Berichten

Het echtpaar Montand-Signoret

Je vous ai tant aimés.

Benjamin Castaldi heeft een boek geschreven, waarin hij de sterke band beschrijft die hem verbond met Simone Signoret, zijn grootmoeder. Het echtpaar Signoret-Montand, de geschiedenis, de film, het lief en leed in de familie. Alles komt aan bod.

Was niet alles al over hen gezegd?

Wat me interesseerde was dat ze allebei in één boek aan bod moesten komen. Er waren al een biografieën over mijn oma en ook over Montand. Verschillende auteurs hebben de twee los van elkaar in allerlei boeken beschreven, maar nog nooit is er een boek over het echtpaar samen geschreven en dat is eigenlijk best wel verbazingwekkend! Ik denk dat je kunt zeggen dat je dit echtpaar niet los van elkaar kunt zien. 

Het zijn net magneten…

Dat is heel mooi gezegd. Als we iets willen doen om de herinnering levend te houden, is het belangrijk ze samen te brengen in een gemeenschappelijk verhaal.

Mijn oma zou zich behoorlijk geïrriteerd hebben aan de sociale media

Wat heb je geleerd van deze gezamenlijke geschiedenis?

Dat ze elkaar goed aanvulden. Het is altijd in de mode geweest om ze tegen elkaar op te zetten, mijn oma was zogenaamd intelligenter dan hij. Ik denk dat dat een hoop onzin was en een gebrek aan begrip over hoe hun relatie werkelijk was. Ik denk dat Montand evenveel van mijn oma heeft geleerd als mijn oma van Montand. Het is waar dat ze veel las, maar uiteindelijk wist ze niet alles, vooral niet over de arbeidersklasse waar Montand vandaan kwam. Maar ik heb veel geleerd over de jeugd van mijn oma, bijvoorbeeld dat ze tijdens de oorlog bijna door de Duitsers was opgepakt. Het schrijven van dit boek was een ware ontdekkingstocht.

Hij, de zoon van Italiaanse gastarbeiders, en zij, de dochter van een middenstandsgezin. Belichamen zij de diversiteit voor die tijd?

Ja natuurlijk doen ze dat. Ze leefden in een snel veranderende samenleving. Mijn oma heeft zich erg verzet tegen alle vervolgingen, ook al heeft ze die niet echt meegemaakt. Maar Montand wel. Hij vluchtte bijvoorbeeld voor het Italiaanse fascisme.

Als waarnemers van de samenleving, wat zouden zij zeggen over onze tijd?

Mijn oma zou zich behoorlijk ergeren aan alle sociale media. Deze maffia van de straat, die voor eigen rechter speelt, zou zij verafschuwen. Zij zou geschokt zijn om te zien hoe je door de sociale media veroordeeld kan worden. Montand, van zijn kant, zou heel snel zijn weg gevonden hebben en blij zijn met al die verschillende media. Mijn oma zou trouwens ook genoten hebben van zo veel verschillende kanalen. Zij was een echte nieuwsjunk en zou uren op de nieuwszenders hebben doorgebracht.

Mijn oma is in de vergetelheid geraakt

Montand-Signoret, sterren… die mensen onder de 30 niet meer kennen. Betreur je dat?

Ik besefte hoe mijn oma totaal in de vergetelheid is geraakt. Misschien is het onze eigen schuld omdat we bijna nooit meer iets van ze op televisie zien, behalve Le chat of La veuve Couderc. Dat is ook de reden waarom ik dit boek wilde maken, zodat ze weer bij de jongeren onder de aandacht komen. Als er maar een paar zijn die Simone Signoret of Yves Montand willen leren kennen, ben ik al tevreden.

Wat zou je zeggen over je lieve “mémé”, alias Simone Signoret, om haar voor te stellen?

Ze was een zeer vrijgevochten vrouw, geliefd, en liet zich niet makkelijk voor een karretje spannen. Ze kon zich erg opwinden als iets haar niet zinde. Maar bovenal was ze een geweldige actrice.

En wie was Montand?

Hij was een buitengewone toneelspeler, de Patric Bruel van deze tijd. Montand veroverde de wereld. Hij was een ster zoals we vandaag de dag niet meer kennen, met een ongelooflijke uitstraling.

Niet in de Casque d’or blijven hangen was een enorme uitdaging

Was de Marilyn-affaire, die een romance onthulde tussen de Amerikaanse ster en Montand, een belangrijk keerpunt?

Er brak wel iets, maar het was ook het begin van iets anders voor mijn oma. Dat was het begin van de tweede helft van haar carrière. Ze wilde snel afscheid nemen van haar jeugdigheid en schoonheid en dat werd tegelijk ook haar handelsmerk. Het was het einde van een liefdesverhaal en het begin van een ander gemeenschappelijk verhaal waarin zij de beste vrienden van de wereld zouden worden. En minder de mooiste geliefden van de wereld.

Heeft je oma nooit gevochten tegen de tand des tijds?

Ze zei zelfs dat ze voor de troepen uit wilde lopen. Ze wilde niet langer blijven hangen in het schoonheidsideaal dat gecreëerd was in de film Casque d’or. (Casque d’or van Jacques Becker, uitgebracht in 1952, is een van de films waardoor Simone Signoret bij het grote publiek doorbrak).

Het was geen wrok?

Nee, het werd een intellectuele uitdaging. Mijn oma kreeg de Marilyn-affaire letterlijk in haar gezicht gesmeten. Vanaf dat moment was het onmogelijk voor haar om nog langer de verliefde vrouw te blijven. Het werd nu de weduwe Couderc, Madame Rosa,… Paradoxaal genoeg kwam het haar heel goed uit. Zij, die in eerste instantie moeite had gehad de rol van lichte vrouw of femmes fatales achter zich te laten, was nu ineens in staat een ander register te openen, omdat zij haar jeugd achter zich had gelaten. Er opende zich een compleet nieuwe wereld. Een wereld waarin ze oudere vrouwen ging spelen, eigenlijk nog ver voor haar tijd.

Als Signoret en Montand langer hadden geleefd, zou mijn carrière totaal anders zijn geweest

Wat zou je oma gezegd hebben over jouw carrière als columnist bij Cyril Hanouna?

Als zij en Montand langer hadden geleefd, zou mijn carrière er heel anders hebben uitgezien. Ik zou waarschijnlijk niet bij de televisie zijn gegaan. Ik weet niet zeker of ik Loft Story zou hebben gepresenteerd als mijn oma nog had geleefd. Maar ze zou zeker niet meehuilen met de wolven in het bos, ze zou geïnteresseerd zijn geweest in het reality-tv-fenomeen en op zoek zijn gegaan naar het sociologisch belang.

Hoe waren de zondagen in het huis in Autheuil-Authouillet, in de Eure?

Mijn oma wa eigenlijk heel eenvoudig, ze besteedde uren aan naaien. Montand was meer de ster. Zondag was de dag van gebraden kip en spaghetti bolognese met het recept van Montand’s zus. Het was ook de dag dat er veel mensen kwamen lunchen: we zaten vaak met een stuk of tien mensen aan tafel. Met mensen als Régis Debray, Christine Ockrent, Bernard Kouchner, Michel Piccoli, Noureeiv…

Ga je nog wel eens terug?

Helaas hebben we het huis niet meer, maar ik heb het nog steeds in mijn hart en in mijn hoofd.

Zijn je oma en Montand, ‘een eeuwige tiener, zoals jij het zegt’, nog bij je?

Ja, ze zijn altijd bij me! Mijn huis is als een mausoleum. Er zijn overal foto’s van hen.

Was La vie de Montand-Signoret niet de mooiste film ooit gemaakt? 

De film is ongelooflijk mooi. We gaan nog proberen een film te maken over hun leven en met Eric-Emmanuelle Schmitt hebben we een toneelstuk gemaakt over de Hollywood-episode.

Je vous ai tant aimés , Montand et Signoret, un couple dans l’Histoire. Benjamin Castaldi. Editions du Rocher. Prijs : €19,90

Aart Sierksma

Bron: Benjamin Castaldi : “Marilyn a cassé le couple Montand-Signoret” [Olivier Bohin]

312 keer bekeken

Alphonse de Lamartine

Op 15 mei werd een krans met bloemen op het graf van Alphonse de Lamartine gelegd. De auteur van Je suis de la couleur de ceux qu’on persécute (Ik kom op voor hen die vervolgd worden) en van het gedicht Toussaint Louverture, ondertekende op 27 april 1848 het decreet dat een einde maakte aan de treurige geschiedenis van de slavernij.

(Je suis de la couleur de ceux qu’on persécute sans aimer, sans haïr les drapeaux différents, partout où l’homme souffre il me voit dans ses rangs. Plus une race humaine est vaincue et flétrie, plus elle m’est sacrée et devient ma patrie. – Une citation d’Alphonse de Lamartine).

Christiane Mathos, gemeenteraadslid van Montceau-les-Mines, afgevaardigde voor het project ‘Herdenking van de afschaffing van de slavernij’ en voorzitter van de vereniging van Amis des Antilles, heeft samen met Thomas Loisier, het jongste gemeenteraadslid van Saint-Point de krans gelegd.

Lamartine, ondertekenaar van het decreet van 27 april 1848

De politicus en dichter De Lamartine was een van de leiders in Frankrijk voor de afschaffing van de slavernij. De afgevaardigde van Mâcon leidde ook de politieke strijd in de Assemblée Nationale, door belangrijke toespraken te houden ten gunste van de afschaffing. Deze week werd hij geëerd, als ondertekenaar van het decreet van 27 april 1848, dat de definitieve afschaffing van de slavernij in de Franse koloniën afkondigde.

De naam van de schrijver is ook verbonden aan een dramatisch gedicht in vijf bedrijven, dat hij de titel Toussaint Louverture gaf. Toussaint Louverture was een afstammeling van slaven die een van de leiders van de Haïtiaanse revolutie werd en een figuur van de abolitionistische beweging. (Abolitionisme is het streven naar afschaffing van de slavernij. In de 18e eeuw ontstonden bewegingen die ijverden voor de afschaffing van de slavernij, zoals de Société des amis des Noirs in Frankrijk. In de 19e eeuw volgden onder meer de Anti-Slavery Society in het Verenigd Koninkrijk en de Société antiesclavagiste de Belgique in België).

Alle mensen worden vrij en met gelijke rechten geboren

De plechtigheid in Saint-Point vormt de afsluiting van de week van het Festival Outre-Mer en Bourgogne, dat van 7 tot 16 mei werd gehouden. In Frankrijk is 10 mei sinds 2006 de nationale herdenkingsdag voor de herinnering aan de slavenhandel, de slavernij en de afschaffing daarvan. ‘Wij vergeten niet de boodschap van Frankrijk aan de wereld van twee eeuwen geleden: Alle mensen worden vrij en met gelijke rechten geboren, zoals het staat in de universele verklaring van de rechten van de mens’, zeggen Claude Guisard en Pierre-Yves Quelin, raadsleden van Saint-Point.

Universele Verklaring van de Rechten van de Mens

  1. Iedereen wordt vrij en met gelijke rechten geboren.

  2. De mensenrechten gelden voor wie je maar bent, waar je ook bent.

  3. Je hebt recht op leven, vrijheid en veiligheid.

  4. Slavernij is verboden.

11 miljoen mensen gevangen genomen

Meer dan 11 miljoen mannen, vrouwen en kinderen werden van de 15e tot de 19e eeuw in Afrika gevangen genomen en tot slaaf gemaakt om onder barre omstandigheden te werken op koloniale boerderijen in Amerika.

Saint-Point – Herdenking van de slachtoffers en de helden

Nooit zullen we in staat zijn om de wereld van voor de slavernij te herstellen. Het was Aimé Césaire die dit zei en ons eraan herinnerde dat wat gebeurd is, onherstelbaar is’, citeerde Claude Guisard, afgevaardigde van Saint-Point. ‘Wij zullen de slachtoffers van de slavernij nooit vergeten, net als de helden die streden tegen de slavernij.’

Deze herdenking is ingesteld door minister Taubira in 2001 (de Taubira-wet). Het Festival Outre-Mer en Bourgogne verenigt een twaalftal gemeenten van het departement. ‘Want Saône-et-Loire is de bakermat van de afschaffing van de slavernij’, zegt Christiane Mathos, voorzitter van de Vrienden van de Antillen, de organisator van het Festival.

De Strijders tegen de Slavernij

Wij zouden op een dag een onderscheiding kunnen instellen, zoals er ook onderscheidingen zijn voor mensen die hun leven in de waagschaal stelden om joden te redden’, stelt de afgevaardigde Rémy Rebeyrotte voor. Voor rechtvaardige mensen zoals Alphonse de Lamartine, of Jean-Philippe Saclier, burgemeester van Toulon-sur-Arroux in 1789, die streden voor de afschaffing van de slavernij.

Aart Sierksma

Bron: Raviver la mémoire de Lamartine, partisan de l’abolition de l’esclavage [Frederic Renaud]

313 keer bekeken

Le Canapé Rouge

De boekhandel behoort tot de eerste levensbehoeften. Deze officiële aankondiging van de regering zorgde voor een zucht van verlichting. Le Canapé Rouge, de vereniging die een goedkope boekhandel runt in de rue du Commerce in Bourbon-Lancy gaat de bakens verzetten.

Wij hebben tijdens de lockdown ongestoord allerlei nieuwe vormen kunnen ontwikkelen’, zegt Louis Machuret, voorzitter van de vereniging Canapé rouge in Bourbon-Lancy. ‘Maar we kunnen nog steeds geen gebruik maken van onze zaal die bestemd is voor gezellige bijeenkomsten en activiteiten. Daarom hebben we sinds kort een ruimte omgebouwd tot expositieruimte. Na een deel van de herfst en de winter werken van Rémi Bloch te hebben tentoongesteld, presenteren we nu enkele creaties van de Moulin Rouge-artieste Noëlle Picandet – Baudoin.’

Een ontwikkeling in de schilderkunst van Noëlle Picandet – Baudoin

Na twee jaar aan de universiteit van Vincennes de zogenaamde moderne technieken te hebben bestudeerd, sloot zij zich in Yzeure (Allier) aan bij een groep kunstenaars die meer geïnteresseerd waren in abstract expressionisme. Zij begon met boetseren voordat zij haar werkterrein verruimde naar andere technieken zoals schilderen, inkt, houtskool en collage. Zo presenteert zij nu een aantal werken die ze met gemengde technieken heeft opgebouwd. Ze combineert tekenen, schilderen met acryl, dat snel droogt, en olie, dat een langere droogtijd nodig heeft, en collages in dezelfde compositie. Door het in elkaar opgaan van deze verschillende technieken ontstaat een abstracte vorm. Zo ontsnapt het doek aan de kunstenaar om een eigen leven te gaan leiden.

Noëlle Picandet – Baudoin gaat niet noodzakelijkerwijs uit van een abstract thema, om ‘het doek te laten werken’, maar je kunt er wel eenvoudig bepaalde figuratieve aspecten in terugvinden. Ze liet ook wat schetsboeken achter voor raadpleging. Interessante schetsen omdat die de impulsen van het moment laten zien. En als haar wordt gevraagd of ze van foto’s werkt, is het antwoord duidelijk: ‘Nee. Als je vanaf een foto werkt, neig je naar perfectionisme en verlies je alle impulsen van het moment.’

Na negen maanden van ‘nieuwe activiteiten’, zie je goed dat Le Canapé Rouge zich aan de veranderende omstandigheden heeft aangepast en zichzelf heeft verbreed. ‘Maar altijd in de geest van het verspreiden van cultuur. We proberen toekomstige lezers naar onze tentoonstellingen te brengen,’ zegt Louis Machuret. ‘En aangezien alle gemeentelijke expositieruimten op dit ogenblik gesloten zijn, zijn kunstenaars verstoken van ieder publiek contact, hoewel ze over het algemeen wel doorwerken. Het is een beetje zoals in Parijs’, vervolgt hij, ‘waar de officiële galerijen open zijn terwijl de musea gesloten zijn. Mensen hebben behoefte aan artistieke ontdekking.’

Aart Sierksma

Bron: En complément des livres, le Canapé rouge accueille les peintres [Patrick Boyer]

198 keer bekeken

De journaliste Laure Adler verkent de ouderdom

La Voyageuse de nuit is eigenlijk geen roman, het is veel meer een verhaal, een persoonlijke reis die gevoed wordt door gesprekken met andere schrijvers en door ontmoetingen met bekende en minder bekende mensen. Laure Adler is langzaam door het land van de ouderdom gereisd. Analyserend en enthousiast. Ze voelt zichzelf niet oud, maar ze weet dat ze geleidelijk aan dit land binnentreedt, een land waar we niet veel over praten, maar waar we ooit allemaal zullen wonen.

In het onderstaande interview ontmoeten we Laure Adler. We praten open ‘over het verstrijken van de tijd, waarbij we meer winnen dan we verliezen’.

Kort geleden is La Voyageuse de nuit (éditions Grasset, 224 pagina’s) uitgekomen, de vrucht van vier jaar onderzoek en schrijven. Uw uitgangspunten zijn allerlei teksten van verschillende auteurs en vooral ontmoetingen met veel mensen. Hoe is dit boek tot stand gekomen?

L.A. Als een onderzoek. Een reis naar het land van mezelf. Ik voel me nog niet oud, maar ik weet dat ik op weg ben naar de andere kant, naar het land van de ouderdom. Ik ben nog niet oud, maar ik word objectief gezien wel oud. Het is een persoonlijke reis en een onderzoek.

U zegt, verwijzend naar de samenlevingen van Afrika of Zuidoost-Azië, dat ‘de vergrijzing een rijkdom is’. Kun u zeggen waarom?

L.A. Ik denk dat we meer winnen dan verliezen. De winst zit bijvoorbeeld in ongedwongenheid, in geduld. Je wordt vrijer. Toen ik 50 werd, dacht ik dat het allemaal minder zou gaan worden. Maar het tegenovergestelde is waar. We doen nog volop mee. Het leven wordt zelfs intenser. Iedereen die met pensioen is, zolang je niet ziek of arm bent, kan schrijven, schilderen, reizen, enzovoorts.

In samenlevingen zoals in Afrika en Zuidoost-Azië wordt de oudere gerespecteerd, zelfs bewonderd.

U verwijst naar het boek van Simone de Beauvoir, La Vieillesse, waar ze het had over ‘beschaafde rampspoed’. Hoe moet ik dat lezen?

L.A. Ik verbind het met het neoliberale denken, met deze maatschappij die wil dat we allemaal hoogvliegers zijn. Een maatschappij die ons meer en meer uitperst. Vanaf een bepaalde leeftijd staan we als individu in de weg. Bij bedrijven, overal eigenlijk. We zijn teveel. Ik denk dat we een nieuw sociaal contract tussen de generaties nodig hebben.

U noemt militante verenigingen zoals Old’Up*. Zie u een verband tussen hen en de feministische strijd die u op uw 18e hebt gevoerd?

L.A. Het zijn geweldige mensen die de manier waarop we naar oudere mensen kijken willen veranderen. En ook de AAFA*, een vereniging die in het leven is geroepen om het ageïsme (leeftijdsdiscriminatie) te bestrijden waar acteurs, en vooral actrices, veelvuldig mee te maken hebben. Ja, ik wil graag een verbinding maken met de feministische strijd, want onder de mensen van mijn generatie zijn er velen die mei ’68 actief hebben meegemaakt. De protestbeweging die ten strijde trok omdat er geen plaats was voor jongeren in de samenleving. Vandaag de dag is het hetzelfde. Er zijn meer en meer senioren die niet weggestopt willen worden.

U heeft het over minachting. Oudere vrouwen worden misprijzend bekeken hoewel ze er nog steeds mooi uitzien. Is volgens u de manier waarop u naar vrouwen kijkt in 50 jaar tijd veranderd?

L.A. Ik denk dat de dingen in snel tempo veranderen. Het wordt steeds erger. We worden overspoeld met reclamebeelden. In onze maatschappij zijn er echter steeds meer senioren die fleurige kleding, spijkerbroeken, soms hoge hakken dragen. We gaan niet allemaal meer in het zwart zoals mijn moeder. En de mythe van de sexy bimbo van 18-25 jaar, daar zijn we nu wel klaar mee. Genoeg is genoeg.

Denkt u niet dat mannen misschien banger zijn om oud te worden dan vrouwen?

L.A. Ja, dat denk ik wel. Ik denk dat mannen van 50/60 een grotere angst voor veroudering hebben dan vrouwen. Maar ik geloof dat als ze 70 zijn ze het eerder als een pluspunt zien dan als een minpunt.

U brengt de meesterwerken van grote kunstenaars, van Picasso tot Louise Bourgeois ter sprake, die in de laatste tien jaar van hun leven met dubbele inzet zijn gaan produceren. Denkt u dat de wil om door te gaan intenser wordt naarmate je ouder wordt?

L.A. Ik denk het wel. Je hebt niets te verliezen, je bent helemaal vrij. Ik denk dat het creatiever, krachtiger en intenser kan zijn; je werkt alleen nog voor je eigen plezier.

Er wordt veel gepraat over het seniorenplan. Wat denkt u dat er gedaan moet worden voor de bejaardentehuizen?

L.A. De overheid moet betere wetgeving opstellen over de tarieven, die in sommige gevallen zeer hoog zijn. We moeten ook de generaties veel meer mengen, doorgaan met het bouwen van bejaardentehuizen in de buurt van kinderdagverblijven, kleuterscholen en scholen. Ik denk ook dat de rol van de zorgassistent moet worden opgewaardeerd. Dit zijn mensen die prachtig maar onderbetaald werk doen.

*De vereniging OLD’UP, opgericht in februari 2008, richt zich in de eerste plaats op de vergrijzing van de bevolking. De doelstellingen zijn:

– Het kennen en bekend maken van de plaats, de rol, de geschiktheid en het nut van ouderen.

– Het wegnemen van de obstakels voor deze generatie.

– Het vermogen tot autonomie van deze generatie vergroten, d.w.z. het vermogen om op zichzelf te reflecteren en vrijelijk te beslissen over haar levenskeuzes.

– Werken aan het optimaliseren van de relaties tussen de generaties.

*AAFA (Actrices et Acteurs de France Associés) is de beroepsvereniging van acteurs in Frankrijk.

Aart Sierksma

Bron: La journaliste Laure Adler explore le pays de la vieillesse dans son livre ‘La Voyageuse de nuit’ [Nicola Edge]

352 keer bekeken

Vier leessuggesties

Vier auteurs in onze selectie van de week: Je suis le carnet de Dora Maar van Brigitte Benkemoun, Retour à Birkenau van Ginette Kolinka, Corentine van Roselyne Bachelot en Romans et récits van Romain Gary in La Pléiade.

Je suis le carnet de Dora Maar, Brigitte Benkemoun

Brigitte Benkemoun kreeg bij toeval een oud geschrift in handen: Het notitieboekje van Dora Maar, fotografe, schilderes, muze en metgezel van Picasso. Alle relaties met Aragon, Breton, Brassaï, Cocteau, Chagall, Eluard, Giacometti … komen langs. De scherpzinnige manier van schrijven van Brigitte Benkemoun doet een heel tijdperk herleven van Parijs tot de Luberon, via Avignon, Arles, Brussel, Saint-Tropez, de Nièvre en Cannes. Het is een galerij van portretten rond Dora Maar met veel observaties, een beschrijving van een tijdperk en tot slot een hoofdstuk uit de kunstgeschiedenis. Je krijgt een kijkje in de keuken van het leven van Dora Maar, een groot plezier om te lezen.
Pascale Fauriaux

Retour à Birkenau van Ginette Kolinka

‘Ik hoop dat je tenminste niet denkt dat ik overdrijf’. Ginette Kolinka komt in de laatste regels van haar korte roman tot een verbazingwekkende, ongelooflijk bescheiden conclusie. Ze heeft haar leven lang gestreden tegen de zogenaamde onwetendheid, de naïviteit en het gebrek aan gerechtigheid. In enkele tientallen pagina’s levert ze een zeer gevoelige en uiteindelijk heel intelligente getuigenis. Zij heeft met deze roman de harten van vele jonge mensen geraakt. Ze bezoekt regelmatig middelbare scholen in Frankrijk, waar ze met groot respect wordt ontvangen. Het is vooral voor deze leerlingen dat ze schrijft, zij moeten begrijpen dat deze verschrikkingen niet opnieuw mogen gebeuren: De afschuwelijke misdaden die zij meegemaakt heeft toen ze in 1944 op 19-jarige leeftijd naar Birkenau werd gedeporteerd. Een jaar later kwam ze ontheemd en beroofd van het leven terug. Maar ze heeft zich lange tijd in stilte herpakt en zoals we nu zien als een sterke vrouw. Dus nee, ze overdrijft niets en daarom gaat ze ook door. Het verhaal moet verteld worden. Aan iedereen, Steeds opnieuw. Vooral nu.
Blandine Hutin-Mercier

Corentine van Roselyne Bachelot

De voormalige minister van milieu heeft een zeer interessant portret van haar grootmoeder neergezet. Tegelijkertijd is het een beschrijving van een tijdperk. Een portret van een speciale dame maar ook van een intelligente, moedige en scherpzinnige vrouw.
Corentine is geboren in 1890. De familie van Bretonse boeren leefde in de ‘Montagnes Noires’, een zeer arme streek. Toen ze zeven jaar oud was hebben haar ouders haar in een huis van een rijke familie geplaatst en op twaalfjarige leeftijd vindt ze een betrekking als huishoudster in Parijs onder erbarmelijke omstandigheden. Corentine kent alle vernederingen en ontberingen van het bestaan. Uiteindelijk krijgt ze de kans dit milieu te ontvluchten. Met passages in het Bretons vertaald, is dit boek ook een eerbetoon aan de regio. Het geheel, stijlvol geschreven, geeft een zeer interessante inkijk in die tijd.
Muriel Mingau

Romans et récits van Romain Gary

Negenendertig jaar na zijn dood werd Romain Gary in de prestigieuze Pleiade-bibliotheek opgenomen. Het wordt tijd om hem te (her)ontdekken. In deze twee delen, ondertiteld Roman et récits, vinden we helaas niet zijn hele oeuvre. Jammer voor de verzamelaars, maar zijn belangrijkste werken vind je er gelukkig in terug.

Romain Gary is in de eerste plaats een man van records: hij ontving twee keer de Goncourt-prijs voor Racines du ciel (1956) en voor La Vie devant soi (1975), onder het pseudoniem Émile Ajar. Deze twee romans staan natuurlijk in deze verzameling, net als zijn andere grote literaire werken van de twintigste eeuw (La Promesse de l’aube, Clair de femme, Adieu Gary Cooper). Romain Gary herontdekken is te vergelijken met het terugvinden van een geschrift waarin alle tegenstrijdigheden van de menselijke geest worden beschreven. Zijn levensverhaal en zijn werk teruglezen is als een verrukkelijke speurtocht waarvan je nooit genoeg krijgt. Een duizelingwekkend literair genot.
Rémi Bonnet

Aart Sierksma
Bron: Quatre idées de lecture de la semaine : Brigitte Benkemoun, Ginette Kolinka, Roselyne Bachelot et Romain Gary

153 keer bekeken

In Lormes woont Michel Zink, de ‘immortel de l’Académie Française’

Vertaald uit FR naar NL

Michel Zink, al tien jaar woonachtig in Lormes, werd onlangs verkozen tot lid van de Académie Française*.
Hij heeft nogal wat eretitels op zijn naam:
‘Commandeur de la Légion d’honneur’
‘Commandeur de l’ordre des Palmes académiques’
Bestuurslid van de vereniging ‘Henri Bachelin’ (een Franse schrijver uit Lormes uit de vorige eeuw)
Lid van ‘l’Académie des inscriptions et Belles-Lettres’
Michel Zink, erkend filoloog (bestudeert de taal- en letterkunde van verschillende volken) en mediëvist (iemand die de Middeleeuwen bestudeert), was professor aan de universiteit van Toulouse en vervolgens aan de Sorbonne. Van 1995 tot 2016 doceerde hij aan het ‘Collège de France’ (een instelling voor hoger onderwijs en onderzoek).
Sinds 1972 is hij de auteur van vele boeken over de Franse literatuur van de Middeleeuwen, waarvan de meeste op dit gebied toonaangevend zijn.
In augustus 2016 namen Michel Zink en zijn echtgenote deel aan de literaire wandeling in Lormes: “In de voetsporen van Henri Bachelin.” Aan het einde van deze wandeling hebben ze de deelnemers verwelkomd op de binnenplaats van de voormalige broederschool, waar de familie Zink sinds 2008 woont.

Hoe kende u Lormes?
Mijn ouders, Elzassers, kochten een huisje in Chastellux-sur-Cure; in 1938 vonden ze het nodig om een beetje afstand te nemen vanwege de opkomst van het nazisme in het naburige Duitsland. Rue Perrin, het huis van mijn jeugd had geen stromend water of tuin. Ze kochten daarna een huis in Chalaux, momenteel bewoond door mijn zus. Ik kende Lormes dus al lange tijd.
In 2007, na de ontvangst van de Prix Balzan (Een internationale onderscheiding op het gebied van wetenschap en cultuur), had ik de wens om een huis te kopen in Lormes. Ons oog viel op het huis van de familie Huck, die de woning te koop aanbood. Ik hoorde dat het de voormalige vrije broederschool was, waar indertijd ook Henri Bachelin opzat. Ik ben me gaan interesseren voor deze plaatselijke schrijver en ben blij lid te zijn van de raad van bestuur van de vereniging die zijn naam draagt.

Lees meer

209 keer bekeken

Romain Rolland

“Laten we naar buiten gaan, de bezieling van onze helden inademen”

Vertaald uit FR naar NL

Na ‘Vie de Beethoven’ van twee jaar geleden is zojuist een nieuwe biografie van Romain Rolland gepubliceerd. ‘Het leven van Michelangelo’, een belangrijke werk in het oeuvre van de auteur van ‘Jean-Christophe’.
De Duitse geleerde en filosoof Jean Lacoste, vertaler van Goethe, Nietzsche en Walter Benjamin, is sinds een aantal jaren geïnteresseerd geraakt in het werk van Romain Rolland.

Het grootse Italië
Na ‘Journal de Vézelay 1938-1944’ (Editions Bartillat 2012) kwam hij met ‘Vie de Beethoven’ (Bartillat Editions 2015). En nu dus de presentatie van ‘Het leven van Michelangelo’, uit 1906. Een menselijk portret van de beeldhouwer en schilder en tegelijk een tocht door het magnifieke Italië in de Renaissance.

Vie de Michel-AngeHoe bent u in contact gekomen met het werk van Romain Rolland?
In de buurt van Clamecy ontdekte ik een interessante club: de vereniging Romain Rolland. Ik ben geïnteresseerd geraakt in deze man en in zijn werk en met name in de briefwisselingen met Freud. Nadat ik met Professor Bernard Duchatelet sprak over teksten van Romain Rolland uit de regio, stuurde hij me stukken van zijn ‘Journal 1938-1944’, dat nooit openbaar gemaakt was. Vervolgens zocht ik een uitgever en bood aan deze tekst te bewerken. Hij accepteerde mijn voorstel. Het boek heeft zowel op lokaal als op nationaal niveau voor veel reacties gezorgd. Het toont een man die gehecht is aan de regio waar hij woont en een schrijver die achtervolgd en verstikt wordt door de problemen in de wereld.

 

Lees meer

157 keer bekeken