intermittents dans l’attente, le flou et la crainte [Emmanuel Daligand]

Dit bericht is 110 keer bekeken