Berichten

Meubelen van Karel

Min of meer bij toeval waren Rina en ik begin jaren tachtig van de vorige eeuw in Den Bosch beland, waar we een heel prettig, nieuw en ruim houtskeletbouw huis hadden gevonden. Het stond te koop en de vraagprijs was zeker niet onredelijk, maar het was de tijd van torenhoge hypotheekrentes, dus niet bepaald een goede kopersmarkt. De projectontwikkelaar bood het na een lange periode van leegstand te huur aan en dat kwam ons heel goed uit want ik kon ook niet makkelijk een koper vinden voor het huis dat ooit door advocaten werd omschreven als de voormalige echtelijke woning.
Nadat we het anderhalf jaar hadden gehuurd, kwam het opnieuw te koop en als huurders hadden we eerste keus. De vraagprijs was flink gedaald, de hypotheekrente ook en de voormalige echtelijke woning was verkocht, zij het voor minder dan we hadden gehoopt. Niettemin vielen de stukjes van de puzzel allemaal op hun plaats en we hapten snel toe. We hebben er ruim twintig jaar met veel plezier in gewoond.
We naderden wat toen werd genoemd de pensioengerechtigde leeftijd en het idee om naar Frankrijk te verhuizen nam steeds vastere vormen aan. Wilden we in het huis in Den Bosch blijven wonen, dan hadden we daarin fors moeten investeren voor verbouwen en opknappen. Rina was altijd al echt francofiel, ze had als jonge vrouw een tijdje in Frankrijk gewerkt, ze sprak de taal goed en wilde niets liever dan haar laatste jaren daar slijten. Ze was ernstig ziek, maar door haar mentale instelling en haar geweldige lichamelijke conditie merkte je dat niet. Lees meer

deksel camembert-doosje

Het Camembert-doosje (vervolg en slot)

Dit is een vervolg op: Het Camembert-doosje (eerste deel).

Toen we nog geen jaar geleden aarzelend overwogen om ons huis in Les Quatre Vents te gaan verkopen en – na bijna veertig jaar – langzamerhand uit de Morvan te vertrekken, rees de vraag: wat doen we met het Camembert-doosje dat we indertijd, tijdens een restauratie achter een ‘poutre’ verstopt, vonden. Het bevond zich in een vertrek dat in latere tijden tegen het oorspronkelijke huis was gebouwd.
We besloten het te laten afhangen van degenen die de nieuwe eigenaars van ons huis zouden worden. Hier en daar hadden we wel eens laten doorschemeren dat het, zo tussen nu en drie jaar, wel eens tijd werd om te vertrekken. We hadden alle tijd. Daarom kwam er ook geen bord in de tuin en schakelden we geen makelaar in. We zouden wel zien wie er op ons pad kwam.
Nu, we hebben het gezien. Voordat we er erg in hadden, meldden zich drie gegadigden. Dat was schrikken. De eerste belangstellenden kwamen kijken en het was meteen raak. Voor de bühne bekeken ze nog een enkel ander pand in de omgeving, maar de beslissing was eigenlijk al gevallen: of jullie huis, of anders niets.
Lees meer

Camembert doosje

Het Camembert-doosje

Het was op 6 april 1982, toen ik bij louter toeval, tijdens de verbouwing van ons boerderijtje in de Morvan, de restanten van een oud Camembert-doosje vond.
Twee en een half jaar eerder, in augustus 1979, hadden we dit huis in Les Quatre Vents, een gehucht bij Chaumard, gekocht. We vielen vooral voor het uitzicht: de Mont Beuvray en de heuvels van de zuidelijke Morvan op meer dan veertig kilometer afstand! Er moest wel het een en ander aan gebeuren. Wat wil je ook – een huis dat op de ‘carte d’état-major’ van 1820 voorkomt.
Die dag in april was ik bezig in het achterste gedeelte van de boerderij, een ruimte die door ons, op gezag van onze kinderen, tot op de huidige dag het ‘Zwaluwnestje’ genoemd wordt, omdat er aan een draagbalk een kunstig nest van een boerenzwaluw zat gemetseld. De balken waren verrot en zaten onder de houtwormgaten. Ze moesten dringend vervangen worden.
Lees meer