Berichten

15, 17, 18 of 112?

Vertaald uit FR naar NL

Wie antwoordt? En waar? 

Achter de telefoonnummers van 15, 17, 18 of 112 staan teams van artsen, politieagenten en brandweerlieden die verantwoordelijk zijn voor een snelle reactie in noodsituaties in de hele Nièvre. Deze mannen en vrouwen zijn 24 uur per dag en 365 dagen per jaar beschikbaar. Alle gesprekken en nummers worden opgenomen, ook valse alarmen.

Allô le 15
Alarmerend lang overgeven, hoge koorts, pijn op de borst… Nummer 15 verbindt patiënten door met teams van de SAMU (Medische Hulp Dienst Voor Dringende Zaken) in een gebouw in de buurt van het ziekenhuis in Nevers. Zij registreren de oproep en coördineren de hulp door een arts ter plekke in te schakelen, die vervolgens een medische reactie tot stand brengt: zenden van een noodteam, doorverwijzing…

Allô le 17
Als de oproep uit Nevers komt, wordt er verbinding gemaakt met het politiebureau aan de Avenue Marceau. Als het telefoongesprek uit Pouilly sur Loire, Clamecy, Decize, Arleuf, Pougues-les-Eaux… komt gaat het rechtstreeks naar het ‘Centre d’Opérations et de Renseignements de la Gendarmerie’ (Corg), het informatiecentrum van de politie. Hier vandaan wordt gereageerd op gevallen van moorden, aanvallen, gevechten, verstoringen van de openbare orde… met een adequate politie-inzet.

Lees meer

Knipoog

Een paar jaar geleden verwees mijn Franse huisarts mij voor een routine onderzoek naar een plaatselijke cardioloog. In Nederland kom je dan altijd in een ziekenhuis terecht, maar hier in Frankrijk mocht ik me vervoegen op een privé praktijkadres.
De wachtkamer was groot genoeg om minstens twintig patiënten te bergen, maar ik zat er moederziel alleen. Ik vond dat niet erg, in tegendeel zelfs. In een volle wachtkamer weet ik nooit zo goed waarnaar of naar wie ik moet kijken en ik pak maar zelden een tijdschrift, uit een soort smetvrees. En over kwaaltjes praten vind ik al helemaal niets.
De muren waren beplakt met ernstig verkleurd juten behang dat je heel vroeger nog wel eens zag op zogenaamd betingelde muren; het dateerde uit het eind van de twintiger jaren van de vorige eeuw, schatte ik. Hier en daar hingen met pleister vastgeplakte posters die de lezers attent maakten op de gevaren van roken of wezen op voorschriften van verzekeraars. Sommige hoekjes van de posters waren al eens los gescheurd en opnieuw met pleisters vastgeplakt. Langs de plinten zag ik een paar wollige stofpluizen.
Er stonden overal verschillende stoelen, zeer waarschijnlijk afkomstig uit de Emmaüs, geen van alle erg comfortabel om te zien, maar dat hoort ook niet in een wachtkamer, vind ik.
De spreekkamer zag er niet veel frisser uit en de witte jas die de dokter droeg zou een Nederlandse huisvrouw graag eens in een lekker sopje hebben gezet.
Nadat mijn carte vitale in ontvangst was genomen, werd ik uitgenodigd mijn shirt uit te trekken en plaats te nemen op de onderzoektafel die in een hoek stond. Tegen een schoorsteenmantel stonden twee stapels apparaten, waar de dokter een tijdje naar staarde, alvorens er eentje uit te trekken, waardoor de rest van de stapel dreigde te kapseizen. Lees meer

Toen niemand de slachtoffers van de tandarts geloofde

Vertaald uit FR naar NL

De affaire ‘van Nierop’
Vier jaar na onze eerste ontmoeting met de slachtoffers van Jacobus Van Nierop (de tandarts uit Château-Chinon die veroordeeld is tot acht jaar gevangenisstraf voor verminking en oplichting) gaan we terug naar de initiatiefnemers van het ‘Collectif Dentaire du Morvan’. Ze zitten nog steeds vol rancune.

Eén tegen allen
Ze duiken weer vier jaar in het verleden. Hun grote zorg op dat moment was: Hoe kunnen we de anderen bereiken. “De leider van het collectief wilde het niet aan de grote klok hangen. Maar we deden het toch, al was dat tegen de afspraak,” zegt Dominique Barbotin. “Per slot van rekening hadden we niets ondertekend. Wij waren nergens aan gebonden.”
“Plotseling zaten we daar, in het geheim, in het zwakke licht van een keuken, in een klein huis aan het eind van een weg in Tamnay-en-Bazois. Jij (Bertrand Yvernault ) schreef het eerste artikel en alles raakte daarna in een stroomversnelling. Er volgden meer gesprekken en er kwam een tweede artikel. Een ware vloedgolf kwam op gang. Het collectief groeide in rap tempo. Een verborgen realiteit kwam aan de oppervlakte”, aldus Nicole Martin. Maar de slachtoffers kregen niet de gehoopte steun. Het collectief werd de mond gesnoerd. Het genootschap van tandartsen vertelde ons: “Hij wordt beschermd, jullie zullen hem nooit te pakken krijgen”. Zelfs de politie dreigde ons: “Als jullie een klacht indienen, zullen jullie zelf aangeklaagd worden wegens smaad.”

 

Lees meer

Het gezondheidscentrum van Autun breidt de zorgverlening uit

Vertaald uit FR naar NL

Het centrum, geopend in januari 2015, verwelkomt vanaf 1 oktober een nieuwe KNO-arts en een gynaecoloog
‘Hier in Autun hoop ik op een andere manier te kunnen werken als in Nederland. Daar bepaalt de verzekering wat ik aan zorg mag bieden. Hier wil ik samen met mijn patiënten uitzoeken wat de juiste behandelende strategie is,’ zegt Dr. Tjiauw Hok Marinus Tan (KNO-arts).
Het gezondheidscentrum heeft op dit moment zes specialisten in dienst: een podoloog, een klinisch psycholoog en een fulltime logopedist, twee allergiespecialisten (dinsdag en donderdag) en een gynaecoloog, die een halve week werkt. Lees meer

Samenwerking van 8 medische centra

Vertaald uit FR naar NL

Vrijdag 8 januari jl. is een eerste stap gezet op weg naar meer samenwerking door acht medische centra* in de Niévre onder de naam Communauté Hospitalière de Territoire (CHT).

Een praktijkvoorbeeld voor een goede samenwerking is te vinden in het verzorgingshuis Centre de Long Séjour (CLS), in St. Pierre-le-Moutier. Hier is op dit moment slechts één arts werkzaam om medische zorg aan de merendeels bejaarde bewoners te geven. Deze arts wordt sinds kort ondersteund door geriaters van het Medisch Centrum van Nevers en omstreken (CHAN = Centre Hopitalier de l’Agglomeration de Nevers). Een samenwerking gebaseerd op de sinds vrijdag bestaande CHT.
Lees meer