Vertaald uit het Frans naar het Nederlands uit L’Yonne Républicaine

Tonnerre maakt jacht op verlaten en vervallen gebouwen

Het nieuwe gemeentebestuur wil niet langer dat mensen praten over Tonnerre als een ‘spookstad’ en zet zich in voor de renovatie van verlaten, vervallen of gevaarlijke gebouwen.

Ons doel is om de stad er fatsoenlijk uit te laten zien.’ Bernard Clément windt er geen doekjes om. De wethouder die verantwoordelijk is voor woningbouw en monumentenzorg is strijdvaardig. Je komt hem overal tegen en dan vooral in de straten van Tonnerre. Hij spoort huizen op die al lange tijd leegstaan. Geen voorgevel ontkomt aan zijn inspecterende blik. ‘Het is echt tijd om iets te doen,’ dringt de nieuwgekozen wethouder aan. Sinds zijn aanstelling heeft hij de zaak opgepakt met de steun van de afdelingen van de dienst stadsplanning.

Alle huiseigenaren zijn geïnformeerd

Zij hebben in het centrum meer dan zestig huizen geïdentificeerd die in min of meer vervallen staat verkeren. Voor elk gebouw wordt een formulier opgesteld, met foto’s, kadastraal nummer en naam van de eigenaar (zo nodig worden de erfgenamen aangeschreven).

Ons doel is om deze spookhuizen te laten verdwijnen,’ zegt Bernard Clément. ‘Het refrein Tonnerre is een spookstad moet stoppen! Dit project is ook noodzakelijk voor het toerisme, dat steeds belangrijker wordt aan de oevers van de Armançon, en dat van economisch belang is voor onze gemeente. Tenslotte zal het jonge gezinnen aanmoedigen om zich in Tonnerre te komen vestigen.’

Om dit project tot een goed einde te brengen, heeft de gemeente contact opgenomen met de eigenaren: ‘Wij bieden hun steun aan uit het fonds Petites Cités de caractère, speciaal voor dit doel in het leven geroepen. We kunnen zelfs mensen begeleiden als ze van plan zijn mee te werken, maar als er niets gedaan wordt, komen we zelf in actie.’

We geven niet op

De gemeente heeft een advocaat in de arm genomen die gespecialiseerd is in stedenbouwkunde. Voor gebouwen die een dreigend gevaar inhouden, moeten per direct procedures worden gestart. ‘We geven het nu niet op,’ volhardt de wethouder. Soms moet je een lange adem hebben, maar dit is van belang voor de hele gemeente!’

De gemeente zelf heeft ook veel vervallen huizen in bezit. ‘We erven soms bijzonder complexe gebouwen. Met Bâtiments de France zoeken wij naar passende oplossingen voor elk van deze gebouwen, die soms in zeer vergevorderde staat van verval verkeren. Wij kunnen het ons niet permitteren om de situatie nog verder te laten verslechteren. We zullen alle nodige maatregelen treffen, zodat Tonnerre weer een levendige gemeenschap wordt,’ belooft Bernard Clément.

Aart Sierksma

Bron: “On veut faire disparaître ces verrues” : la Ville de Tonnerre fait la chasse aux bâtiments abandonnés et vétustes

Dit bericht is 170 keer bekeken

Welke series moet je zien dit jaar

Om het jaar 2021 goed te beginnen, zijn hier negen series:

Le Fléau (Starzplay)

Le Fléau (De beproeving) is medio december in de Verenigde Staten gestart en is nu in Frankrijk op Starzplay te zien.

Deze apocalyptische serie is geïnspireerd op de gelijknamige roman van Stephen King, de meester van de thriller. Hoewel de roman in 1978 is uitgebracht, is het verhaal ervan nog heel actueel: een pandemie decimeert een groot deel van de bevolking. De overlevenden worden verdeeld in twee kampen: goed en kwaad… De cast: Whoopie Goldberg, James Masden, Alexander Skarsgård

The Stand past goed in de lange reeks van werken van de Amerikaanse romanschrijver die zijn verfimd: Shining, Dead Zone, Salem, Under the Dome, 22.11.63, Castle Rock, The Outsider…

The Good Lord Bird (Canal +)

Een moderne western met in de hoofdrol acteur Ethan Hawke. In de Verenigde Staten wordt in het midden van de 19e eeuw een tienerslavenjongen actief lid van de groep activisten voor afschaffing van de slavernij onder leiding van John Brown. De serie is in Europa erg goed ontvangen. Zo prees Vanity Fair de prestatie van Ethan Hawke: “Deze miniserie is goed, soms geweldig. Maar Hawke is meer dan geweldig.

La Promesse (TF1)

Een detectiveserie van zes afleveringen met Sofia Essaïdi, Olivier Marchal, Lorànt Deutsch en Nadia Farès.

De dag na Kerst 1999 verdwijnt Charlotte Meyer (een 11-jarig meisje) spoorloos tijdens een grote storm die Frankrijk geteistert. Kapitein Pierre Castaing, verantwoordelijk voor het onderzoek, slaagt er niet in haar te vinden. Een paar honderd kilometer verderop wordt een jonge onderzoeker geconfronteerd met een soortgelijke verdwijning…

De serie, die in de regio’s Gironde en Landes in Frankrijk werd opgenomen, zou aanvankelijk tussen half februari en eind april 2020 worden opgenomen. Maar werd onderbroken door de pandemie.

Lupin (Netflix)

Op 8 januari is het eerste deel van de langverwachte serie Lupin uitgebracht, de avonturen van Arsène Lupin, geschreven door Maurice Leblanc in 1905. In deze fictie laat onderhoudsmonteur Assane Diop zich inspireren door de meester inbreker om zijn vader te wreken. Deze stierf nadat hij werd beschuldigd van een misdaad die hij niet had begaan. Met Lupin blijft Netflix investeren in Franse fictie en vertrouwt op acteur Omar Sy en het Louvre als decor, een Frans monument bij uitstek.

UFO(s) (Canal +)

De nieuwe creatie van Canal + brengt je terug naar de jaren ’70.

Didier Mathure, een briljante ruimte-ingenieur, ziet zijn droom in rook opgaan als zijn raket bij het opstijgen ontploft. Net toen hij dacht dat zijn carrière voorbij was, werd hij overgeplaatst als hoofd van een UFO-onderzoeksbureau. Het team dat hier werkt lijkt op een andere planeet te leven.

Een mengeling van humor en sciencefiction!

WandaVision (Disney +)

Seizoen 2 van The Mandalorian is nog maar net voorbij of Disney+ brengt weer een nieuwe serie uit. De langverwachte serie WandaVision zal eindelijk te zien zijn en zoals de naam al doet vermoeden, zal het zich richten op Wanda en Vision, twee zeer belangrijke karakters uit de Avengers Film Series.

Euphoria (OCS)

Na de speciale kerstaflevering in december keert Euphoria terug met een tweede seizoen. Deze serie verkent het dagelijks leven van een groep Amerikaanse middelbare scholieren die verdrinken in hun problemen op het gebied van seks, alcohol en drugs. De actrice Zendaya (ook te zien in de film The Greatest Showman) speelt Rue, een drugsverslaafde die terugvalt in haar verslaving. De serie toont de onrust van jonge mensen in een wereld die geobsedeerd is door sociale netwerken.

Snowpiercer (Netflix)

De bewerking van het Franse stripboek Le Transperceneige van Jacques Lob en Jean-Marc Rochette (al bewerkt tot een film in 2013) keert aan het einde van de maand met het tweede seizoen terug op Netflix.

Als je het verhaal niet kent, volgt hier een korte samenvatting: Zeven jaar nadat de wereld in een enorme ijsvlakte is veranderd, hebben de overlevenden hun toevlucht gevonden in een permanent rijdende trein. De trein met 1001 wagons rijdt in volle vaart de wereld rond. Aan boord ontstaat veel onrust door klassenstrijd, sociale onrechtvaardigheid en politieke strijd.

In therapie (Arte)

Arte komt dit jaar met een nieuwe serie. Vanaf februari kunnen we En thérapie zien met een indrukwekkende cast, zowel voor de camera met Carole Bouquet, Reda Kateb, Mélanie Thierry, Clémence Poésy en Pio Marmaï, als erachter met het duo Éric Toledano en Olivier Nakache, aan wie we bijvoorbeeld Intouchables te danken hebben. In deze serie, die zich afspeelt in de nasleep van de aanslagen van november 2015, krijgt een psycholoog voor elke aflevering een andere patiënt.

Voor de ongeduldigen is deze serie vanaf 28 januari in preview beschikbaar op de website van Arte.

Bonus: Drie cultseries worden in januari opnieuw uitgezonden. Vanaf 1 januari zijn de 9 seizoenen van 24 heures chrono beschikbaar op Netflix. Ook is het mogelijk om de avonturen van Ally McBeal op TMC te bekijken. En vanaf 15 januari neemt Netflix ons mee terug naar Capeside, de fictieve stad Dawson en haar vrienden.

Aart Sierksma

Bron: Lupin, WandaVision, En thérapie… Les séries à voir en ce début d’année 2021 [Audrey Poma]

Dit bericht is 359 keer bekeken

De journaliste Laure Adler verkent de ouderdom

La Voyageuse de nuit is eigenlijk geen roman, het is veel meer een verhaal, een persoonlijke reis die gevoed wordt door gesprekken met andere schrijvers en door ontmoetingen met bekende en minder bekende mensen. Laure Adler is langzaam door het land van de ouderdom gereisd. Analyserend en enthousiast. Ze voelt zichzelf niet oud, maar ze weet dat ze geleidelijk aan dit land binnentreedt, een land waar we niet veel over praten, maar waar we ooit allemaal zullen wonen.

In het onderstaande interview ontmoeten we Laure Adler. We praten open ‘over het verstrijken van de tijd, waarbij we meer winnen dan we verliezen’.

Kort geleden is La Voyageuse de nuit (éditions Grasset, 224 pagina’s) uitgekomen, de vrucht van vier jaar onderzoek en schrijven. Uw uitgangspunten zijn allerlei teksten van verschillende auteurs en vooral ontmoetingen met veel mensen. Hoe is dit boek tot stand gekomen?

L.A. Als een onderzoek. Een reis naar het land van mezelf. Ik voel me nog niet oud, maar ik weet dat ik op weg ben naar de andere kant, naar het land van de ouderdom. Ik ben nog niet oud, maar ik word objectief gezien wel oud. Het is een persoonlijke reis en een onderzoek.

U zegt, verwijzend naar de samenlevingen van Afrika of Zuidoost-Azië, dat ‘de vergrijzing een rijkdom is’. Kun u zeggen waarom?

L.A. Ik denk dat we meer winnen dan verliezen. De winst zit bijvoorbeeld in ongedwongenheid, in geduld. Je wordt vrijer. Toen ik 50 werd, dacht ik dat het allemaal minder zou gaan worden. Maar het tegenovergestelde is waar. We doen nog volop mee. Het leven wordt zelfs intenser. Iedereen die met pensioen is, zolang je niet ziek of arm bent, kan schrijven, schilderen, reizen, enzovoorts.

In samenlevingen zoals in Afrika en Zuidoost-Azië wordt de oudere gerespecteerd, zelfs bewonderd.

U verwijst naar het boek van Simone de Beauvoir, La Vieillesse, waar ze het had over ‘beschaafde rampspoed’. Hoe moet ik dat lezen?

L.A. Ik verbind het met het neoliberale denken, met deze maatschappij die wil dat we allemaal hoogvliegers zijn. Een maatschappij die ons meer en meer uitperst. Vanaf een bepaalde leeftijd staan we als individu in de weg. Bij bedrijven, overal eigenlijk. We zijn teveel. Ik denk dat we een nieuw sociaal contract tussen de generaties nodig hebben.

U noemt militante verenigingen zoals Old’Up*. Zie u een verband tussen hen en de feministische strijd die u op uw 18e hebt gevoerd?

L.A. Het zijn geweldige mensen die de manier waarop we naar oudere mensen kijken willen veranderen. En ook de AAFA*, een vereniging die in het leven is geroepen om het ageïsme (leeftijdsdiscriminatie) te bestrijden waar acteurs, en vooral actrices, veelvuldig mee te maken hebben. Ja, ik wil graag een verbinding maken met de feministische strijd, want onder de mensen van mijn generatie zijn er velen die mei ’68 actief hebben meegemaakt. De protestbeweging die ten strijde trok omdat er geen plaats was voor jongeren in de samenleving. Vandaag de dag is het hetzelfde. Er zijn meer en meer senioren die niet weggestopt willen worden.

U heeft het over minachting. Oudere vrouwen worden misprijzend bekeken hoewel ze er nog steeds mooi uitzien. Is volgens u de manier waarop u naar vrouwen kijkt in 50 jaar tijd veranderd?

L.A. Ik denk dat de dingen in snel tempo veranderen. Het wordt steeds erger. We worden overspoeld met reclamebeelden. In onze maatschappij zijn er echter steeds meer senioren die fleurige kleding, spijkerbroeken, soms hoge hakken dragen. We gaan niet allemaal meer in het zwart zoals mijn moeder. En de mythe van de sexy bimbo van 18-25 jaar, daar zijn we nu wel klaar mee. Genoeg is genoeg.

Denkt u niet dat mannen misschien banger zijn om oud te worden dan vrouwen?

L.A. Ja, dat denk ik wel. Ik denk dat mannen van 50/60 een grotere angst voor veroudering hebben dan vrouwen. Maar ik geloof dat als ze 70 zijn ze het eerder als een pluspunt zien dan als een minpunt.

U brengt de meesterwerken van grote kunstenaars, van Picasso tot Louise Bourgeois ter sprake, die in de laatste tien jaar van hun leven met dubbele inzet zijn gaan produceren. Denkt u dat de wil om door te gaan intenser wordt naarmate je ouder wordt?

L.A. Ik denk het wel. Je hebt niets te verliezen, je bent helemaal vrij. Ik denk dat het creatiever, krachtiger en intenser kan zijn; je werkt alleen nog voor je eigen plezier.

Er wordt veel gepraat over het seniorenplan. Wat denkt u dat er gedaan moet worden voor de bejaardentehuizen?

L.A. De overheid moet betere wetgeving opstellen over de tarieven, die in sommige gevallen zeer hoog zijn. We moeten ook de generaties veel meer mengen, doorgaan met het bouwen van bejaardentehuizen in de buurt van kinderdagverblijven, kleuterscholen en scholen. Ik denk ook dat de rol van de zorgassistent moet worden opgewaardeerd. Dit zijn mensen die prachtig maar onderbetaald werk doen.

*De vereniging OLD’UP, opgericht in februari 2008, richt zich in de eerste plaats op de vergrijzing van de bevolking. De doelstellingen zijn:

– Het kennen en bekend maken van de plaats, de rol, de geschiktheid en het nut van ouderen.

– Het wegnemen van de obstakels voor deze generatie.

– Het vermogen tot autonomie van deze generatie vergroten, d.w.z. het vermogen om op zichzelf te reflecteren en vrijelijk te beslissen over haar levenskeuzes.

– Werken aan het optimaliseren van de relaties tussen de generaties.

*AAFA (Actrices et Acteurs de France Associés) is de beroepsvereniging van acteurs in Frankrijk.

Aart Sierksma

Bron: La journaliste Laure Adler explore le pays de la vieillesse dans son livre ‘La Voyageuse de nuit’ [Nicola Edge]

Dit bericht is 140 keer bekeken

De Dionne-bron in Tonnerre

De verdere verkenning van de Dionne-bron in Tonnerre wordt bemoeilijkt door een onbekend natuurverschijnsel. Duiker Pierre-Eric Deseigne merkte afgelopen herfst tijdens een oefening dat er ergens een verstopping is, die de toegang naar beneden blokkeert. ‘Er is ongeveer drie kubieke meter rots verschoven en in het toegangspad gestort.’

De Dionne-bron is een karstbron, ook wel een resurgentie of vauclusebron genoemd. Een bron waar een rivier na een ondergrondse loop weer aan de oppervlakte komt. Dit fenomeen komt vooral voor in kalksteengebieden. Met de term karst worden alle verschijnselen bedoeld die te maken hebben met de oplossing van kalksteen in water. Het water verdwijnt eerst in de grond via kleine openingen (karstpijpen) of via dwijngaten (pertes) om via één of meer ondergrondse wegen terug aan de oppervlakte te komen. Meestal zal slechts een deel van de rivier ondergronds gaan stromen en blijft de bovengrondse loop eveneens bestaan. Soms komen daarbij de bovengrondse en ondergrondse loop na de resurgentie weer bij elkaar, zoals bij de Lesse in de Ardennen. In andere gevallen verdwijnt de bovengrondse loop volledig en blijft alleen een droge vallei over.

We kunnen er niet meer doorheen

Eind september 2020 ontdekte Pierre-Eric Deseigne het. ‘Het was tijdens mijn laatste duik,’ zegt hij. ‘Ik was ter plekke met een TF1-team als onderdeel van een reportage voor de televisie. Ik had niet meer gedoken sinds november 2019. Het is waarschijnlijk gebeurd in de zomer, tijdens die lange periode van droogte. Het moet wel een soort aardverschuiving zijn geweest, een lawine van stenen, onmogelijk om daar nog door te kunnen’, vat de duiker samen. ‘De doorgang bevindt zich op een diepte van ongeveer 30 meter, terwijl we hiervoor al eens tot 79 meter zijn gekomen. De opening was zo’n 60 cm en is nu teruggebracht tot 5 cm. Dit wonderbaarlijke natuurverschijnsel is lang geleden ontdekt.’

Er moeten duiken worden georganiseerd om het gebied met de hand te ontruimen. Pierre-Eric Deseigne is van plan om eens per maand een soort estafette duik te organiseren. Ondanks deze onvoorziene gebeurtenis blijft hij, zoals gewoonlijk, optimistisch. ‘Het is natuurlijk een enorme opgave en zal de nodige tijd duren, maar naar mijn mening is het geen probleem. Ik heb trouwens alle tijd van de wereld! Het zal de exploratie van verdere dieptes vertragen en veel werk vergen, maar het gaat ons lukken. De komende duiken zullen we volledig aan het opruimen wijden. We gaan het samen doen.’

Vergunning

Na verschillende dodelijke ongelukken werd het duiken in de Dionne-bron 22 jaar geleden verboden. In 2018 heeft de voormalige burgemeester van Tonnerre, Dominique Aguilar, dit verbod opgeheven en Pierre-Eric Deseigne toestemming gegeven om de exploratie voort te zetten. Ook de nieuwe burgemeester Cédric Clech, die in mei 2020 gekozen is, heeft zijn toestemming gegeven. ‘Het is een kans voor onze gemeente. La Fosse Dionne is één van de bekendste lavoirs in de Bourgogne met bovendien een mysterieuze bron in de diepte’, legt de burgemeester uit.

Aart Sierksma

Bron: L’exploration de la Fosse Dionne à Tonnerre freinée par un phénomène inattendu [Marc Charasson]

Dit bericht is 216 keer bekeken

De markthal van Sens

Ondanks de gezondheidscrisis en een reeks annuleringen van kerstmarkten, geven de kooplieden de moed niet op. Ze draaien op dit dit moment goed en zien zelfs een nieuwe klantenkring ontstaan.

De levensmiddelenindustrie doet het heel goed. We zijn een van de bedrijven die als essentieel worden beschouwd,’ zegt Patrick Vanhove van de zuivelkraam, waarmee hij het algemene gevoel verwoordt. De andere standhouders op de overdekte markthal van Sens zijn net als hij optimistisch gestemd. En dit in een tijd waarin de gezondheidscrisis keihard toeslaat en ook het departement de Yonne in volledige lockdown is. Lokale overheden en verenigingen zeggen nu al alle festiviteiten rond de feestdagen af, met name de kerstmarkten aan het eind van het jaar.

Élodie Monpoix, een pluimveehouder, legt echter uit dat ‘de periode van kerst en oud en nieuw ongeveer 30% van de jaarlijkse omzet van haar bedrijf vertegenwoordigt’. De standhouder profiteert ieder jaar geweldig van de kerstmarkt, die in het centrum van de stad wordt gehouden en die haar indirect vele klanten bezorgt. Op dit moment is het evenement nog niet geannuleerd. ‘En op dit moment gaat het goed. We zien minder oudere mensen dan gewoonlijk, maar we zien een nieuwe, jongere clientèle binnenkomen, die niet noodzakelijkerwijs bij ons kwam kopen voor de lockdown.’ De jonge vrouw zegt dat ze ‘weinig last heeft van de gezondheidscrisis’, dankzij de nodige aanpassingen, waaronder het bezorgen aan huis.

De komst van een nieuwe klantenkring

Laetitia en Jean-François Tomczyk, biologische bakkers, delen haar observatie. ‘Tussen maart en juni was het moeilijk. Maar sinds medio juli zijn we weer terug op een normaal niveau van de verkoop. Ik was een beetje bang voor het tweede golf effect dat voor de herfst werd aangekondigd, maar uiteindelijk blijkt het allemaal erg mee te vallen voor ons’, legt het bakkerspaar uit. ‘We zijn er zelfs op vooruit gegaan, we hebben er klanten bijgekregen. Tijdens de eerste lockdown hebben we in ons dorp, in La Chapelle-sur-Oreuse, aan huis bezorgd. Daarmee hebben we ongeveer 20 nieuwe klanten gewonnen, die vandaag de dag nog steeds hun brood bij ons komen kopen.’

De biologische bakker heeft de indruk dat de kopers hun manier van consumeren hebben veranderd en zich meer richten op lokale producten of zelfs op producten uit de biologische landbouw. ‘Wij, als biologische bakkers, staan voor een gezondere manier van eten die op dit moment aantrekkelijk is. Ik ken bijvoorbeeld biologische tuinders die een geweldig jaar hebben!’

Jean-Luc Dosnon, een imker, is meer gereserveerd. Voor hem is december de belangrijkste maand van het jaar geworden en het feestelijke seizoen is goed voor 15% van zijn omzet. Dus terwijl hij het op dit moment vrij goed doet, met name dankzij het verzenden van zijn producten, weet hij dat hij een groot deel van zijn omzet gaat verliezen in vergelijking met andere jaren. Temeer daar de handelaar regelmatig deelneemt aan tentoonstellingen en beurzen, die momenteel allemaal zijn afgelast.

Aart Sierksma

Bron: Sous la halle de Sens, les marchands sont plutôt sereins malgré la crise sanitaire [Cécile Carton]

Dit bericht is 271 keer bekeken

De menhirs van het Vauluisantbos

In het noordelijke deel van het departement kun je onverwacht oog in oog komen te staan met een van de archeologische overblijfselen in het bos van Vauluisant bij Saint-Maurice.

Vele millennia geleden zijn in de vallei van de Orvin deze dolmen, menhirs en hunebedden tijdens het neolithicum opgericht. (Het neolithicum wordt ook wel de jonge of nieuwe steentijd genoemd. Het is de prehistorische periode die ca. 11000 v.Chr. begon, en duurde tot de bronstijd. Deze periode wordt gekenmerkt door technische en sociale veranderingen. Deze kwamen voort uit de overgang van een samenleving van jager-verzamelaars met een rondtrekkend bestaan naar een samenleving van mensen die in nederzettingen woonden (sedentarisme) en aan landbouw en veeteelt deden. Zij legden voorraden aan voor slechte tijden. Men spreekt ook wel van de neolithische revolutie.)

Volksgeloof

Deze verspreid liggende stenen, voornamelijk te vinden in de bossen van Lancy enTraînel, hebben eeuwenlang allerlei populaire ideologieën gevoed. Ideologieën met duivelse invloeden en bloedige opofferingen, vooral van de Galliërs.

Ten oosten van de RD 25, tussen Saint-Maurice en La Chaume vind je de Lancy dolmen, met de menhirs eromheen. Deze dolmen zijn een van de meest opmerkelijke monumenten in de Senonais door de grootte, de staat van onderhoud en de kwaliteit voor de omgeving.

In de richting van Saint-Maurice, een paar honderd meter links en ten westen van de RD 25, langs een rotsachtig pad, kun je de overblijfselen van de twee hunebedden in het bos van de Traînel vinden. Ze zijn weliswaar ingestort doordat ze voortijdige opgegraven zijn rond 1910.

Dan heb je nog de Bertauche (of Bardauche) dolmen in het gelijknamige bos. Deze kun je vinden in de buurt van Thorigny-sur-Oreuse. Ze zijn zo’n veertig jaar geleden ontdekt door Henri Cymérys en Daniel Buthod-Ruffier.

Pas-Dieu

Op de grens van Sognes en Saint-Maurice ontdekte men de legendarische menhir van Pas-Dieu, die in de 18e eeuw werd gebruikt als scheidslijn tussen de domeinen Villeneuve, Trancault en Charmesseaux. Deze domeinen werden in de Middeleeuwen Heerlijkheden genoemd. De Heer van een Heerlijkheid had het dagelix gerecht over burgerlijke zaken en kleine vergrijpen in dat gebied met daaraan verbonden inkomsten (belastingen) en verplichtingen (bescherming, ordehandhaving). De Pas-Dieu dankt zijn legendarische naam aan de confrontaties tussen de demon en de schepper. De Prins van de Duisternis had God uitgedaagd: Wie van ons twee is in staat de vallei tussen Sognes en de Vignot met een sprong over te steken. De Prins van de Duisternis pochte dat hij die moeiteloos kon maken, maar hij faalde en de Goede God bereikte met een fantastische sprong het doel en drukte zijn voet op de rots die vanaf toen Pas-Dieu werd genoemd.

De megaliet bevindt zich op een rots in het Bois du Vignot, kijkend naar Sognes.

Aart Sierksma

Bron: Les coups de cœur de nos correspondants : les mégalithes de la forêt de Vauluisant

Dit bericht is 228 keer bekeken

Ontdek Auxerre vanuit een elektrisch bootje

Vanaf mei is het mogelijk om een elektrisch bootje te huren in Auxerre, maar het heeft aardig lang geduurd voordat de gang er een beetje in kwam.

Ze varen al 20 jaar op de Yonne en het canal du Nivernais. Kleine elektrische bootjes, beheerd door het toeristenbureau en vervolgens door het Maison du vélo. Ze zijn een onderdeel geworden van het zomerlandschap.

Een ongewone manier om Auxerre te ontdekken al moet je er wel even de tijd voor nemen: de topsnelheid is 9 km/u. ‘We zagen een bootje varen toen we op de kade stonden en zeiden tegen elkaar: dat willen wij ook’, legt een familie uit het departement de Ain uit voordat ze aan boord gingen. ‘Dit is een mooie kans om ons een dagje met de hele familie te vermaken en dan ook nog zonder moe te worden.’

Boten aan de kade

Het seizoen, dat tot eind september loopt, is een speciaal seizoen geworden voor de beheerders van deze vloot. Door de Covid-crisis en de lockdown zijn de boten lange tijd aangemeerd gebleven.

We zijn dit jaar pas op 11 mei gestart’, legt Jean-Philippe Duret, een van de leden van het Maison du vélo-team, uit. Maar op dat moment waren er geen klanten: de kades en het Parc de l’Arbre sec aan de Yonne waren gesloten. In juni begonnen de activiteiten heel geleidelijk op gang te komen en vanaf half juli liep het weer zoals van ouds. Ik denk dat we tot eind september open blijven. Hopelijk hebben we volgend jaar een normaal seizoen en hoeven we niet te verdwijnen.’

Maison du vélo d’Epinal © JF Hamard

Of het nu gaat om het verhuren van boten of om de hoofdactiviteit, namelijk het verhuren van fietsen, het seizoen is pas in juli op stoom geraakt. ‘In deze branche is het zo dat hoe meer boten er varen, hoe meer ze gezien worden, hoe meer ze gevraagd worden’, vat Jean-Philippe Duret samen. ‘We konden op een gegeven moment de vraag zelfs niet meer aan. We adviseerden de mensen om vooraf te reserveren. Niet gemakkelijk natuurlijk in zo’n periode na de lockdown, waarin we alles uit de kast wilden halen. We hadden er dagen tussen zitten dat er wel dertig blauwe bootjes uitvoeren.’

 

Stad of platteland

Hoe komt het dat dit zo’n succes is geworden? ‘Het is een leuke manier om met de familie een dagje door te brengen. Kinderen kunnen het roer overnemen en een stukje varen. En je hebt de mogelijkheid om Auxerre eens van een heel andere kant te bekijken, zo van het water. Het is ook nog eens een prachtige stad. En wat het extra leuk maakt is dat je van de stad via het stadion en de Auxerre-expo ook naar het achterland kunt varen. Twee gezichten en twee totaal verschillende sferen van Auxerre en haar omgeving.’

Aart Sierksma

Bron: Auxerre se découvre autrement grâce aux petits bateaux électriques [Marc Charasson]

 

Dit bericht is 229 keer bekeken

De heksen van Chéu

Het verleden van het kleine dorp Chéu, in de Florentinois, heeft iets huiveringwekkends. Dertien eeuwen lang werd de gemeente ervan beschuldigd het hol van de duivel te zijn en door heksen te worden bevolkt.

Op het eerste gezicht lijkt het niet logisch. Het dorp Chéu ligt er vredig bij. Ver weg van het angstaanjagende verleden.

Er doen veel verhalen de ronde. Ze worden van generatie op generatie verteld: Koeien die gek worden, langdurig raadselachtig geschreeuw in de nacht, jonge vrouwen die letterlijk bezeten zijn, schapen die met elkaar vechten, kinderen die op mysterieuze wijze sterven… Tussen de 6e en 19e eeuw was Chéu het toneel van een echte heksenjacht die duurde tot 1829. In dat jaar werd het dorp verwoest en ‘gezuiverd’ door een enorme brand. Bijna tweehonderd jaar later hangt de schaduw van de legende nog steeds over het dorp.

Er is echter niets dat ons doet herinneren aan die woelige tijden. Geen monument, niets. Alleen in het archief van de gemeente en in de bibliotheek van Saint-Florentin kun je wat documenten vinden over deze heksenverhalen.

De reputatie van Chéu was zo rampzalig dat zowel de kerk als het Parlement van Parijs gealarmeerd werd. Om het kwaad te bestrijden werden vanaf 1691 allerlei maatregelen getroffen: kruisbeelden plaatsen, dode kraaien aan deuren hangen en zelfs brandstapels oprichten om vrouwen te doden die heksen zouden zijn. Ook de ‘koud water beproeving’ (het proces bij de rivier) werd in ere hersteld. Iedereen die verdacht werd van hekserij werd in het water gegooid: als het lichaam zonk, werd het door God ontvangen en was hij of zij dus onschuldig. Als het lichaam bleef drijven was dat het bewijs dat de verdachte schuldig was. Maar veel inwoners van Chéu wisten hoe ze moesten zwemmen en wisten om deze manier te ontkomen. De autoriteiten verklaarden dit als een truc van de duivel.

Montesquieu meldt dat de meeste van de van hekserij beschuldigde vrouwen oud, kwetsbaar en zelfs skeletachtig waren, omdat ze in de marge van de samenleving leefden. Ze hadden daarom de neiging om te blijven drijven. Deze test werd al toegepast in Mesopotamië, waar ze dit ‘het oordeel van de rivier’ noemden.

Een radicalere aanpak

Vanaf dat moment koos de overheid voor een andere aanpak. De verdachte werd nu vastgebonden voordat hij in het water werd gegooid. Deze aanpak had meer resultaat: ofwel hij verdronk, wat een teken was dat hij een goed christen was en een herinnering aan God. Of hij zou naar boven komen, wat betekende dat hij door God werd afgewezen en dus schuldig was. De verdachte werd daarna opgehangen en verbrand. Er wordt geschat dat in Chéu tientallen mannen, vrouwen en kinderen op deze manier zijn gedood.

Het was nogal vreselijk, maar het was meer uit onwetendheid dan uit boosheid. Chéu was een naar binnen gekeerd dorp. Als iemand vandaag de dag koorts heeft, neemt men aan dat hij ziek is. Vroeger werd je dan al snel als heks beschouwd. Ik ben er niet trots op, maar dat is onze geschiedenis. Het komt regelmatig voor dat mensen willen weten wat er hier vroeger speelde. Ik vertel deze legende dan met plezier en besluit mijn verhaal altijd met de zin: En in 1829 werd ons dorp gezuiverd,’ aldus burgemeester Maurice Henriot.

Dit legendarische verhaal zou mettertijd paradoxaal genoeg een echte toeristische trekpleister voor Chéu kunnen worden. De heksen hebben waarschijnlijk hun laatste woord nog niet gezegd…

Sinds 2009 wordt elk laatste weekend van september de heksendag georganiseerd. Het zal dit jaar niet plaatsvinden, vanwege de gezondheidscrisis.

Aart Sierksma

Bron: L’ombre des sorcières de Chéu [Nicolas Ruiz]

Dit bericht is 343 keer bekeken

Joë Bousquet en Anne Frank

In twee wereldoorlogen in één eeuw, werden de levens van Joë Bousquet (1897-1950) en Anne Frank (1929-1945) verwoest. Hij werd op twintigjarige leeftijd doorboord door een Duitse kogel waardoor hij voor de rest van zijn leven aan zijn bed gekluisterd was. Zij werd gedwongen onder te duiken om aan de nazi’s te ontsnappen.

In de rue de Verdun op nummer 53, midden in Carcassonne staat het huis waar Joë Bousquet woonde en dat tegenwoordig aangeduid wordt als: Maison des Illustres.

Boven ziet zijn kamer eruit zoals je je kunt voorstellen, nog helemaal intact. Een bed omgeven door boekenkasten met alles binnen handbereik: papier, zijn pen en zijn opiumpijp. Een leven bij het licht van lampen en kaarsen, achter luiken die dag en nacht gesloten blijven. Daar leefde, creëerde en leed de in Narbonne geboren dichter drie decennialang.

Steeds weer als de lengte van mijn lijden ondraaglijk leek, vergoelijkte ik onmiddellijk mijn beproeving, alleen al door te kijken naar de schilderijen waarmee mijn vriend me had omringd, waarmee hij me vormde en beschermde.’

Joë Bousquet (Uit een ander leven)

Die vriend is de schilder Max Ernst (1891-1976) en Joë Bousquet deelt een ongelooflijke herinnering met hem. Op 27 mei 1918, toen luitenant Bousquet in Vailly (Aisne) gewond raakte, maakte Max Ernst, ook een luitenant in het kamp van de tegenpartij, deel uit van het bataljon dat de aanval afsloeg.

Jaren later ontmoetten ze elkaar weer, toen de schilder hem in Carcassonne kwam opzoeken, nadat hij hem een eerste schilderij had gestuurd. ‘Een prachtig doek’, schreef Joë Bousquet, ‘een schitterend bos […] als een bodemloze spiegel waarin materie zich vernieuwt als een waterval.’

Ik heb alleen nog het levende licht van mijn ogen. Ik bewoon dat deel van mijn wezen dat aan de doodgravers zal ontsnappen.’

Joë Bousquet leeft niet bepaald als een kluizenaar. Hij schrijft, wordt bekend, gaat een tijdje om met de surrealisten uit die tijd. Veel schrijvers en dichters, zowel uit Parijs als uit de rest van Frankrijk, komen bij hem op bezoek: Paul en Gala Éluard, met wie hij correspondeerde, Louis Aragon en Elsa Triolet, Simone Weil, André Gide, Paul Valéry, Jean Cassou, Yanette Delétang-Tardif, Christiane Burucoa, François-Paul Alibert en Ferdinand Alquié uit Carcassonne…

En zoals je niet vaak ziet, speelt Joë Bousquet, vele malen onderscheiden voor zijn rol in de Der des Der ( dernières des dernières guerres), ook nog een belangrijke rol in het verzet als de Tweede Wereldoorlog uitbreekt. Bijna onder de neus van de Duitsers die het appartement van zijn buurman bezochten.

Anne Frank, twee jaar ondergedoken

Van de ene oorlog naar de andere, van het ene land naar het andere, verlaten we Joë Bousquet om Anne Frank te herdenken. Haar familie vluchtte in 1933 naar Nederland.

Na 1940 komt er een einde aan het goede leven: de oorlog, de capitulatie en de Duitse invasie stort ons in het verderf.’ (uit: het Achterhuis)

De Joden krijgen te maken met een opeenstapeling van verboden: niet meer mogen fietsen, geen trams, geen theaters, geen bioscopen, geen zwembaden, geen tennisbanen… ‘Ik durf niets meer te doen, omdat ik bang ben dat het verboden zal worden’, zegt een van haar vriendinnen.

In juli 1942 vindt Anne op dertienjarige leeftijd met haar familie en een paar vrienden met hun zoon onderdak in het Achterhuis, dat deel uitmaakt van het kantoor waar haar vader werkte. ‘Ik voel me benauwd, onbeschrijfelijk benauwd door het feit dat ik er nooit meer uit kom, en ik ben erg bang dat we ontdekt en neergeschoten zullen worden,’ schrijft ze in haar dagboek.

Dit dagboek kreeg ze een paar weken eerder, op 12 juni 1942, voor haar verjaardag. Waarschijnlijk een van mijn allermooiste cadeaus ooit’, noteert ze op die eerste dag. ‘Ik hoop dat ik je alles kan vertellen zoals ik dat aan niemand anders zou kunnen. Ik hoop ook dat je een grote steun voor me zult zijn.’

Twee jaar lang schrijft ze. ‘Dit dagboek moet heel erg persoonlijk zijn, daarom schrijf ik het in briefvorm aan een vriendin’, schrijft ze op de eerste pagina’s. ‘En die vriendin heet Kitty.’ Aan haar vertelt ze dus alle ontelbare details uit haar ondergedoken bestaan, zwevend tussen hoop en verdriet, maar ook haar meest intieme gedachten, haar blijdschap, haar verdriet en haar dromen? In maart 1945 stierf Anne in Bergen-Belsen. Van alle onderduikers uit het Achterhuis die op 4 juni 1944 werden gearresteerd, keerde alleen haar vader terug.

Aart Sierksma

Bron: Joë Bousquet, Anne Frank, deux vies confinées par la guerre [Martine Pesez]

Dit bericht is 160 keer bekeken

Testgebied voor opslag van elektriciteit

Hoe voorkom je dat overtollige electriciteit die op één plaats wordt geproduceerd, verloren gaat? Hoe kan de kwaliteit van het netwerk worden behouden in geval van een productiedaling? Om deze uitdagingen het hoofd te bieden, experimenteert de elektriciteitsnetbeheerder in Frankrijk met een opslagoplossing waarvoor ze drie locaties hebben geselecteerd: Fontenelle in Côte-d’Or, Ventavon (Hautes-Alpes) en Bellac (Haute-Vienne). De elektriciteitsproductie varieert enorm, afhankelijk van de weersomstandigheden […]’, meldt Elisabeth Bertin, regionaal afgevaardigde van het Réseau de transport d’électricité (RTE).

10.000 huishoudens

Bij Fontenelle is het experimentele project – genaamd Ringo – het verst gevorderd. Op woensdag 1 juli 2020 ontving RTE een vierde container om de door Nidec Asi geleverde accu’s in onder te brengen. In totaal zullen er tien containers worden geplaatst vóór de ingebruikname die gepland staat voor juni 2021. Ze maken het mogelijk om tot 24 megawattuur – het equivalent van het verbruik van 10.000 huishoudens – op te slaan.

De drie locaties zullen met elkaar worden verbonden, zodat het overschot aan energie dat bijvoorbeeld in Côte-d’Or wordt geproduceerd, in de Haute-Vienne kan worden teruggeleverd aan het netwerk. Het experiment, waarvoor de Commission de régulation de l’énergie (CRE) een budget van 80 miljoen euro heeft goedgekeurd, moet het dus mogelijk maken om het ‘stuursysteem’ van een installatie met meerdere locaties te verbinden. ‘Dit project dat voor een vlottere doorstroming van het ene naar het andere netwerk moet zorgen is een wereldprimeur en wordt over de hele wereld met veel belangstelling gevolgd’, zegt Franck Girard, directeur van Nidec France.

Verschillende soorten batterijen worden daarnaast getest door bedrijven die zijn geselecteerd voor het Ringo-project. Nidec gaat NMC (nikkel, mangaan, kobalt) lithium-ionbatterijen plaatsen. Blue Solutions (Bolloré), geselecteerd op een van de drie andere locaties, zal lithium-metaal-polymeer batterijen plaatsen.

Voor dit project’, zegt Elisabeth Bertin, ‘hebben we veel aandacht besteed aan de levensduur van de batterijen d.m.v. analyseonderzoek. Milieuaspecten hebben tegenwoordig een toegevoegde waarde en worden geintegreerd in het analyseonderzoek. ‘Maar’, zo benadrukt ze, ‘onze grootste uitdaging op dit moment is om deel te nemen aan de ontwikkeling van de opslagcapaciteit van energie in Frankrijk’.

De Bourgogne Franche-Comté produceert 1.700 megawatt dankzij hernieuwbare energieën.Dit is te vergelijken met twee nucleaire centrales. In 2019 is de hernieuwbare energieopbrengst met 8% toegenomen ten opzichte van 2018 en is de productie ervan met 21,5% gestegen. De productie van windenergie is het sterkst gestegen (+14%), vóór die van zonne-energie (+8%).

Aart Sierksma

Bron: La Bourgogne, région test en France pour le stockage d’électricité [Alexandra Caccivio]

Dit bericht is 98 keer bekeken