Berichten

De monumenten van Tanlay

De monumenten van Tanlay

Heb je het over Tanlay dan heb je het over het majestueuze renaissancekasteel. De gemeente ligt aan het canal de Bourgogne. Het dorp is zo’n beetje rond het kasteel gebouwd. Als je het dorp inloopt of -rijdt, zie je een indrukwekkende dubbele laan van 700 jaar oude lindebomen dat een koninklijk perspectief biedt. Deze laan leidt de bezoeker naar de poort van een van de mooiste renaissance residenties van de Bourgogne. Het kasteel is regelmatig als decor gebruikt voor verschillende historische films, zoals de beroemde Angélique, Marquise des anges of Ces Messieurs des Bois dorées.

De haven met alle bedrijvigheid

Het ook onmogelijk de 17e-eeuwse kerk Saint-Sylvestre in Tanlay over het hoofd te zien, die in de hoofdstraat staat. Het is gebouwd in 1655 en draagt op de klokkentoren de wapens van de koning, des Chabots et des Clermont-Tonnerre.

Iets verderop, een ander juweeltje, l’abbaye de Quincy. Het is een symbool van de cisterciënzer kunst in al zijn soberheid. Deze abdij werd gesticht in 1133 en maakt deel uit van de zes abdijen van Pontigny.

Maar in het dorp gaat het niet alleen om oude monumenten. Tanlay, Commissey en Saint-Vinnemer zijn drie goed samenwerkende gemeenten die volop met hun tijd meegaan. In de haven bijvoorbeeld is het altijd druk en zijn de ligplaatsen meestal bezet. Toeristen, zowel op het water als op de weg weten Tanlay tegenwoordig heel goed te vinden. Aan de ene kant van de haven liggen de boten, aan de andere kant staan de campers. Het is bijzonder goed toeven in en rond het restaurant zo bij het water. De boten op enkele meters afstand geven je de indruk dat je in een andere wereld bent aangekomen.

Guillaume heeft z’n hele hebben en houden in België achtergelaten en zich definitief op enkele meters van het kasteel gevestigd. Zijn winkel draagt de naam ‘La basse-cour’ en is een knipoog naar het Belgische bier. Tegenover zijn winkel staat Chambres d’hôtes ‘La virgule’.

Tanlay heeft ook heel wat te bieden voor sportliefhebbers met zijn golfbaan (9 holes) en zijn twee permanente circuits voor trailrunning. (Trailrunning is een duursport die bestaat uit hardlopen over onverharde paden. Meestal over een heuvelachtig terrein met grote afdalingen en stijgingen. Trailrunning lijkt wel iets op veldlopen, maar veldloopwedstrijden zijn vrijwel altijd over kortere afstanden). In juli en september worden in Tanlay twee trailrunning wedstrijden georganiseerd en die zijn een begrip in de kleine wereld van deze sport.

Bezoek aan het kasteel

Het kasteel van Tanlay, dat tijdens de godsdienstoorlogen (1552-1598) in bezit was van de familie Admiraal de Coligny, werd voltooid door Michel Particelli d’Hemery en kwam aan het eind van de 17e eeuw in handen van de Markies de Tanlay. Het bouwwerk is beroemd om zijn trompe-l’oeil galerij, maar ook om de fresco’s in de Liga-toren, zijn imposante slotgracht, zijn stallen en het Nymphaeum. (Een nymphaeum (Oudgrieks Νυμφαῖον) is, in de Griekse en Romeinse oudheid, een monument gewijd aan de nimfen, in het bijzonder de bronnimfen. Deze monumenten waren oorspronkelijk kleine grotten, door tradities aangewezen als de woonplaats van de lokale nimfen. Soms werden ze zo ingericht dat ze voorzien konden worden van een waterbron. Vervolgens begonnen kunstmatige grotjes de plaats in te nemen van de natuurlijke).

Een bezoek is zeer de moeite waard. Het is voor het publiek geopend op maandag, woensdag, donderdag en vrijdag van 10.00 tot 12.30 uur en van 14.00 tot 18.00 uur; op zaterdag en zondag van 10.00 tot 18.00 uur.

Aart Sierksma

Bron: Tanlay et ses vieilles pierres

212 keer bekeken

l’Escargot morvandiau

In februari 2014 is Martine Belin een slakkenkwekerij begonnen. In zeven jaar heeft haar slakkenkwekerij in Barnay een behoorlijke groei doorgemaakt. Zij legt uit hoe de ontwikkeling van de Escargot Morvandiau, de naam van haar boerderij, zich in de eerste drie jaar heeft voltrokken.

Martine Belin is begonnen met een oppervlakte van 200 m². ‘Destijds was het de bedoeling om eens te kijken of zo’n kwekerij levensvatbaar zou kunnen zijn’. Dit bleek al snel erg succesvol en een jaar later werd de oppervlakte vergroot tot 400 m². Sinds 2016 worden de slakken gehouden op een oppervlakte van 600 m².

In 2018 heeft Martine Belin een belangrijke stap voorwaarts gezet met de bouw van haar eigen verwerkingsfabriek. ‘Vroeger moest ik naar Besançon en Louhans reizen voor de verwerking. Het hebben van een eigen werkplaats was een enorm voordeel voor mijn middelgrote bedrijf’, vertelt de slakkenkweker. ‘Als je in je eentje zo’n bedrijf wilt runnen, is een kwekerij met een oppervlakte van 600 m² voor een jaarlijkse productie van 200.000 slakken voldoende. Vanaf nu heb ik geen ontwikkelingsprojecten meer op de agenda staan. Het belangrijkste is om mijn bedrijf, met alle activiteiten die daarbij horen, voort te zetten.’

De kweek

In 2019 heeft Martine Belin besloten om te stoppen met de kweekfase, die in haar ogen te beperkend is geworden. ‘Er zijn allerlei omstandigheden in de slakkenkweek die we niet in de hand hebben, zoals klimatologische risico’s. Voortplanting is een heel grillige fase, en daardoor een bron van extra stress. Wij lijden aanzienlijke verliezen wanneer het bijvoorbeeld slecht weer is. Dit jaar zijn zelfs de gerenommeerde kwekerijen niet in staat om babyslakken te leveren,’ legt Martine Belin uit. Zij heeft ervoor gekozen om babyslakken te kopen van verschillende kweekleveranciers. Om het hoofd te bieden aan de steeds grilliger weersomstandigheden, denkt Martine erover om over te stappen op iets anders naast haar slakkenkwekerij. ‘Met de opeenvolgende hittegolven hebben sommige kwekers veel verloren,’ legt ze uit. ‘In onze branche wordt nu gesproken om over te stappen op meer geschiktere slakken die beter tegen hitte kunnen of soorten die juist water, schaduw en koelte op prijs stellen.’ Door al deze ontwikkelingen is Martine Belin begonnen met het telen van aardperen, een plant die volgens haar aan haar verwachtingen zou voldoen.

100% lokaal

Martine Belin koopt bij verschillende leveranciers babyslakken van maximaal een week oud. Eenmaal op haar kwekerij, zorgt zij voor de kweek van de slakken door de groeicyclus van de weekdieren, die in de open lucht worden grootgebracht, dagelijks te volgen. De tweede fase is de oogst, die in september plaatsvindt. Daarna volgt de verwerking in haar eigen fabriek, dat tot januari duurt. In deze belangrijke tijd van het jaar, doet ze een beroep op twee seizoenarbeiders om haar te helpen. De productie en bereiding gebeurt uiteraard op traditionele wijze: Slakken in de schelp, in een bouillon, in een Bourgondische saus, met Vieux Marc, in eendenvet of in een slakkenmarinade zijn de voornaamste recepten die ter plaatse, op de slakkenboerderij van Barnay, worden bereid. Martine Belin verkoopt haar producten rechtstreeks vanaf de boerderij, maar ook op herfstmarkten, traditionele markten en kerstmarkten. Zij levert ook aan de horeca, waarnaar vooral in juli en augustus veel vraag is. Je kunt haar boerderij ook bezoeken.

De gegevens

Slakkenkwekerij : L’Escargot Morvandiau

Productie en bereiding van slakken

Leiding: Martine Belin

1, rue de l’Ouche de Velay

Lieu-dit ” Barnay Dessus ” – 71540 Barnay

Tel: 03 85 52 26 45 of 06 31 89 03 51

E-mail: contact@escargot-morvandiau.fr

Site : www.escargot-morvandiau.fr

Activiteiten: Kweken en verwerken van slakken, rechtstreekse verkoop op de boerderij en toeristische bezoeken, verkoop op markten en beurzen. Directe verkoop op afspraak.

L’Escargot Morvandiau heeft het label “Parc du Morvan” en het merk “Morvan Nature et Talents” gekregen. De slakken worden uitsluitend gevoed met planten die in de Morvan groeien en een supplement van granen van een regionale coöperatie.

Aart Sierksma

Bron: Sept ans après, Martine Belin croit encore en l’Escargot morvandiau [Michel Sookhoo]

409 keer bekeken

De Tour de France 2021 doorkruist de Nièvre

De Tour de France 2021 zal tijdens de 7e etappe, vrijdag 2 juli, door Fourchambault, Varennes-Vauzelles, Nevers, Saint-Benin-d’Azy, Rouy, Châtillon-en-Bazois, Château-Chinon…rijden.

Er was al een sterk vermoeden tijdens de presentatie, maar het wachten was op de officiële bekendmaking van de A.S.O. (Amaury Sport Organisation, de organisator van de Tour de France, een Frans bedrijf dat gespecialiseerd is in het organiseren van grote sportevenementen. A.S.O. is actief in het wielrennen, de auto- en motorsport, atletiek, golf en paardensport). De kogel is nu dus door de kerk. In een officieel document van de A.S.O., dat aan de departementale raad van de Cher werd aangeboden, staat het verloop van de 7de etappe van de editie 2021. De Nièvre wordt op vrijdag 2 juli over 95 km doorkruist tijdens de etappe tussen Vierzon (Cher) en Le Creusot (Saône-et-Loire), die 248 km lang is. Het is al weer elf jaar gelden dat het peloton door het departement de Nièvre trok.

Na het passeren van Foëcy, Bourges, Saint-Germain-du-Puy, Jouet-sur-l’Aubois en Cours-les-Barres in de Cher, zullen de renners de Nièvre inrijden. Ze hebben er al 87 km opzitten als ze via Fourchambault richting le Creusot gaan. Ze zullen de volgende gemeenten in de Nièvre doorkruisen:

Fourchambault, Marzy, Varennes-Vauzelles, Nevers, Saint-Éloi, Sauvigny-les-Bois, Saint-Jean-aux-Amognes, Saint-Benin-d’Azy, Billy-Chevannes, Rouy, Alluy, Châtillon-en-Bazois, Tamnay-en-Bazois, Maux, Saint-Péreuse, Dommartin, Saint-Hilaire-en-Morvan, Château-Chinon, Arleuf en Glux-en-Glenne.

Aart Sierksma

Bron: Le Tour de France 2021 passera dans la Nièvre sur 95 km : voici les communes traversées [Yannick Borde]

2255 keer bekeken

De Dionne-bron in Tonnerre

De verdere verkenning van de Dionne-bron in Tonnerre wordt bemoeilijkt door een onbekend natuurverschijnsel. Duiker Pierre-Eric Deseigne merkte afgelopen herfst tijdens een oefening dat er ergens een verstopping is, die de toegang naar beneden blokkeert. ‘Er is ongeveer drie kubieke meter rots verschoven en in het toegangspad gestort.’

De Dionne-bron is een karstbron, ook wel een resurgentie of vauclusebron genoemd. Een bron waar een rivier na een ondergrondse loop weer aan de oppervlakte komt. Dit fenomeen komt vooral voor in kalksteengebieden. Met de term karst worden alle verschijnselen bedoeld die te maken hebben met de oplossing van kalksteen in water. Het water verdwijnt eerst in de grond via kleine openingen (karstpijpen) of via dwijngaten (pertes) om via één of meer ondergrondse wegen terug aan de oppervlakte te komen. Meestal zal slechts een deel van de rivier ondergronds gaan stromen en blijft de bovengrondse loop eveneens bestaan. Soms komen daarbij de bovengrondse en ondergrondse loop na de resurgentie weer bij elkaar, zoals bij de Lesse in de Ardennen. In andere gevallen verdwijnt de bovengrondse loop volledig en blijft alleen een droge vallei over.

We kunnen er niet meer doorheen

Eind september 2020 ontdekte Pierre-Eric Deseigne het. ‘Het was tijdens mijn laatste duik,’ zegt hij. ‘Ik was ter plekke met een TF1-team als onderdeel van een reportage voor de televisie. Ik had niet meer gedoken sinds november 2019. Het is waarschijnlijk gebeurd in de zomer, tijdens die lange periode van droogte. Het moet wel een soort aardverschuiving zijn geweest, een lawine van stenen, onmogelijk om daar nog door te kunnen’, vat de duiker samen. ‘De doorgang bevindt zich op een diepte van ongeveer 30 meter, terwijl we hiervoor al eens tot 79 meter zijn gekomen. De opening was zo’n 60 cm en is nu teruggebracht tot 5 cm. Dit wonderbaarlijke natuurverschijnsel is lang geleden ontdekt.’

Er moeten duiken worden georganiseerd om het gebied met de hand te ontruimen. Pierre-Eric Deseigne is van plan om eens per maand een soort estafette duik te organiseren. Ondanks deze onvoorziene gebeurtenis blijft hij, zoals gewoonlijk, optimistisch. ‘Het is natuurlijk een enorme opgave en zal de nodige tijd duren, maar naar mijn mening is het geen probleem. Ik heb trouwens alle tijd van de wereld! Het zal de exploratie van verdere dieptes vertragen en veel werk vergen, maar het gaat ons lukken. De komende duiken zullen we volledig aan het opruimen wijden. We gaan het samen doen.’

Vergunning

Na verschillende dodelijke ongelukken werd het duiken in de Dionne-bron 22 jaar geleden verboden. In 2018 heeft de voormalige burgemeester van Tonnerre, Dominique Aguilar, dit verbod opgeheven en Pierre-Eric Deseigne toestemming gegeven om de exploratie voort te zetten. Ook de nieuwe burgemeester Cédric Clech, die in mei 2020 gekozen is, heeft zijn toestemming gegeven. ‘Het is een kans voor onze gemeente. La Fosse Dionne is één van de bekendste lavoirs in de Bourgogne met bovendien een mysterieuze bron in de diepte’, legt de burgemeester uit.

Aart Sierksma

Bron: L’exploration de la Fosse Dionne à Tonnerre freinée par un phénomène inattendu [Marc Charasson]

373 keer bekeken

De menhirs van het Vauluisantbos

In het noordelijke deel van het departement kun je onverwacht oog in oog komen te staan met een van de archeologische overblijfselen in het bos van Vauluisant bij Saint-Maurice.

Vele millennia geleden zijn in de vallei van de Orvin deze dolmen, menhirs en hunebedden tijdens het neolithicum opgericht. (Het neolithicum wordt ook wel de jonge of nieuwe steentijd genoemd. Het is de prehistorische periode die ca. 11000 v.Chr. begon, en duurde tot de bronstijd. Deze periode wordt gekenmerkt door technische en sociale veranderingen. Deze kwamen voort uit de overgang van een samenleving van jager-verzamelaars met een rondtrekkend bestaan naar een samenleving van mensen die in nederzettingen woonden (sedentarisme) en aan landbouw en veeteelt deden. Zij legden voorraden aan voor slechte tijden. Men spreekt ook wel van de neolithische revolutie.)

Volksgeloof

Deze verspreid liggende stenen, voornamelijk te vinden in de bossen van Lancy enTraînel, hebben eeuwenlang allerlei populaire ideologieën gevoed. Ideologieën met duivelse invloeden en bloedige opofferingen, vooral van de Galliërs.

Ten oosten van de RD 25, tussen Saint-Maurice en La Chaume vind je de Lancy dolmen, met de menhirs eromheen. Deze dolmen zijn een van de meest opmerkelijke monumenten in de Senonais door de grootte, de staat van onderhoud en de kwaliteit voor de omgeving.

In de richting van Saint-Maurice, een paar honderd meter links en ten westen van de RD 25, langs een rotsachtig pad, kun je de overblijfselen van de twee hunebedden in het bos van de Traînel vinden. Ze zijn weliswaar ingestort doordat ze voortijdige opgegraven zijn rond 1910.

Dan heb je nog de Bertauche (of Bardauche) dolmen in het gelijknamige bos. Deze kun je vinden in de buurt van Thorigny-sur-Oreuse. Ze zijn zo’n veertig jaar geleden ontdekt door Henri Cymérys en Daniel Buthod-Ruffier.

Pas-Dieu

Op de grens van Sognes en Saint-Maurice ontdekte men de legendarische menhir van Pas-Dieu, die in de 18e eeuw werd gebruikt als scheidslijn tussen de domeinen Villeneuve, Trancault en Charmesseaux. Deze domeinen werden in de Middeleeuwen Heerlijkheden genoemd. De Heer van een Heerlijkheid had het dagelix gerecht over burgerlijke zaken en kleine vergrijpen in dat gebied met daaraan verbonden inkomsten (belastingen) en verplichtingen (bescherming, ordehandhaving). De Pas-Dieu dankt zijn legendarische naam aan de confrontaties tussen de demon en de schepper. De Prins van de Duisternis had God uitgedaagd: Wie van ons twee is in staat de vallei tussen Sognes en de Vignot met een sprong over te steken. De Prins van de Duisternis pochte dat hij die moeiteloos kon maken, maar hij faalde en de Goede God bereikte met een fantastische sprong het doel en drukte zijn voet op de rots die vanaf toen Pas-Dieu werd genoemd.

De megaliet bevindt zich op een rots in het Bois du Vignot, kijkend naar Sognes.

Aart Sierksma

Bron: Les coups de cœur de nos correspondants : les mégalithes de la forêt de Vauluisant

467 keer bekeken

De heksen van Chéu

Het verleden van het kleine dorp Chéu, in de Florentinois, heeft iets huiveringwekkends. Dertien eeuwen lang werd de gemeente ervan beschuldigd het hol van de duivel te zijn en door heksen te worden bevolkt.

Op het eerste gezicht lijkt het niet logisch. Het dorp Chéu ligt er vredig bij. Ver weg van het angstaanjagende verleden.

Er doen veel verhalen de ronde. Ze worden van generatie op generatie verteld: Koeien die gek worden, langdurig raadselachtig geschreeuw in de nacht, jonge vrouwen die letterlijk bezeten zijn, schapen die met elkaar vechten, kinderen die op mysterieuze wijze sterven… Tussen de 6e en 19e eeuw was Chéu het toneel van een echte heksenjacht die duurde tot 1829. In dat jaar werd het dorp verwoest en ‘gezuiverd’ door een enorme brand. Bijna tweehonderd jaar later hangt de schaduw van de legende nog steeds over het dorp.

Er is echter niets dat ons doet herinneren aan die woelige tijden. Geen monument, niets. Alleen in het archief van de gemeente en in de bibliotheek van Saint-Florentin kun je wat documenten vinden over deze heksenverhalen.

De reputatie van Chéu was zo rampzalig dat zowel de kerk als het Parlement van Parijs gealarmeerd werd. Om het kwaad te bestrijden werden vanaf 1691 allerlei maatregelen getroffen: kruisbeelden plaatsen, dode kraaien aan deuren hangen en zelfs brandstapels oprichten om vrouwen te doden die heksen zouden zijn. Ook de ‘koud water beproeving’ (het proces bij de rivier) werd in ere hersteld. Iedereen die verdacht werd van hekserij werd in het water gegooid: als het lichaam zonk, werd het door God ontvangen en was hij of zij dus onschuldig. Als het lichaam bleef drijven was dat het bewijs dat de verdachte schuldig was. Maar veel inwoners van Chéu wisten hoe ze moesten zwemmen en wisten om deze manier te ontkomen. De autoriteiten verklaarden dit als een truc van de duivel.

Montesquieu meldt dat de meeste van de van hekserij beschuldigde vrouwen oud, kwetsbaar en zelfs skeletachtig waren, omdat ze in de marge van de samenleving leefden. Ze hadden daarom de neiging om te blijven drijven. Deze test werd al toegepast in Mesopotamië, waar ze dit ‘het oordeel van de rivier’ noemden.

Een radicalere aanpak

Vanaf dat moment koos de overheid voor een andere aanpak. De verdachte werd nu vastgebonden voordat hij in het water werd gegooid. Deze aanpak had meer resultaat: ofwel hij verdronk, wat een teken was dat hij een goed christen was en een herinnering aan God. Of hij zou naar boven komen, wat betekende dat hij door God werd afgewezen en dus schuldig was. De verdachte werd daarna opgehangen en verbrand. Er wordt geschat dat in Chéu tientallen mannen, vrouwen en kinderen op deze manier zijn gedood.

Het was nogal vreselijk, maar het was meer uit onwetendheid dan uit boosheid. Chéu was een naar binnen gekeerd dorp. Als iemand vandaag de dag koorts heeft, neemt men aan dat hij ziek is. Vroeger werd je dan al snel als heks beschouwd. Ik ben er niet trots op, maar dat is onze geschiedenis. Het komt regelmatig voor dat mensen willen weten wat er hier vroeger speelde. Ik vertel deze legende dan met plezier en besluit mijn verhaal altijd met de zin: En in 1829 werd ons dorp gezuiverd,’ aldus burgemeester Maurice Henriot.

Dit legendarische verhaal zou mettertijd paradoxaal genoeg een echte toeristische trekpleister voor Chéu kunnen worden. De heksen hebben waarschijnlijk hun laatste woord nog niet gezegd…

Sinds 2009 wordt elk laatste weekend van september de heksendag georganiseerd. Het zal dit jaar niet plaatsvinden, vanwege de gezondheidscrisis.

Aart Sierksma

Bron: L’ombre des sorcières de Chéu [Nicolas Ruiz]

454 keer bekeken

borden langs de snelweg

Welke toeristische locaties krijgen binnenkort een bord langs de snelweg

Vertaald uit FR naar NL

Vanaf het einde van het jaar zullen de bruine borden langs de snelwegen in de Yonne worden vervangen. Er komen nieuwe borden met nieuwe locaties voor in de plaats.
De traditionele bruine borden zijn volgens APRR (‘Autoroutes Parijs-Rhin-Rhône’) te oud. De oudste staan er al bijna 40 jaar. “Een eerste serie is al goedgekeurd door de prefectuur,” zegt Anne Jerusalem. Ze is vice-presidente van de raad en heeft toerisme in haar portefeuille.

Een bord voor Chablis?
Vanaf het einde van het jaar 2018 krijgen automobilisten de kastelen van Maulnes en Tanlay te zien. Net als het kasteel met de prachtige tuinen van Ancy-le-Franc. Daarnaast komen er borden van Auxerre met de kades langs de Yonne, van Guédelon (een middeleeuwse kasteel) en van de steden Sens en Saint-Florentin. Ook Tonnerre met ‘la Fosse Dionne’ is van de partij. (Een bron met een grote wasplaats uit de achttiende eeuw)
De tweede serie kan vóór de zomervakantie van 2019 worden geïnstalleerd. Dan gaat het om borden van de plaatsen Pontigny, Vézelay, Avallon, Montreal en Saint-Fargeau.
De contouren van de derde fase zijn nog niet bekendgemaakt. Volgens onze informatie wordt er dan ook een bord van Chablis geplaatst.

Lees meer

279 keer bekeken

velotrain

We hebben de fietstrein tussen Cordesse en Barnay getest

Vertaald uit FR naar NL

Vanaf de zomer van 2018 is de vélorail, die van het station van Cordesse naar het station van Barnay gaat, toegankelijk voor het publiek. Het is de eerste elektrische fietstrein in Frankrijk.

Ondergetekende heeft met twee collega’s de Vélorail uitgeprobeerd en ik kan u zeggen dat we het met veel plezier hebben volbracht. De afstand bedraagt ongeveer 12 kilometer. Ik ben niet bepaald sportief, heb geen jeugdige uitstraling en houd van lekker eten. Maar de negen vélorails die Olivier Curie aanbiedt, allemaal uitgerust met een elektrische trapondersteuning, maken de rit zeer aangenaam en zorgen ervoor dat je de omgeving op een andere manier kunt ervaren.

Een primeur in Frankrijk
Natuurlijk bestaat de vélorail al jaren, maar Olivier Curie is de enige die een hele vloot van fietstreinen met elektrische ondersteuning aanbiedt.
Voordat we vertrekken, luisteren mijn teamgenoten en ik eerst naar de veiligheidsinstructies. Daarna zetten we onze zadels op de juiste hoogte en vertrekken. De ijzeren wielen maken een geluid alsof je aan het schaatsen bent, vanwege de natte rails. We zijn weg zonder de minste inspanning. Noch ons eigen gewicht, noch het gewicht van de machine wordt tijdens het trappen gevoeld. Geleidelijk verlaten we het station van Cordesse in de richting van Barnay. Dit deel is al in juni open gegaan voor publiek. De rest van de route naar Manlay werd in juli geopend. Bestuurlijke vertragingen leidden ertoe dat Olivier Curie in het begin slechts zes kilometer parcours kon openen. Met Manlay (Côte-d’Or) als eindpunt op ongeveer 12 kilometer, is het mogelijk om een dikke twintig kilometer heen en terug af te leggen.”
Michelines

Het geluid dat de fietstrein op de rails maakt, een karakteristiek tac tac, vinden we ouderwets aangenaam. Het doet ons denken aan de ‘Michelines’ (Een lichte autotrein, waarvan de wielen zijn uitgerust met speciale banden, ontwikkeld door het bedrijf Michelin in de jaren 1930).

Lees meer

206 keer bekeken

sluiswachtershuis

Wie zit er achter de tekeningen op het sluiswachtershuis in Vincelles?

Vertaald uit FR naar NL

Langs het canal du Nivernais, vlakbij het dorp Vincelles, vind je het oude sluiswachtershuis van Rivottes. Er is daar iets bijzonders aan de hand. Het is gedeeltelijk bedekt met tal van kunstzinnige tekeningen en portretten.

De fietsroute langs het canal du Nivernais is een populaire route voor wandelaars en vooral fietsers. Vijftien kilometer ten zuiden van Auxerre vind je sluis nummer 72. De meeste mensen fietsen er gewoon voorbij, maar als je even stopt zie je het direct. Vreemde figuren (waaronder twee engelen en een vampier) kijken je aan… En als je heel goed zoekt, ontdek je een kleine handtekening die nauwelijks zichtbaar op een van de stenen is geschreven.
Deze tekeningen zijn in 2013 gemaakt door Hervé Vilette. Deze 48-jarige Icaunais, geboren in Tanlay, woont nu in Lucy-sur-Cure. “Ik heb twee jaar, tijdens het zomerseizoen, de doorvaart bij de Rivottesluis geregeld als sluismeester”, zegt hij. “Ik hield erg van de omgeving, van de uitgestrektheid en de mooie, rustige plek. Ik herinner me nog dat de slinger (ook wel spindel genoemd) van de vergrendeling moeilijk te hanteren was. Het was hard werken om de boten doorgang te verlenen.”

Hervé Vilette profiteerde van zijn vrije tijd. Sommige dagen waren erg rustig. “Eén van de dingen die ik in die tijd geleerd heb is fietsen op een éénwieler. Ik speelde ook veel gitaar, nam foto’s, las boeken en tekende. Tijdens het tweede seizoen, in de zomer van 2013, ben ik begonnen met mijn eerste tekeningen te maken op het sluiswachtershuis. Ik schilderde al sinds 1996.”
“Op een dag zei ik tegen mezelf: ik moet de aandacht van de watersporters trekken. Ik maakte m’n eerste tekening met potlood. Ik wilde natuurlijk het huis niet beschadigen. De tekeningen konden makkelijk weer met een gummetje uitgeveegd worden.”

Lees meer

206 keer bekeken

jager in Yonne

Aan welke veiligheidsregels moeten jagers zich houden?

Vertaald uit FR naar NL

Het jachtseizoen is afgelopen zondag 16 september weer geopend in de Yonne. Het seizoen duurt tot 28 februari 2019. De jagers moeten zich aan allerlei strenge regels houden. Wat zijn eigenlijk de veiligheidsvoorschriften?
De regels voor de jachtveiligheid kun je terugvinden in het departementale jachtbeheersplan. Het plan is deze winter aangepast en vernieuwd en is donderdag 13 september gepresenteerd door de voorzitter van de jagers van de Yonne en de directeur van de Departementale Federatie van jagers van de Yonne, tijdens de zitting van de Kamer van Landbouw.

Drie incidenten vorig seizoen
federatie jacht Yonne In de praktijk is de jacht zeer gereguleerd. Jagers moeten bepaalde verboden en verplichtingen respecteren. “In het departement de Yonne hebben we te maken met erg weinig ongelukken tijdens de jacht,” verzekert Jean-Marie Sernet, assistent van het hoofd van de afdeling van ‘l’Office national de la chasse et de la faune sauvage de l’Yonne’. “Er waren slechts drie incidenten. Alle drie veroorzaakt door onvoorzichtigheid. Schoten bij huizen en een hond door een kogel geraakt. Er waren geen menselijke slachtoffers, anders zouden het ongelukken zijn.”

Lees meer

215 keer bekeken