De borstvoedingsindustrie

4 november 2019/in Saône-et-Loire (71), Vertaald uit lejsl /door Aart Sierksma

De vrouwen uit de Morvan waren in de vorige eeuw beroemd als min. Nourrice in het Frans. (Een min, ook wel stilster, zoogster, voedster of zoogvrouw genoemd, in verouderde vorm minnemoeder of minne, is een vrouw die het kind van een ander borstvoeding geeft. Meestal gebeurde dit tegen een vergoeding). Ze wisten precies wat ze moesten doen om veel melk te produceren en te houden. Op de dag van de bruiloft bijvoorbeeld, werden de klokken in het dorp extra lang geluid, in de hoop dat de toekomstige moeders maar veel melk zouden gaan geven. Zwangere vrouwen werden naar speciale fonteinen gestuurd om daar hun borsten in te smeren en ze daarna te wassen. Aansluitend moesten ze een munt of een speciaal daarvoor geprepareerde kaas in het water gooien om daarna van dat bijzondere water te drinken.

Voedsters in hoog aanzien

Deze minnemoeders ondervonden veel waardering en respect. In de jaren rond 1830 werden de vrouwen uit de Morvan uitgenodigd hun melk te geven. Er waren twee categorieën minnemoeders in die tijd.

Moeders die naar de stad vertrokken en moeders die thuis bleven

Sommige jonge minnemoeders verlieten direct na de geboorte van hun kind hun dorp om naar de stad te gaan. Hun eigen pasgeboren kind, dat nog geen moedermelk had gedronken, werd achtergelaten bij familie of bij een voedster. Na twee jaar afwezigheid keerden ze terug naar het dorp om daar een tweede kind te maken. Na de geboorte vertrokken ze weer om hun melk in de stad te verkopen.
Andere moeders verwelkomden, naast hun eigen kinderen, de kinderen van de vertrokken minnemoeders. Daarbij kregen ze ook nog kinderen van de Parijse arbeidersklasse, ambachtslieden en arbeiders die hun kinderen niet thuis konden voeden. Ze werden ‘nourrices à boire’ genoemd.

Rijke families in Parijs stuurden agenten naar de Morvan om voedsters en kindermeisjes te werven. Daarnaast had je allerlei agenten die op eigen houtje op onderzoek gingen en hun bevindingen aan de man probeerden te brengen. Ook waren er vrouwen die zelf het platteland verkenden en jonge vrouwen en moeders bezochten.
Daarna gingen ze naar Parijs om contact te leggen met geïnteresseerde rijke families, contracten te sluiten en konvooien te organiseren om de ‘Morvandelles’ naar de hoofdstad te begeleiden.


Om misbruik te voorkomen werd op 23 december 1874 een wet aangenomen om zuigelingen en minnemoeders beter te beschermen.

Komende vrijdag is er een toneelstuk over dit onderwerp te zien.

L’histoire des nourrices du Morvan racontée sur la scène du théâtre d’Auxerre par des Nivernais, ce vendredi https://www.lyonne.fr/auxerre-89000/loisirs/l-histoire-des-nourrices-du-morvan-racontee-sur-la-scene-du-theatre-d-auxerre-par-des-nivernais-ce-vendredi_13677487/

Aart Sierksma

Bron: Les Morvandelles au coeur de l’industrie de l’allaitement [Claude Chermain

Twee liter sigarettenpeuken na een kilometer…..

Afgelopen zomer werd de campagne Fill the bottle op het sociale netwerk Twitter gelanceerd. Wat is het doel? Het concept is eenvoudig: Neem een plastic fles en vul deze met sigarettenpeuken die je op straat vindt. Plaats daarna een foto op sociale netwerken met de hashtag #fillthebottle, vul de fles.
De afgelopen weken heb ik veel foto’s gezien van mensen die met flessen vol sigarettenpeuken poseren op Twitter. Geïntrigeerd begon ik op weg naar mijn werk de troittoirs te scannen en merkte dat er inderdaad veel sigarettenpeuken op de grond liggen. Dus besloot ik deze uitdaging van Amel, een achttienjarige middelbare scholier, voor u te testen.

Het is zondagochtend, ik trek m’n trainingspak aan en neem twee plastic flessen en een paar handschoenen mee. Hier ben ik dan, ik begin mijn verzameling bij het café Le Commerce aan het begin van de avenue Charles-de-Gaulle. De reacties lieten niet lang op zich wachten: vijf peuken en een automobilist stak zijn duim omhoog. Nog een paar meter en de eerste voorbijgangers raken geïnteresseerd in mijn zondagse activiteit.

De meningen zijn verdeeld

‘Dat is heel goed wat je doet, ik heb er al twee keer over gehoord op tv’, zegt een voorbijganger enthousiast. Maar de meningen zijn verdeeld. Sommigen zien dit als een zeer goed initiatief, anderen denken dat het niets zal uithalen. ‘Het is goed hoor om sigarettenpeuken op te rapen, maar het zal echt niets veranderen. Mensen zijn respectloos. Zelfs als je om de tien meter een vuilnisbak plaatst, zullen ze peuken nog steeds op de grond gooien’, vertelt een andere voorbijganger. Ook al blijven sommigen sceptisch, de meerderheid van de mensen die ik ontmoet moedigen me aan door mij veel succes te wensen of door hun duim op te steken.
Na anderhalf uur zoeken heb ik mijn eerste fles van een liter gevuld. Ik besluit niet te stoppen, maar de straat over te steken en aan de overkant van de straat verder te gaan. Tot mijn grote verbazing en zonder echte verklaring is de oogst aan deze kant van de weg veel minder. Twee uur later heb ik ongeveer twee liter sigarettenpeuken opgehaald.

500

Eén enkele peuk kan 500 liter water vervuilen.

68

Als je een sigarettenpeuk op de openbare weg gooit betaal je 68 euro boete.

12

Het duurt twaalf jaar voordat een sigarettenpeuk volledig is afgebroken.

De reacties

Vincent Chauvet, burgemeester van Autun: ‘Je krijgt een boete van 68 euro, maar het is nog steeds noodzakelijk om de persoon op heterdaad te betrappen. De gemeenteraad roept iedereen op om zijn burgerplicht te doen met betrekking tot sigarettenpeuken en andere rommel. Iedereen weet wanneer het vuilnis in zijn buurt wordt opgehaald en waar ze het grofvuil naartoe kunnen brengen. Het gevecht tegen het straatvuil is een van de redenen waarom we onze gemeentelijke politie gaan versterken’.

 

Roger Marie, 65 jaar, uit Cussy-en-Morvan: ‘Ik vind het een goed idee. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met roken, maar ik moet toegeven dat ik vroeger ook mijn peuken gewoon op de grond gooide. Ik denk dat er meer vuilnisbakken moeten komen om mensen te stimuleren hier hun sigarettenpeuken in te gooien. In auto’s zitten tegenwoordig geen asbakken meer en op terrassen staan ze ook niet meer, dus gooien mensen hun peuken op de grond’.

Emmanuella Simeone, 56 jaar uit Brussel: ‘Het is een goed initiatief. In Brussel kennen we een inzamelingsdag. De gemeente verspreidde bij die gelegenheid zak-asbakken. Ik heb daar een paar jaar gebruik van gemaakt. Volgens mij moeten er meer asbakken komen en aangepaste bakken op straat. Het uitdelen van die zak-asbakken vind ik ook een goede manier om mensen aan te moedigen om hun peuken niet op straat te gooien’.

 

Pierre Puissant, 55 jaar uit Roussillon-en-Morvan: ‘Ik vind het een heel goed initiatief. Jongeren doen er goed aan om zich hiermee bezig te houden. Ik hoop dat andere mensen dit voorbeeld gaan volgen. Als ik iemand zie die een peuk op de grond gooit, vraag ik altijd of hij hem wil oprapen. Sommigen reageren goed, anderen zijn terughoudend. Vandaag de dag zijn we ons meer en meer bewust van de ecologische problemen. Het is dus best belangrijk. Wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd’.

Hervé Gondras van de Lion’s Club in Autun: ‘We hebben al twee afvalinzamelingsacties uitgevoerd, één in samenwerking met de gemeente en één op eigen initiatief. We zullen dit soort acties blijven ondernemen en de inzameling van sigarettenpeuken kan daar volledig in worden opgenomen. We willen ook andere bewustmakingsacties uitvoeren. Tijdens onze volgende commissievergadering deze maand, zullen we ons over deze kwesties buigen’.

Aart Sierksma

Bron: Fill the bottle challenge: deux litres de mégots sur un kilomètre. [Sarah Chevalier]

Uchon: het bos van La Ravière wordt gered

Een groot burgerinitiatief heeft ertoe geleid dat het loofbos la Ravière gespaard wordt. Politici en bewoners vreesden dat, na de verkoop van het bosperceel, de volledige aanplant zou verdwijnen en plaats zou moeten maken voor douglasbomen. De strijd heeft zijn vruchten afgeworpen.

Het persbericht van de gekozen vertegenwoordigers van de Bourgogne Franche-Comté kwam op vrijdag 28 juni. De regionale raadsleden verwelkomen de gunstige beslissing van de Minister van Milieu, die de aanvraag honoreerde. Het loofbos in de gemeente Uchon wordt gekwalificeerd als waardevol, kwetsbaar natuurgebied en krijgt daarmee een beschermde status.

Marie-Guite Dufay (voorzitter van de regio Bourgogne-Franche-Comté), Jérôme Durain (regionaal raadslid en senator van de Saône-et-Loire), Sylvain Mathieu (vicevoorzitter van de regio en voorzitter van het regionaal natuurpark du Morvan), Rémy Rebeyrotte (gedeputeerde voor de Saône-et-Loire) en Vincent Chauvet (burgemeester van Autun) verwelkomen de gunstige beslissing van François de Rugy, de minister van Milieu.

Burgermobilisatie

“Dit is het hoogtepunt van een ongekende burgermobilisatie onder leiding van de vereniging tot behoud van het massif van Uchon in samenwerking met de lokale vertegenwoordigers. We hebben ons sterk gemaakt om deze parel van de Morvan te redden. Bescherming van dit bosrijke erfgoed is een van de prioriteiten van onze strategie. Wij kiezen voor biodiversiteit, vastgelegd in het akkoord: ‘Le Contrat Forêt-Bois Bourgogne-Franche-Comté 2018-2028’. Het is voor het eerst dat de overheid in Frankrijk zijn goedkeuring geeft aan zo’n overeenkomst,” volgens de woordvoerders.

Het loofbos van La Ravière blijft behouden.

De eeuwenoude eiken en beuken zouden worden gekapt om plaats te maken voor een naaldbomenplantage. De inwoners en gekozen vertegenwoordigers uit dit deel van de Morvan kwamen met de internetsite: ‘naturel des Rochers du carnaval’. In april vorig jaar luidde de vereniging ‘Sauvegarde du massif d’Uchon’ (SaMU) de noodklok.

Om te voorkomen dat deze kap een ernstig verlies aan biodiversiteit zou betekenen, besloot het ministerie donderdag 20 juni om dit bos het label ‘Espace Naturel Sensible’ (ENS) te geven. Deze klassificatie maakt het mogelijk een aantal waarborgen in te voeren om zo het eeuwenoude loofbos te behouden.

 

Aart Sierksma

Bron: Uchon : la forêt de feuillus de la Ravière est sauvée, le ministre autorise son classement

 

Speelgoed van vroeger

Brigitte en Étienne Touvron werkten in de regio Parijs. Zij als onderwijzeres en hij als manager bij France Télécom, nu Orange. In 2011 gingen ze beiden met pensioen en besloten ze een winkel te openen onder de naam: ‘Aux jeux retrouvés’ (Een knipoog naar speelgoed uit het verleden). Het echtpaar vestigde zich in Lucenay-l’Evêque, in het ouderlijk huis dat in 2006 werd aangekocht. De grootmoeder van Brigitte, Jeanne Gaudry, had op deze plek haar leven lang een ‘quincaillerie’ (ijzerhandel).

Sinds zijn kindertijd is Étienne Trouvon verzot op alles wat van hout gemaakt kan worden. “Mijn ouders woonden naast een timmerwerkplaats in de Vendée in La Tranche-sur-Mer. Als klein kind al verzamelde ik stukjes hout om speelgoed te maken. Later bouwde ik een houten vrachtwagen voor mijn dochter Floriane, zo groot dat ze er zelfs in kon zitten. Hij staat op een prominente plaats in de winkel. De bouw van deze vrachtwagen heeft het vuurtje verder aangewakkerd en er voor gezorgd dat ik meer wilde.”

Een verzameling

Naast zijn passie voor hout heeft de speelgoedontwerper ook een verzameling oude games die hij in zijn winkel tentoonstelt. In 1995 besloot hij van de ene op de andere dag te stoppen met roken. Vanaf die dag richtte hij zijn aandacht op oude games en werd verzamelaar. Op rommelmarkten, shows en via het internet ontdekte hij deze nieuwe wereld. Zijn interesse ging vooral uit naar spelen uit de periode 1880 tot 1950. In de loop der jaren heeft hij een groot netwerk van in- en verkoop opgebouwd.

Zijn vrouw is actief betrokken en geeft adviezen. Vooral wat betreft de constructie, de opstelling en de aankleding. Er zijn houten paarden, gelede poppen, trekpoppen, kastelen, garages en nog veel meer in de winkel te vinden.

Aart Sierksma

Bron: Étienne Touvron : «Petit, je récupérais des bouts de bois pour fabriquer des jouets» [Michel Sookhoo]

 

Manoir de la Tagnière

Ten noorden van de gemeente La Tagnière, aan de rand van de bossen van ‘la Grange’ en ten zuiden van het gehucht Valotte, ligt het herenhuis van de familie Berthiers. Het landhuis is gebouwd aan het eind van de negentiende eeuw. Helaas zijn er weinig historische verwijzingen naar dit monument. Op twee kaarten is nog iets terug te vinden. Zowel de kaart van het kadaster uit 1831 als de Cassinikaart* uit 1750 laat op deze plek enkele eenvoudige boerderijen zien.

Aan het begin van de 19e eeuw waren de Berthiers  mede-eigenaar van ‘la Tour Carrée’, gelegen aan het dorpsplein van La Tagnière. Langzaam maar zeker kwamen er steeds meer geïnteresseerden bij, totdat Alexander-Arnaud Mario, een artillerieofficier, de opdracht gaf om het huidige herenhuis in middeleeuwse stijl te bouwen.

Het kasteel is een vierhoekig gebouw geflankeerd door een ronde toren bekroond met een ‘peperpot’, waaraan recent nog een kamer is toegevoegd. Het geheel ligt aan een wandelpad in een park met een vijver. Deze vijver krijgt zijn water van een beek, die door het park stroomt.

Het monument is niet geclassificeerd als historische monument en is daarom niet beschermd. Voor de plaatselijke bevolking is het desondanks een belangrijke historische plaats.

 

*Cassini maakte in de 18de eeuw de eerste algemene en gedetailleerde kaart van Frankrijk onder de naam ‘Carte de Cassini’ of ‘carte de l ’Académie’.

Aart Sierksma

Bron: La Tagnière et son discret manoir [Claude Chermain]

 

 

Een toeristisch project voor de Haut-Folin

Na het stopzetten van een grootschalig Duits project * voor de Haut-Folin, is het regionale natuurpark de Morvan op zoek naar nieuwe ideeën.

Met dit in gedachten organiseerde het natuurpark de Morvan een breed overleg om te onderzoeken of er draagvlak is voor een nieuw project. Voor deze bijeenkomst nodigde Sylvain Mathieu, voorzitter van het ‘Parc naturel régional du Morvan’, politici, restauranthouders, hoteleigenaren en aanwonenden uit. “We willen met u bekijken of we een nieuw toeristisch project kunnen realiseren,” aldus Sylvain Mathieu.

Gezocht: realistische ideeën

Voor een goed gevulde zaal in het gemeentehuis van Arleuf introduceert de voorzitter, na een korte geschiedenis van de voorgestelde plannen, verschillende activiteiten om toeristen naar de Haut-Folin te trekken. “Deze bijeenkomsten moeten ons in staat stellen om een helder beeld te krijgen van wat we willen en wat we niet willen met dit gebied.”

Silvain Mathieu

Een toren, een restaurant, een zip-line, mountainbike verhuur, berghutten. Allerlei voorstellen passeren de revue. Een vrouw stelt een kunstmatig aangelegde skipiste voor. “Het is helemaal niet meer zo ingewikkeld om dat aan te leggen. Ik ken een bedrijf in Clamecy(58) dat zich hierin heeft gespecialiseerd”. Volgens Sylvain Mathieu is zo’n project niet haalbaar omdat het te duur en niet ecologisch verantwoord is. Een andere deelnemer vindt het beter om wandelpaden aan te leggen om zo de verschillende toppen van de Morvan met elkaar te verbinden. Weer een andere spreker wijst er op dat we niet moeten vergeten om het hout uit de Morvan te gebruiken voor eventuele bouwwerken. De toren, die ook weer ter sprake komt, blijft voor sommige deelnemers niet bespreekbaar.

Een luchtballon

Eén van de deelnemers trekt de aandacht van zowel de voorzitter als van het publiek met het volgende voorstel: “We zouden mensen een ervaring kunnen aanbieden op de top van de Haut-Folin in een luchtballon. Die luchtballon kun je met behulp van een kabel tot boven de toppen van de bomen laten stijgen. Een niet al te duur project en makkelijk uitvoerbaar”.

Ondanks dat dit idee als interessant wordt beschouwd, wenst de voorzitter op dit moment niet zijn voorkeur uit te spreken voor één idee. “We zullen een pagina op de site van het ‘Parc naturel régional du Morvan’ openen, zodat iedereen suggesties kan indienen”, zegt Sylvain Mathieu.

De voorzitter is erg tevreden over deze eerste bijeenkomst. “Er was veel belangstelling en het publiek heeft zich goed geroerd. Er is een aantal interessante ideeën op tafel gelegd. Een mooi bewijs dat de bewoners van dit gebied geïnteresseerd zijn in de toeristische toekomst van de Haut-Folin.”

Aart Sierksma

Bron: Une large concertation pour trouver un projet touristique au Haut-Folin [Michel Garcia]

*Zie: ‘Een toren op de Haut-Folin, Bribracte is akkoord’ van 12 oktober 2016/in Saône-et-Loire (71)Vertaald uit lejsl /door Aart Sierksma).

Langlaufen en wandelen in de sneeuw op de Haut-Folin

Er is ongeveer twintig centimeter sneeuw op de toppen van de Morvan gevallen. Vooral op de Haut-Folin is dat goed zichtbaar. De Morvan is het hele jaar mooi, maar als het bedekt is met sneeuw verandert het landschap in een sprookjeswereld.

Boven op de top is een gebouwtje met de mooie naam ‘Chalet de Préperny’ van de vereniging ‘Skimo’. Je kunt hier langlaufski’s, sneeuwschoenen en sleeën huren. Je hebt dan de mogelijkheid om het gebied op een totaal andere manier te ontdekken: te voet op sneeuwboots, op langlaufski’s of op de slee. Al dit materiaal is te huur bij de Skimo-vereniging. Voor de langlaufski’s betaal je 15 euro per dag of 10 euro voor een halve dag. Sneeuwboots kosten 10 euro per dag of 5 euro voor een halve dag. Je moet contant of per cheque betalen en je ID tonen.

Om er te komen, moet je vanuit Arleuf de afslag Haut-Folin nemen. Je bereikt dan vanzelf het ‘Chalet de Préperny’. Je krijgt hier letterlijk en figuurlijk een warme ontvangst.  Bernard, Jean-Luc, Martine en Paulette, de koningin van de pannenkoeken, zijn de vrijwilligers van de Skimo-vereniging. ‘Ski en Morvan’ betekent voor deze vrijwilligers: een paar uurtjes plezier in de sneeuw zonder gedoe.

40 kilometer aan loipes op de Haut-Folin

De vrijwilligers hebben de rollen goed verdeeld. Jean-Luc heeft de 40 kilometer aan loipes uitgezet en Bernard zorgt dat er goede en voldoende langlaufski’s, sneeuwschoenen en sleeën aanwezig zijn voor een plezierige tocht door de bossen van de Morvan.

Er zijn vier routes uitgezet voor verschillende niveaus:

  • ‘Le Relais’, een groene route van 3,4 km.
  • Twee blauwe routes. ‘Le Grand Montarnu’ van 6 km en ‘La Proie’ van 6,1 km.
  • ‘Les Carnés’, een rode route van 10,9 km.

Als je terugkomt bij het startpunt, kun je een deel van je verbrande calorieën weer aanvullen. Paulette bakt heerlijke pannenkoeken en je kunt je opwarmen met een warm drankje (koffie, thee, warme chocolademelk of wijn), of je dorst lessen met iets anders.

De Morvan is geen echt skigebied. De Haut-Folin heeft niet de beschikking over skiliften. Maar liefhebbers van langlaufen in een prachtig landschap hebben genoeg te genieten. De weg omhoog is, dankzij goed onderhoud van het departement, goed te doen en er zijn voldoende parkeerplekken op een paar meter van het chalet en het begin van de hellingen.

Aart Sierksma

Bron: Au chalet de Préperny, au cœur du Morvan, la neige fait le bonheur des amateurs de glisse et de raquettes [Denis Chaumereuil]

 

Een eerbetoon aan Antoine Villard

Vertaald uit FR naar NL

Kleurrijk landschapsschilder met het oog van een architect, liefhebber van grote steden, liefhebber van de natuur, groot verzamelaar. Dit zijn in het kort de belangrijkste kenmerken van Antoine Villard. Na een mooie carrière raakte hij in de vergetelheid. Het ‘musée des Ursulines’ in Mâcon brengt hem de hele winter een groots eerbetoon.
Het leven van een schilder gaat niet altijd over rozen. Maar Antoine Villard behoorde niet tot de groep schilders die in armoede moest leven en werken en pas na hun dood erkenning kreeg. Hij is geboren in 1867 in een burgerlijk gezin. Al tijdens zijn leven kreeg hij veel waardering en erkenning. De staat kocht verschillende werken van hem en hij exposeerde ook regelmatig. “Villard is het verhaal van een vergeten talent. Een invloedrijke landschapsschilder die heel bekend was in de avant-gardistische beweging in die tijd en vertrouweling van André Derain. Hij kocht werken van Modigliani en Picasso”, legt Michèle Moyne-Charlet, curator van het ‘musée des Ursulines’, uit.

Een schilder die van de natuur en van de stad hield
Villard trok zijn eigen plan, al is beïnvloeding door het impressionisme en het realisme duidelijk zichtbaar in zijn werk. Zo herkennen we in zijn schilderijen onder andere Parijs en Lyon, maar ook het landschap van de ‘Mâconnais’, de oases van Gafsa in Tunesië en de kliffen van Port Coton* op Belle Île in Bretagne. In zijn werk over Port Coton zien we gedetailleerd alle tinten groen, zodat de wilde natuur op een dramatische manier tot leven komt.
Villard begon te schilderen na zijn opleiding in de architectuur. Hij is een schilder van landschappen, waarin bijna nooit personen te zien zijn. De architect in Villard is mooi zichtbaar in de reeksen die hij geschilderd heeft vanuit zijn studio met uitzicht op de boulevard périphérique in Parijs. Hij liet prachtige Tunesische landschappen en taferelen vanuit zijn huis in Hurigny in de Saône-et-Loire na, die nu nog steeds in bezit zijn van zijn nazaten.

Lees meer

voedselbank

Steeds meer gezinnen onder de armoedegrens

Vertaald uit FR naar NL

De ‘Confédération syndicale des familles’, (een platform voor gezinnen zoals het Centrum voor Jeugd en Gezin in Nederland) maakt zich zorgen over de bereidheid van de staat om de jaarlijkse huurindex te verhogen naar 4% in plaats van naar 1,7%.
“We zijn bezorgd omdat we meer en meer jongeren onder de 30 en eenoudergezinnen hebben, die onder de armoedegrens leven. Dit geldt in ons departement voor 19% van de gezinnen”, vertelt Jean-Claude Chevillot, afdelingsvoorzitter van de CSF in de Saône-et-Loire.
voedselbank“Na het verlagen van de bijzondere bijstand met twee belastingmaatregelen wil de staat in januari de huren laten stijgen met 4%, terwijl de bevolking steeds onzekerder wordt of ze de eindjes nog wel aan elkaar kunnen knopen”, zegt hij afkeurend. “We hebben bijvoorbeeld steeds meer studenten die naar de voedselbank van de ‘Secours populaire’ moeten om te kunnen eten en zich te kunnen kleden”, zegt Yves Garreau, de vicevoorzitter.

Steeds meer conflicten hebben betrekking op huisvesting
Volgens de CSF is er een gebrek aan sociale woningbouw, “terwijl er veel leegstaande woningen zijn in Beaubery, Autun, Paray-le-Monial en Montceau waarvoor een renovatie nodig zou zijn om huurders te huisvesten,” constateerden ze tijdens een rondleiding door het departement. Ook de woningbouwvereniging ‘Opac Saône-et-Loire’ veroordeelt net als de CSF deze verhoging van belastingen. “Wij hebben te maken met een daling aan inkomsten. De huurbelastingen gaan regelrecht naar de staat en komen niet beschikbaar voor de sociale woningbouw, waardoor er steeds minder nieuwe sociale huurwoningen gebouwd kunnen worden”.

Lees meer

velotrain

We hebben de fietstrein tussen Cordesse en Barnay getest

Vertaald uit FR naar NL

Vanaf de zomer van 2018 is de vélorail, die van het station van Cordesse naar het station van Barnay gaat, toegankelijk voor het publiek. Het is de eerste elektrische fietstrein in Frankrijk.

Ondergetekende heeft met twee collega’s de Vélorail uitgeprobeerd en ik kan u zeggen dat we het met veel plezier hebben volbracht. De afstand bedraagt ongeveer 12 kilometer. Ik ben niet bepaald sportief, heb geen jeugdige uitstraling en houd van lekker eten. Maar de negen vélorails die Olivier Curie aanbiedt, allemaal uitgerust met een elektrische trapondersteuning, maken de rit zeer aangenaam en zorgen ervoor dat je de omgeving op een andere manier kunt ervaren.

Een primeur in Frankrijk
Natuurlijk bestaat de vélorail al jaren, maar Olivier Curie is de enige die een hele vloot van fietstreinen met elektrische ondersteuning aanbiedt.
Voordat we vertrekken, luisteren mijn teamgenoten en ik eerst naar de veiligheidsinstructies. Daarna zetten we onze zadels op de juiste hoogte en vertrekken. De ijzeren wielen maken een geluid alsof je aan het schaatsen bent, vanwege de natte rails. We zijn weg zonder de minste inspanning. Noch ons eigen gewicht, noch het gewicht van de machine wordt tijdens het trappen gevoeld. Geleidelijk verlaten we het station van Cordesse in de richting van Barnay. Dit deel is al in juni open gegaan voor publiek. De rest van de route naar Manlay werd in juli geopend. Bestuurlijke vertragingen leidden ertoe dat Olivier Curie in het begin slechts zes kilometer parcours kon openen. Met Manlay (Côte-d’Or) als eindpunt op ongeveer 12 kilometer, is het mogelijk om een dikke twintig kilometer heen en terug af te leggen.”
Michelines

Het geluid dat de fietstrein op de rails maakt, een karakteristiek tac tac, vinden we ouderwets aangenaam. Het doet ons denken aan de ‘Michelines’ (Een lichte autotrein, waarvan de wielen zijn uitgerust met speciale banden, ontwikkeld door het bedrijf Michelin in de jaren 1930).

Lees meer