Nicole, uit Parijs…

Gebracht door de taxi vanuit Parijs, stapte ze stralend uit en we maakten kennis met elkaar. In een klap wist ik: “dit worden gezellige dagen,” Nicole in mijn Chambres d’Hôtes.
De nog kwieke 86 jarige was meteen verrukt van haar logeerkamer. “Het past als een jasje om mij heen,” zei ze na een uur.
Mijn gast was aan een kant doof en aan de andere kant kon ik een vraag of mededeling letterlijk in haar oor toeteren, het wende snel en ze lachte beminnelijk als ik mij hiervoor inspande.
Op een morgen ging ik met haar op stap, want zoals zoveel ouderen heeft ook zij haar sporen liggen in de Morvan.
Het kernpunt bleek Villapourçon te zijn. Daar bracht ze in Le Bouchet als kind al haar vakanties door bij Mami et Papi. We bezochten het huis, waar nu Antoine woont.
De herinneringen braken bij Nicole los:

  • het spelen in de grange met alle kinderen uit de buurt bij slecht weer;
  • en dat hok daar, dat was voor de ezel, dat voor de varkens;
  • die berk daar (nu ongeveer 50 meter hoog) heb ik geplant, een stekje uit het bos;
  • water haalden we uit de put, en bij een olielamp aten we, en met een bougie naar bed;
  • en hier (ze wees op een kuiltje in de hardstenen vensterbank) legden we de noten neer en sloegen ze kapot met een hamer;
  • en kijk, daar zit nog de stok aan de balken waar Mami de was over hing om te drogen;
  • en als er een varken werd geslacht, kreeg de leerkracht ook een stuk;
  • als ik na de vakantie terugkwam in Parijs, sprak ik nog het Patois (dialect).

Wat genoot Nicole van – voor haar – dit kostbare bezoek en Antoine niet minder.
In 1970 hadden Nicole en haar man een huis gebouwd in Le Puits, hun vakantiehuis. Met schitterend uitzicht, maar dat verdween achter donkere wolken toen een boer pal naast hun droom een lelijke metalen stal bouwde. Ze verkochten hun idyllische plek, maar de Morvan leefde voort in hun hart.
We bezochten een van de oudste café-houdsters in de Morvan, en nadat Nicole uitgebreid omarmd en geknuffeld was door haar leeftijdgenoot, dronken we haar heerlijke koffie.
Tot slot besloot ik met mijn gast, die keer op keer enthousiaste kreten uitte over de mooie natuur en de vele vergezichten, naar de bron te gaan waar ik altijd water haal, Les Marceaux. Hoewel Nicole haar hele leven veelvuldig in deze omgeving was geweest, kende ze het bestaan niet van deze glasheldere onuitputtelijke bron.
Ze was helemaal opgetogen!
Opeens plonsde er een labrador in de grote bak van het lavoir. Hij bleek daar elke dag zijn ochtendduik te nemen en zijn toilet te maken. Leuk om te zien hoe ook hij dit zachte water waardeerde.
Weer thuis gekomen, genoot ik nog lang na van haar kostbare herinneringen die ze al meer dan 80 jaar met zich meedraagt… in haar heldere geest.

auteur: Yvonne Houx

  • Bekeken702