Kerstbomen

We gaan geen dode bomen in het centrum neerzetten?’ De burgemeester van Bordeaux, Pierre Hurmic, zette met deze verklaring de kerstboomstrijd in vuur en vlam.

Of het nu gaat om de Tour de France in Lyon of de kerstboom in Bordeaux, de nieuwe milieubewuste burgemeesters nemen geen blad voor de mond. En de onderwerpen stapelen zich op. Vaak heeft het te maken met radicale ideeën tegen Franse tradities of het streven naar een nieuwe groenere aarde? Dit keer zijn de producenten van kerstbomen in de Morvan de klos.

CO2-opname

De familiekwekerij van Jean-Christophe Bonoron produceert al 50 jaar kerstbomen in de Haut Morvan en sinds zeven jaar is hij de leverancier van DE boom, die met Kerstmis op de binnenplaats van het Elysée wordt geplaatst: ‘Ik vind het erg onnozel om een kerstboom te gaan verbieden. Iedereen weet toch dat dat een normaal cultuurgewas is. We kappen de boom om en planten een nieuwe. De Élysée-boom wordt niet gekapt in het bos, het is gewoon een gekweekte boom.’

Jean Christophe Bonoron, die tevens vice-voorzitter is van de Association française pour les arbres de Noël naturels, begrijpt het voorstel van de burgemeester van Bordeaux niet. ‘Wij, de producenten, houden ons al veel bezig met ecologische kwesties. We hebben veel respect voor het milieu. De boom is een zelfstandig groeiend gewas. We bevloeien onze gewassen niet en de bomen absorberen veel kooldioxide. Het CO2 eindresultaat van een kerstboom is buitengewoon positief.’

Om de kwaliteit van de sparren in de regio te bevorderen, heeft Jean-Christophe Bonoron ook het voorzitterschap van de gloednieuwe afdeling Sapin du Morvan met de beschermde geografische aanduiding indication géographique protégée (IGP) op zich genomen, die binnenkort van start gaat.

Onze tradities

Zou er een nieuwe trend kunnen ontstaan en is het te verwachten dat de natuurlijke kerstboom uit de tijd raakt? Jean-Christophe Bonoron gelooft er niks van. ‘Kun je je de teleurstelling van een kind zonder kerstboom voorstellen? Het maakt deel uit van onze tradities, het brengt ons terug naar onze roots. We gaan de kerstboom nog lang niet afschaffen.’

Tijdens een bijeenkomst van professionals vorige week bleek dat de vraag naar kerstbomen zelfs toeneemt. ‘We hebben veel bestellingen in het voorseizoen gehad’, vervolgt de kweker. ‘Na de lastige Covid-periode willen mensen weer samenkomen en met hun familie kerst vieren.’

En tot op de dag van vandaag heeft het Élysée geen contact opgenomen met Jean-Christophe om te stoppen met DE kerstboom, die elk jaar door de association Française du sapin de Noël naturel wordt aangeboden aan het Élysée.

Kort:

De kerstboomteelt vertegenwoordigt 1.000 vaste banen, plus 5.000 seizoenarbeiders tijdens de intensieve werkperiode (7 banen per 100 hectare).

Het aantal verkochte natuurlijke kerstbomen in Frankrijk wordt geschat op 6,1 miljoen.

De Franse productie bevindt zich voornamelijk in de Morvan, de belangrijkste productieregio met een miljoen bomen op 1.500 hectare, wat neerkomt op een kwart van de nationale productie.

2 miljoen sparren worden geïmporteerd uit België (60%) en Denemarken (25%).

Het duurt 5 tot 10 jaar, afhankelijk van de gewenste grootte, om een kerstboom te verkrijgen. Deze productie wordt beschouwd als een landbouwactiviteit.

Cijfers van het Ministerie van Landbouw en Voedselvoorziening (2019).

.

Aart Sierksma

Bron: Sapins de Noël: une polémique incompréhensible pour les producteurs [Alice Emorine]

Dit bericht is 184 keer bekeken

Wanneer mag je het gras maaien

Op welk tijdstip kan ik mijn grasmaaier gebruiken? Voor het maaien van het gazon en, in het algemeen, het gebruik van lawaaierig tuin- of doe-het-zelfmateriaal zijn regels opgesteld, die van gemeente tot gemeente verschillen. Mensen die zich er niet aan houden kunnen een boete krijgen.

De maairegels

Besluit nr. 2006-1099 van 31 augustus 2006 betreffende de bestrijding van het buurtlawaai bepaalt dat ‘geen enkel bepaald lawaai door de duur, herhaling of intensiteit ervan schadelijk mag zijn voor de rust in de buurt of voor de gezondheid van de mens, op een openbare of particuliere plaats.’

Dit besluit heeft betrekking op het gebruik van grasmaaiers en tractoren en geldt ook voor heggenscharen, bosmaaiers, kettingzagen, verticuteermachines, motorschoffels, frezen, stofzuigers, bladblazers, plantenvernietigers, maar ook voor boren, schaafmachines, elektrische zagen en hogedrukreinigers.

Sinds een wijziging in 1990 van het algemeen wetboek van lokale overheden, hebben de burgemeesters van de gemeenten algemene politiebevoegdheden gekregen om het buurtlawaai te bestrijden. Zij zijn bevoegd om een gemeentelijke verordening uit te vaardigen. Bovendien kan het lawaai in de buurt ook op departementaal niveau worden geregeld. Een prefectorale verordening kan regels vaststellen voor bijvoorbeeld het maaien van het gazon. Eigenaren moeten zelf bij hun gemeente en hun prefectuur nagaan of er een verordening bestaat.

De maaitijden

De toegestane maaitijden van het gazon verschillen per gemeente en per departement. Sommige gemeenten verbieden hun burgers om op zon- en feestdagen hun gazon te maaien. Hieronder staat een overzicht van de verschillende voorschriften die over het algemeen worden toegepast voor tuinieren en doe-het-zelf werk.

Op werkdagen

Maandag tot vrijdag van 8.30 tot 12.00 uur en van 14.00 tot 19.30 uur.

Op zaterdag

Van 9.00 tot 12.00 uur en van 15.00 tot 19.00 uur.

Op zondag

Van 10.00 tot 12.00 uur en in sommige steden van 16.00 tot 18.00 uur.

Op feestdagen

Van 10:00 tot 12:00 uur.

Risico’s die je loopt

Als het maaien van het gazon buiten de wettelijke tijdvakken plaatsvindt, kunnen de buren de politie of de gemeentepolitie bellen.

De dader kan dan een boete krijgen. Het bedrag van de boete in geval van niet-naleving is:

– 68 euro als de overtreder de boete onmiddellijk betaalt of binnen 45 dagen nadat hij schuldig is bevonden aan de overtreding.

– 180 euro na deze termijn.

Geluidsoverlast

Bij herhaalde geluidsoverlast is het raadzaam te beginnen met een goed gesprek. Een goed gesprek met de buren is vaak al voldoende.

Als dit niets oplevert, is het goed om naar het gemeentehuis of de prefectuur te gaan om te controleren of er een gemeentelijke of prefectorale verordening is waarin de maaitijden staan beschreven. Het slachtoffer kan dan een eenvoudige brief sturen naar zijn of haar buren met het verzoek om hun activiteit te stoppen, op basis van de geldende regelgeving.

Bij geen antwoord of als de overlast voortduurt, kun je het beste opnieuw een brief sturen, maar dit keer per aangetekende brief met ontvangstbevestiging. Tegelijkertijd kan het handig zijn om een derde partij in te schakelen, zoals andere buren die ook last hebben van de geluidsoverlast.

Als de overlast aanhoudt, is het het beste om een deurwaarder in te schakelen die de overlast vaststelt. Dit verslag kan van onschatbare waarde zijn in het geval van een rechtszaak. Als je van mening blijft dat het maaien van het gazon buiten de toegestane uren nadelig voor je is, kun je de zaak doorverwijzen naar de rechtbank. Om de realiteit van de schade aan te tonen en het bedrag van de schadevergoeding te bepalen, moet je de rechtbank zoveel mogelijk bewijs leveren: uitgewisselde brieven, getuigenissen van andere buren, rapporten van de politie, het proces-verbaal van de gerechtsdeurwaarder of zelfs een petitie van de buurt. Aan de andere kant zijn foto’s en video’s die zonder medeweten van de onruststoker zijn gemaakt niet toelaatbaar.

Waarschuwing: als het vermoedelijke slachtoffer de rechtszaak verliest of als de procedure als onrechtmatig wordt beschouwd, kan de klager een boete van maximaal 3000 euro krijgen en verplicht worden een schadevergoeding te betalen aan de beschuldigde buren.

Het is ook mogelijk om de zaak buiten een gerechtelijke procedure om door te verwijzen naar een gerechtelijke bemiddelaar. Deze procedure is gratis. Er is een website om de contactgegevens van de dichtstbijzijnde bemiddelaar te vinden: https://www.conciliateurs.fr/Trouver-une-permanence

Bron: À quelles heures et quels jours peut-on tondre sa pelouse ? [Jean-Philippe Dubosc]

Dit bericht is 320 keer bekeken

Het Château de La Clayette eindelijk weer open voor publiek

In de afgelopen jaren heeft het kasteel bij wijze van uitzondering groepen mensen kunnen ontvangen. Maar deze zomer is daar verandering in gekomen. Drie keer per week kan het publiek nu bepaalde delen van het kasteel bezoeken, die nooit eerder toegankelijk waren. Zoals de Paray-toren, die sinds de 15e eeuw overal bovenuit steekt.

Bij het toeristenbureau van La Clayette hoeven ze niet langer mensen teleur te stellen. ‘Een paar jaar geleden begon de ellende: Het kasteel is gesloten voor publiek. Steeds dezelfde frustrerende mededeling. Maar we hebben nu een primeur, we kunnen maar liefst drie bezoeken per week aanbieden’, kondigt voorzitter Joseph Kadlec van l’office de tourisme Sud Brionnais trots aan. Reden te meer voor zijn glimlach: ‘de afgelopen dagen hebben bezoekers de majestueuze Paray-toren aan de rand van de gracht kunnen beklimmen.’

Als een Eiffeltoren

Een team van vrijwilligers heeft in twee dagen bijna zeven ton schroot verwijderd van de eerste etage van deze toren. De toren die door de familie Chantemerle gebouwd is om het kasteel te versterken. Eenmaal ontruimd bleek het monument in een opmerkelijke goede staat op alle niveaus. ‘We vonden in een opening van de schoorsteen een wapen uit de Chantemerle-periode, dat nog nooit eerder was ontdekt. Een uitzonderlijke vondst’, zegt Patrick Rossignol, een vrijwilliger en liefhebber van de lokale geschiedenis. ‘Veel overblijfselen, zoals muurschilderingen, zijn in de 21e eeuw weer tevoorschijn gekomen. De afgelopen dagen zijn deze vergeten erfgoedschatten eindelijk te bezichtigen. Het publiek kan ook de stallen, de middeleeuwse keuken, de kapel en andere bijgebouwen van het kasteel bezoeken.’

Het kasteel is in de 14de eeuw gebouwd en daarna enkele keren verbouwd en gerestaureerd. Het blijft zaak om de precieze geschiedenis van deze ‘nieuwe’ plaatsen te achterhalen door het bestuderen van de nog beschikbare architectonische aanwijzingen en de archieven. We zijn ook van plan om de kelderoven open te stellen, de voorloper van de centrale verwarming, waaruit we twee ton kolen hebben verwijderd,’ vertelt Joseph Kadlec. ‘We hebben het vertrouwen van de familie de Noblet die het kasteel bewoont’ voegt hij eraan toe. ‘Ons doel is om iedereen de rijkdom ervan te laten ontdekken zonder de mensen die er wonen te storen.’

Bezoekers kunnen nu vanaf de Paray-toren naar de stad kijken in plaats van al die jaren vanuit de stad naar de toren. We zien een grote toestroom van vooral regionale bezoekers. ‘Het is een beetje als een Eiffeltoren, een juweeltje met een uitstraling over de hele regio’, besluit Arnaud Durix, gemeenteraadslid van Brionnais en voorzitter van l’Agence de développement touristique de Saône-et-Loire.

Het kasteel volgens Jean-Marie Jal

Voor liefhebbers van de Charolais-Brionnais en van het Bourgondische erfgoed is Jean-Marie geen onbekende. Deze vrijwilliger van het Centre d’études des patrimoines (gevestigd in Saint-Christophe-en-Brionnais) heeft een brochure samengesteld, die gewijd is aan de geschiedenis van het Château de La Clayette. ‘Het is al een eeuw geleden dat er aan het kasteel werd gewerkt, dit is de tweede keer,’ merkt de filosoof op, die geïnteresseerd is in alle fasen van de bouw en de restauratie van het kasteel. ‘Dit monument is de basis. Het is een samenvatting van alles wat er sinds de 14e eeuw op het gebied van architectuur is beoefend.’

We hebben de brochure al diverse keren moeten herdrukken. Het is de best verkochte brochure in de geschiedenis van het Centre d’études des patrimoines’, stelt Pierre Durix, directeur van het centrum, tevreden vast. ‘Er is behoefte aan kennis van de lokale geschiedenis en dat is goed nieuws.’

Praktische informatie

De brochure Le château de La Clayette: de la maison forte à la résidence is te koop voor € 15.

Voor meer informatie bel 03.85.25.90.29.

Aart Sierksma

Bron: Le château de La Clayette se dévoile enfin au public [Charlotte Rebet]

Dit bericht is 34 keer bekeken

Marcel Proust is nog altijd een beroemdheid

Honderd jaar geleden ontving Marcel Proust de meest prestigieuze literaire prijs, de Prix Goncourt, voor À l’ombre des jeunes filles en fleurs. Het tweede deel van zijn romancyclus À la recherche du temps perdu. Het begin van een nieuw tijdperk voor de Franse literatuur.

Op dat moment was het werk van Proust een absoluut schandaal. Aan het einde van de Eerste Wereldoorlog stond de schrijver er slecht voor. De pers, die na de oorlog volledig gereorganiseerd moest worden, beschuldigt hem ervan dat hij te oud is, te rijk, te werelds en tamelijk decadent. En daar bovenop komt de beschuldigigng dat hij een ‘onderduiker’is, aangezien hij niet aan de gevechten heeft deelgenomen.

Marcel Proust wordt het onderwerp van een gewelddadige lastercampagne die ons eraan herinnert dat ‘nepnieuws’ geen moderne uitvinding is.

In die tijd wachtte en hoopte iedereen op Les Croix de bois, van Roland Dorgelès, HET omvangrijke, indrukwekkende werk over de loopgravenoorlog. À l’ombre des jeunes filles en fleurs lijkt te veel uit de pas te lopen met wat toen gangbaar was. Nergens een vermelding over het einde van de oorlog, geen patriottisch sentiment…

Zes tegen vier 

Maar met een stemming van zes tegen vier beslist de jury in het voordeel van Proust. Met pijn in het hart, want tijdens de beraadslagingen liepen de meningsverschillen hoog op.

Zelfs vandaag de dag is het nog niet duidelijk hoe Marcel Proust de beslissende steun van Léon Daudet, een koningsgezinde en antisemitische schrijver, heeft weten te krijgen om uiteindelijk met de Prix Goncourt beloond te worden. Op dit punt blijft dus het mysterie voortbestaan.

Maar goed. Ongeacht de toekenningsvoorwaarden is de prijs er gekomen. Le Prix Goncourt voor Marcel Proust werd een culturele aardverschuiving en voor veel critici het moment waarop de Franse literatuur een omslag maakte richting een ongekende nieuwe stroming.

Moed tonen

Deze 17e Prix Goncourt in de geschiedenis is de eerste die het publiek van de 21e eeuw nog zonder problemen kan lezen. Eens te meer een bewijs dat deze prijs nog een lang leven voor zich heeft.

Pierre Assouline, huidig lid van de prestigieuze Academie, erkent onomwonden: ‘Zonder dit risico te nemen had de Prix Goncourt misschien niet zo lang overleefd. Deze prijs voor Marcel Proust is een les voor alle juryleden. Van tijd tot tijd moet je moed durven te tonen. Een eeuw later is dit motto nog steeds waardevol…’

Aart Sierksma

Bron: Marcel Proust reste une superstar, un siècle après son prix Goncourt [Rémi Bonnet]

Dit bericht is 32 keer bekeken

Mondkapjes zijn de nieuwe sigarettenpeuken

Verplicht in het openbaar vervoer, aanbevolen in winkels. Gebruikte mondkapjes en handschoenen worden een probleem voor het milieu en de hygiëne. Ze worden overal in de natuur en op straat weggegooid en vervuilen de omgeving. Een ware plaag. Op het moment van de deconfiniëring staan de mondkapjes niet alleen op gezichten, maar zie je ze overal, op de grond gegooid in de straten, op trottoirs, in de goot, naast de vuilnisbakken voor recyclebaar afval, achtergelaten in de natuur.

300 euro boete

Op Twitter publiceerde Robert, die anoniem wil blijven, een verslag ter ondersteuning van de Nationale Politie. Een even alarmerende als walgelijke reeks foto’s: een mondkapje dat in de zee zweeft tussen andere rommel; een mondkapje dat tussen bladeren in het bos ligt, een ander in een weiland; een verzameling gebruikte maskers die door iemand op een strand wordt opgepikt.

Robert wordt er niet blij van: ‘Hallo stelletje vieze varkens, het duurt wel mooi 450 jaar voordat een chirurgisch mondkapje in de natuur is afgebroken’.

Deze onbeschoftheid wordt bestraft met een boete van 68 euro voor zwerfvuil achterlaten op de openbare weg. Lang niet genoeg volgens Paul Simondon, wethouder van milieuzaken in de gemeente Parijs: ‘We zouden veel strenger moeten kunnen straffen. We moeten boetes invoeren die het achterlaten van zwerfvuil ontmoedigen’.

Eric Pauget, afgevaardigde van LR (Les Républicains) uit de Alpes-Maritimes, maakt zich zorgen: ‘We zien ze echt overal liggen. In de goten, aan de kust, op de parkeerplaatsen van grote supermarkten. Ik ben er voor om de boete te verhogen tot 300 euro’.

Deze overal weggegooide mondkapjes en handschoenen vormen een hygiëne- en gezondheidsprobleem, brengen ziekteverwekkende risico’s met zich mee, zijn een hoofdpijndossier voor gemeentelijke vuilnisophalers en stedelijke diensten, en vormen een nieuwe ecologische bedreiging. ‘Ze verstoppen de riolen en verstoren de sanitaire voorzieningen’, waarschuwt het Water Informatie Centrum (Centre d’information sur l’eau). ‘De kapjes zijn gemaakt van polypropyleen, een niet-afbreekbaar en niet-recyclebaar thermoplastisch materiaal.’

Ontsmetting

Er wordt hard gewerkt om een wegwerpbeschermingsmasker te maken dat tien keer kan worden hergebruikt, dankzij een ontsmettingsproces. Er is een consortium aan het werk dat bestaat uit een groep instellingen, het CNRS (Het Centre national de la recherche scientifique is de grootste Franse overheidsorganisatie voor fundamenteel wetenschappelijk onderzoek), het CEA (de Franse Commissie voor Atoomenergie en Alternatieve Energie), het Nationaal Instituut voor Gezondheid en Medisch Onderzoek, het Nationaal Agentschap voor Voedselveiligheid Milieu en Gezondheid en verschillende universiteiten en universitaire ziekenhuizen.

Het hergebruik van beademingsapparatuur na ontsmetting wordt al toegepast in de Verenigde Staten en is kortgeleden goedgekeurd in Canada en Noorwegen.

Aart Sierksma

Bron: En ville et en campagne, les masques sont les nouveaux mégots [Nathalie Chifflet]

Dit bericht is 32 keer bekeken

Desinfecterende handgel van Cellande

Prefect Jérôme Gutton van Saône-et-Loire heeft een bezoek gebracht aan het bedrijf Cellande in Saint-Vincent-en-Bresse. Het bedrijf, dat vooral handhygiëne- en onderhoudsproducten produceert, heeft zich sinds het begin van de gezondheidscrisis moeten aanpassen.

Meer dan 200 ton desinfecterende gel

Sinds de lockdown is Cellande niet gestopt met de productie van vooral hydro-alcoholische gel. ‘De vraag is enorm groot’, vertelt Ronan Jezequel, de baas van het bedrijf, aan Jérôme Gutton.

De directeur van het bedrijf in de Bresse, dat ongeveer twintig mensen in dienst heeft, maakt de vergelijking met het jaar 2009, toen de Mexicaanse griep welig tierde en de medewerkers ’s nachts doorwerkten om aan de vraag te kunnen voldoen. Maar op dit moment is de druk veel hoger,’ voegt hij eraan toe. Cellande werkt daarom op just-in-time basis (JIT), een logistiek principe dat inhoudt dat de klant krijgt wat is afgesproken, precies op het tijdstip dat is beloofd. (JIT is afkomstig uit Japan en wordt onder meer toegepast in de autoindustrie): ‘We hebben geen voorraad, alles wat geproduceerd wordt, gaat er direct weer uit.’

Tekorten

Momenteel is de gelproductie goed voor 65% van de activiteit van het bedrijf. ‘Maar Cellande heeft ook te maken met problemen: bijvoorbeeld de aanvoer van grondstoffen. Vooral een tekort aan alcohol en glycerine, die de gel textuur geeft’, zegt Ronan Jezequel. Hoewel het bedrijf al vele jaren op deze markt actief is, heeft het toch te maken gekregen met dit soort tekorten. ‘De vraag is internationaal, en leveranciers kunnen het niet meer bijbenen. Ook de grondstoffenprijzen vliegen de pan uit. Sommige zijn zelfs vervijfvoudigd.’

Plastic zakken

De bestellingen komen druppelsgewijs binnen.Ik moet vaak vier bestellingen doen om uiteindelijk slechts twee vrachtwagens gevuld met 5-liter bidons te krijgen. Flesjes van 100 ml worden steeds zeldzamer, dus we moeten proberen ons aan te passen, alternatieven te bedenken,’ zegt Julie Ducret, marketing en sales manager. ‘Een van de oplossingen die we hebben doorgevoerd is het gebruik maken van plastic zakken ter vervanging van de hard plastic bidons.’ Cellande heeft namelijk een machine aangeschaft voor het vullen van de flesjes en heeft samen met de firma ANVI Plasturgie, in Saint-Germain-du-Plain, een aangepaste distributeur voor deze navullingen gecreëerd. ‘Deze plastic zakken verminderen ook de hoeveelheid afval met de helft in vergelijking met de 5-liter bidons,’ zegt Ronan Jezequel. ‘Een initiatief dat dus past in de filosofie die Cellande steeds meer wil doorvoeren: ecologische en biologisch afbreekbare producten zonder gebruik van palmolie’.

Aart Sierskma

Bron: Gel hydroalcoolique : Cellande toujours débordée de commandes [Marie Aubert]

Dit bericht is 18 keer bekeken

Een smartphone-app tijdens de lockdown

In negen gemeenten in de buurt van le Creusot en Autun hebben gemeentebesturen zich aangesloten bij PanneauPocket, een smartphone-applicatie waarmee ze de inwoners van hun gemeente kunnen informeren zonder hun huis te verlaten.
Om met de inwoners te communiceren tijdens de lockdown gebruikt Norbert Estienne, burgemeester van Cussy-en-Morvan PanneauPocket, een gratis te downloaden smartphone-applicatie. ‘Mensen kunnen hun huis niet meer verlaten, behalve om basisaankopen te doen. Deze app, die we al voor de Covid-19-pandemie gebruikten, is praktisch en erg functioneel in deze lockdownperiode’, legt de burgemeester uit die sinds het vertrek van Guy-François Verdier de functie van burgemeester bekleedt.

Openingstijden winkels, vuilnisophaaldienst…

Het gebruik van deze app is erg eenvoudig. Zodra je de applicatie op je telefoon hebt geïnstalleerd, hoef je alleen nog maar naar jouw gemeente in de zoekbalk te zoeken. ‘Je moet op het kleine hartje klikken om het als favoriet toe te voegen. Vanaf dat moment ontvangt je een mededeling voor elk nieuw bericht dat wordt gepubliceerd’, vervolgt de burgemeester. Openingstijden van winkels, sluiting van het gemeentehuis, afvalinzameling… Informatie die alle inwoners van Cheilly-lès-Maranges, Cussy-en-Morvan, Écuisses, La Tagnière, Marmagne, Perreuil, Saint-Bérain-sur-Dheune, Saint-Léger-sous-Beuvray en Saint-Symphorien-de-Marmagne gelijktijdig kunnen verkrijgen.

Gratis zo lang de lockdown duurt

Er worden kosten in rekening gebracht (€130 per jaar als de gemeente lid is van de Association des Maires Ruraux de France of €180 per jaar als ze geen lid is). De aanvraag is gratis voor alle gemeenten tijdens de lockdownperiode. ‘Alle gemeentebesturen en gemeentelijke samenwerkingsverbanden, die PanneauPocket willen gebruiken om met hun inwoners te communiceren, kunnen tijdens de hele Covid-19-crisis gratis en vrijblijvend een rekening openen’, leggen de beheerders op hun website uit. Achttienhonderdvijftig gemeenten gebruiken inmiddels deze app.

Aart Sierksma
Bron: Une application smartphone pour informer les habitants pendant le confinement [David Pipponiau]

Dit bericht is 9 keer bekeken

Het kasteel Alone-Toulongeon

Tien jaar geleden nog kon je zoeken wat je wilde; elke zoektocht naar informatie over het kasteel van Alone-Toulongeon was tevergeefs. Vandaag de dag verschijnen er in één zoekopdracht op het internet verschillende sites. Het is de vrucht van het werk van Bernard Gueugnon, die deze historische plek uit de vergetelheid heeft gehaald.

Een ontmoeting.

Niets heeft Bernard Gueugnon, toenmalig directeur van het Gueugnon College, voorbestemd om historicus te worden. Hij erfde de molen van Toulongeon bij de dood van zijn ouders in 2001. Ze hadden het eigendom verworven in 1997, na verliefd te zijn geworden op de vijver die de ruïnes omringde. Het waren de ruïnes van het kasteel van Toulongeon, waarvan alleen de noordelijke toren nog zichtbaar was. De vijver had een open verbinding met de oude gracht.

De geboorte van een passie

‘Oorspronkelijk was ik niet van plan om iets te doen’, zegt Bernard. ‘We wisten een beetje van de geschiedenis van de mensen die hier hadden gewoond. Maar in 2007 was ik na een operatie aan huis gekluisterd en begon ik een boek van Anatole de Charmasse te lezen, dat het verhaal van het kasteel vertelde. Dit werd het uitgangspunt van mijn echte interesse in deze vesting’, legt Bernard Gueugnon uit. ‘In 2008 kon ik met pensioen en werd ik verliefd op deze oude stapel stenen. Daarna volgden de ontwikkelingen elkaar in een snel tempo op.’
Parallel aan de restauratiewerkzaamheden verrichtte Bernard Gueugnon onderzoek om de ware identiteit van het huidige Château d’Alone-Toulongeon te achterhalen.

Een beetje geschiedenis

De overblijfselen dateren uit de 12de eeuw, maar het kasteel van Toulongeon werd afgebroken en herbouwd tussen 1756 en 1759.
In de 17e eeuw woonden er beroemde mensen: de familie Toulonjon, de ouders van Mme de Sévigné, Sainte-Jeanne-de-Chantal, Bussy-Rabutin en Charles Gravier de Vergennes.
Een foto van een schilderij getuigt van het feit dat het in 1820 nog overeind stond, alleen het dak was ingestort. Het werd niet vernietigd tijdens de Revolutie, wel werd het daarna geplunderd en vervolgens stortte het in de 19e eeuw in.

En wat nu?

‘Het is interessant om de opéénvolgende bewoners van het kasteel te reconstrueren om het belang van dit kasteel beter te kunnen begrijpen’, zegt Bernard Gueugnon, die nog verder wil gaan in de ontdekking van de overblijfselen.
Voor hem is het belangrijkste werk nu gedaan. ‘Alone-Toulongeon staat weer op de kaart en er is nog genoeg om mee bezig te zijn’. Zo verschijnt er regelmatig een publicatie van zijn hand en grijpt hij elke gelegenheid aan om mensen de site te laten ontdekken. ‘Ik heb zo veel informatie om te delen over deze rijke geschiedenis. Iedereen die geïnteresseerd is, moet niet aarzelen om contact met mij op te nemen’, concludeert de historicus.

Opmerking: Contactadres van Bernard Gueugnon in Toulongeon: 71 190 La Chapelle- sous-Uchon. Tel. 06 81 97 59 04. E-mail: bernardgueugnon@aol.com en zijn Facebook-pagina: Alone Toulongeon.

Enkele cijfers:

2008
Bernard Gueugnon schreef als uitgangspunt een artikel over het kasteel dat als basis diende voor het verkrijgen van toestemming om de restauratie te starten.
2009
Bernard kreeg het label van de Fondation du Patrimoine om het werk te starten, waardoor hij subsidie kon krijgen. Hij begint met de restauratie van de noordelijke toren.
2011
Bernard Gueugnon herstelt de vierkante toren, bekend als de toren van Alone, die aan de noordelijke toren grenst.
2012
Bernard ging verder met het droogleggen van de gracht om de twee andere torens, West en Oost te kunnen restaureren.
➤ Het werk werd uitgevoerd samen met de buurman van Bernard, een metselaar, en met de hulp van enkele vrienden en leden van het Centre de Castellologie de Bourgogne (CeCaB).
➤ Van 2008 tot heden heeft Bernard Gueugnon historisch onderzoek verricht, opnieuw in samenwerking met het CeCaB, waarvan hij momenteel de penningmeester is.
➤ De allereerste kasteelheer heette Bernard d’Alone in 1151.

Aart Sierksma

Bron: Bernard, propriétaire passionné du château d’Alone-Toulongeon [Guy Lhenry]

Dit bericht is 7 keer bekeken

Vogels in de Morvan

Elke week heeft Le Journal De Saône Et Loire een interessant artikel over de geschiedenis van dit departement. Dit keer heb ik een studie over vogels en roofvogels uitgekozen waarvan de documentatie te vinden is in de bibliotheek van Anost.

Het grondgebied van de Morvan staat bekend om zijn vele verschillende soorten vee. Minder vaak wordt aandacht besteed aan de Morvan als het land van de vogels. In een onderzoek dat in 1997 werd uitgevoerd, werden in de Morvan bijna 230 soorten geregistreerd, waaronder 123 broed- en 26 overwinteringssoorten.

Naast houtsnip 

watersnip

uil, koekoek

torenvalk, steenuil, klauwier

ruigpootuil

slechtvalk

graspieper

ijsvogel

etc. zijn er nog vele andere vogels en roofvogels.

Bruine kiekendief

Zijn kop is lichter dan zijn rug en het mannetje heeft een asgrijze staart, terwijl het vrouwtje meer bruin is. In de lucht zijn ze te herkennen aan hun trage cirkelvormige glijbewegingen boven natte gebieden. Ze jagen in open gebieden. Hun voedsel bestaat vooral uit amfibieën.

Roofvogels van de nacht

Er zijn veel soorten roofvogels die uitsluitend in het donker uitvliegen. Hun kenmerken zijn: grote koppen met opvallend grote ogen die honderd keer beter zien dan die van de mens. We hebben het natuurlijk over de prachtige, mysterieuze uilen, die huizen op zolders van gebouwen en kerken en zich voeden met woelmuizen en spitsmuizen.

De ransuil

Met zijn mooie oranje ogen onder zijn twee rechtopstaande oren en zijn bruine verenkleed met de schutkleur van de bast van een boom. De ransuil is ongeveer zo groot als een merel.

De velduil

De enige nachtelijke roofvogel die een nest op het land bouwt en zich alleen voedt met veldmuizen.

De Morvan blijft een van de belangrijkste gebieden voor het behoud en de bescherming van deze soorten.

Aart Sierksma

Bron: Les oiseaux et les rapaces peuplent les communes du Morvan [Claude Chermain]

Dit bericht is 123 keer bekeken

Het Rolin museum in Autun

Het musée Rolin moet om de vijf jaar in een publicatie laten zien dat het wetenschappelijke en het culturele deel van het museum onafhankelijk is, het projet scientifique et culturel (PSC). Dit is nodig om de status Musée de France te behouden. Het oude PSC dateert van 2008. Het is dus hoog tijd om de balans op te maken van alle activiteiten en projecten.
In Autun zijn drie musea met de aanduiding Musée de France: Het Rolin Museum, het musée Saint-Nicolas

en het Espace Gislebertus Destination Autun. Om die titel te mogen voeren moet het museum beschikken over een wetenschappelijk bureau ter plaatse en moet de site in staat zijn om publiek te ontvangen. Op langere termijn is het de bedoeling dat het Rolin Museum deze titel zal behouden en dat de andere twee musea als dependances van het museum zullen worden beschouwd. De archeologische collectie en de gevangenis worden hierdoor behouden.

600 gerestaureerde werken

Tot 2025 zullen de musea in Autun onderzocht worden en zullen de sterke en zwakke punten in kaart gebracht worden. Het zal gaan om een inventarisatie van de reserves, voorwaarden voor het behoud van de werken, ontvangstvoorwaarden en de kracht van de activiteiten die in het museum worden voorgesteld. Alles zal worden onderzocht, inclusief de inhoud van de tentoonstellingen. Sinds 2015 is het Rolin Museum bezig met de restauratie van 600 kunstwerken, zodat er meer mogelijkheden komen om tentoonstellingen af te wisselen.
‘Deze musea zijn samen met la Maison Verger Tarin

mooie complementaire locaties. Het Rolin Museum is de belangrijkste en het bekendste bij het grote publiek. Het musée Saint-Nicolas is verder weg en minder toegankelijk. Daarnaast beschikken we ook over prachtige parken. Deze groene ruimten zijn bevoorrechte ontmoetingsplaatsen’, legt Agathe Legros, directeur van het museum, uit. Ze noemt de Estivales, dat elk jaar plaatsvindt, als voorbeeld. ‘Een huwelijk tussen muziek en het culturele erfgoed van de stad. Het zou mooi zijn als de verzamelingen van het Saint-Nicolas museum een eenheid gaan vormen met die van het Rolin museum en dat de bezoekers dit museum kunnen combineren met een bezoek aan het Maison Verger Tarin.’

Een programma tot 2022

‘Espace Gislebertus Destination Autun zou eigenlijk de toegangspoort van de stad moeten worden, met zijn maquette van de antieke stad.

Alle activiteiten kunnen van hier uit gericht worden op de kathedraal. Dat zou een mooie aanvulling kunnen zijn’, zegt Agathe Legros. ‘We moeten nu afwachten wat de financiële gevolgen zijn, maar onze ambitie is om het museumbestand in Autun overeind te houden. Voorlopig loopt het programma van het Rolin Museum nog tot 2022. De projectkosten bedragen 15 miljoen euro, waarvan 2,7 miljoen euro door de gemeente wordt gefinancierd.

Aart Sierksma

Bron: A Autun, le musée Rolin remis au centre de l’offre culturelle de la ville [Cécile Kettanjian]

Dit bericht is 18 keer bekeken