Lamsvlees met Kerst

Aan het einde van de 18e eeuw waren schapen in de Morvan een belangrijke bron van inkomsten. Het populaire schapenras, de Morvandelle, ging linea recta naar de vleesmarkten in Parijs en omgeving.

Het leven van een lam

Na een draagtijd van vijf maanden worden de lammeren tussen februari en april in de schaapskooi geboren. De eerste twee maanden blijven ze bij de moeder die ze voedt. Hun dieet bestaat voornamelijk uit melk. In het voorjaar, wanneer de eerste jonge grassprieten verschijnen, mogen de ooien met hun jongen naar buiten. 

Een lam van zo’n veertig kilo gaat na vijf maanden naar het slachthuis. Hij heeft dan ongeveer vijftig tot zestig kilogram voer gegeten. Dat voer bestaat uit hooi, stro en verschillende soorten granen. Over het algemeen wordt schapenvlees als gezond en voedzaam beschouwd. Sommige mensen hebben liever gebraden of gegrild schapenvlees dan rundvlees. Het vlees wordt meestal saignant gegeten. Vlees kan op vier verschillende manieren gegeten worden: rauw (bleu), kort gebakken (saignant), half gebakken (à point) of goed doorbakken (bien cuit).

De belangrijkste onderdelen die gegeten worden zijn:

het hoofd voor de hersenen en de tong

de nek voor stoofschotels

de uitgebeende schouders voor braadschotels

de karbonades om te roosteren of te grillen

de borst om te worden gevuld, gesmoord of geroosterd

filets om koud te worden geserveerd met mayonaise

de poten met een vinaigrettesaus

hersenbeignets

lamsbout om te worden geroosterd in de oven of aan het spit

Nog maar weinig schapen in de Morvan

De lamsbout (gigot) staat steeds vaker op het menu met Kerst. Een delicatesse. De gigot ontleent zijn naam aan de gigue. Deze naam is vermoedelijk afkomstig van het Italiaanse woord giga (viool), een driesnarig muziekinstrument uit de Middeleeuwen met als karakteristieke eigenschap twee cirkels in de vorm van een 8. Dezelfde vorm als de gigot.

Maar het morvandiau-lam is bijna verdwenen. De ontwikkeling van de wolindustrie heeft ertoe geleid dat de boeren Merino-schapen zijn gaan importeren. Schapen van het ras Merino zijn erg geliefd om hun wol. Dankzij de vele huidplooien produceert één schaap wel vijf kilo wol per jaar. Ook de kwaliteit van die wol is nogal bijzonder. Per vierkante centimeter groeien bij een Merino tien keer zoveel haartjes als bij een gemiddeld schaap. De wol heeft een zeer fijne structuur en is daarom zeer geschikt voor tal van toepassingen, zoals gordijnen en vitrages. Maar na 1820 kwam ook hier weer de klad in en zijn de boeren teruggekeerd naar de vleesproductie. Het lammetje en zijn moeder keerden terug naar de weide.

Het lam staat symbool voor de deugden: onschuld, zachtmoedigheid en goedheid, maar is daarnaast het slachtoffer dat werd opgeofferd om de zonden van de mensen te verlossen. Vandaar dat Agnus Dei (Lam Gods) nog ieder jaar aanwezig is tijdens de traditionele paasmaaltijd. De laatste jaren echter zien we het lam ook steeds vaker op tafel bij het kerstdiner.

Aart Sierksma

Bron: L’agneau tient encore toute sa place à Noël [Claude Chermain]

 

Dit bericht is 80 keer bekeken

Al twee eeuwen wordt hier kalk geproduceerd

De kalkfabriek van de familie Vincent in Ternant gaat al twee eeuwen over van vader op zoon. Zij zijn de enige kalkfabrikanten in de Bourgogne Franche-Comté en een van de weinige onafhankelijke fabrikanten in Frankrijk.

We gaan op bezoek.

Aan de zuidelijke rand van de Nièvre, op de grens met de Saône-et-Loire, ligt het dorpje Ternant met zo’n 192 inwoners. Het heeft als bezienswaardigheid twee schitterende triptiek altaarstukken uit de 15de eeuw, ondergebracht in de Saint-Roch kerk en staat ook bekend om zijn oude kalkovens, die de Vincent’s tot op de dag van vandaag in stand houden.

Om er te komen moet je het bord naar Savigny-Poil-Fol volgen, via het gehucht Hiry. De gemeente heeft er ook nog een bordje onder geplaatst, Route des chaufourniers. Een kilometer verderop over een landweggetje kom je bij de boerderij van de Vincent’s. Je ziet al snel de silo en de steengroeve in een prachtige oker kleur verlicht door de zon, omgeven door groene weiden. Het pad ernaartoe is moeilijk begaanbaar. Victorien Vincent, hoed op z’n hoofd, heet ons van harte welkom.

Alle stadia van de productie

En dan is het tijd voor de rondleiding. Victorien vertelt over zijn vak en zijn jeugdherinneringen, verrijkt met zijn wetenschappelijke en technische kennis. ‘We maken in Ternant kalk van vader op zoon sinds 1835. Wij voeren alle productiestadia uit, van de ontginning van het kalksteen tot het uitstrooien bij de klant. In de loop van de tijd hebben we veel geïnvesteerd en onze installaties gemoderniseerd. Aan het oorspronkelijk productieproces hebben we niets veranderd. We produceren natuurlijke kalk, calcium en magnesium van hoge kwaliteit. We waren ook pioniers in het verspreiden van kalk in het begin van de jaren zestig. De landbouwgrond is hier van uitzonderlijke kwaliteit omdat het een zeer kalkhoudende klei is, ook wel mergel genoemd.’

Hij vervolgt: ‘Deze grond geeft een zeer vettig vitaminerijk gras met dezelfde elementen die ook in onze kalk voorkomen, wat zeer gunstig is voor de natuurlijke ontwikkeling van het vee. Daarom vind je hier in Ternant de beste Charolais-fokkerijen van de Bourgogne.’ Deze natuurlijke kans heeft van Ternant een gemeente gemaakt waarin de kalkfabrieken sinds de industriële revolutie welvaart brengen. ‘Vroeger werkten hier 70 arbeiders om de kalkovens van de boeren Jonas, Berthelot en Vivant te bedienen. Mijn familie is altijd ongebluste kalk blijven produceren op dit terrein. De kalksteengroeve is ondertussen uitgegroeid en beslaat nu twee hectare.’

De groeve is ontstaan in de Vroeg-Jura periode (ongeveer 205 tot 175 miljoen jaar oud)

Zeven generaties van vader op zoon zijn elkaar opgevolgd sinds Nicolas, de oprichter, in 1812 werd geboren. ‘Mijn overgrootvader Pierre, had 17 arbeiders. Vandaag de dag ben ik alleen op de boerderij met mijn vader Pierre-Gaston, die zo nu en dan bijspringt. We produceren 2.500 ton natuurlijke ongebluste kalk per jaar in onze twee ovens, onderverdeeld in drie producten: gebakken ongebluste kalk, magnesiumkalk en dolomitische kalk, die we in het voorjaar over het land verspreiden. De steengroeve waaruit we de kalksteen halen is ontstaan in de Vroeg-Jura periode (Lias). De afzetting werd gevormd in een warme zee over een periode van 8 miljoen jaar. Daarna steeg de temperatuur van de planeet en trok de zee zich terug. In het zuiden van de gemeente ontstond een grote opening waar de afzetting zich vastzette, zodat er twee kalkaders overbleven. Door de hoge temperaturen ontstonden er verticale scheuren in het gesteente. Vervolgens steeg de zee weer, waardoor er klei in de scheuren sijpelde dat voor een andere samenstelling zorgde.

Bijna 95% van zijn klanten zijn boeren en fokkers binnen een straal van 50 km

Hij beschrijft de kleuren van de verschillende lagen met zijn vingertoppen. ‘In het bovenste gedeelte is het kalksteen lichtgeel, in het centrale gedeelte is het beige en blauw en bestaat het volledig uit fossielen. In het onderste gedeelte is het kalksteen donkerblauw, en soms zwart. De kalk die we produceren is natuurlijk, vet en grijs. We noemen dat ongebluste kalk (calciumoxide). Het wordt beige in de staat van gebluste kalk (calciumhydroxide). Door zijn aard, d.w.z. zijn vorm en samenstelling, is onze kalk zeer gewaardeerd en geschikt voor de landbouw. De boeren en fokkers uit de buurt zijn een trouwe klantenkring die in de loop van de tijd is uitgebreid naar de andere departementen van de Bourgogne.’

Victorien, 37 jaar oud, heeft een commerciële opleiding gevolgd in Dijon. In 2011 heeft hij het bedrijf van zijn vader overgenomen. Hij herinnert zich als kind: ‘In een oude vrachtwagen met aanhanger ging ik samen met mijn vader kolen halen in Montceau-les-Mines. Dat was voor mij een heel avontuur. Op de kade deed een mijnwerker goocheltrucs speciaal voor mij. Ik vond het prachtig.’ Daarna komt er nog een herinnering aan zijn overgrootvader boven. ‘Vroeger kwamen de boeren hier met paard en wagen om kalk te halen. Een merrie die op het punt van bevallen stond kon nog net op tijd losgekoppeld worden. Toen het veulen was geboren, moest de merrie gelijk weer aan het werk.’

Duizend graden

De steen wordt mechanisch gewonnen uit de kalksteengroeve. Het wordt met een vermaler verkleind tot een aanvaardbare grootte voor het bakken. Het bakken gebeurt op 1000 graden in twee verticale tonvormige ovens (een uit 1901 en de andere uit 1956), waar het kalksteen en antraciet wordt vermengd. Het vuur wordt van onderaf aangestoken. Er is een ton antraciet nodig om zeven ton kalk te produceren. De gebakken en afgekoelde stenen worden van de bodem van de oven opgevangen en op een transportband achtergelaten. Vervolgens worden ze vergruisd tot een zeer fijn poeder, zonder in contact te zijn geweest met vocht. Het geheel wordt opgeslagen in een silo voordat het wordt uitgespreid over de weilanden van de boeren of voor particulieren in zakken wordt gedaan’, legt hij uit.

Aart Sierksma

Bron: La famille Vincent fabrique la chaux vive depuis près de deux siècles [Rémi Langlois]

Dit bericht is 112 keer bekeken

Een buitengewone tuin

Vorige week zondag kwamen een twintigtal mensen een permacultuur en een agrobosbouwtuin bezoeken in de buurt van het Château de Fougerette, onder leiding van Michel Postma en zijn partner Sina Jeep. Michel en Sina informeerden de gasten uitgebreid over de ontstaansgeschiedenis van het project.

De Buitengewone Tuin, de titel van een beroemd lied van Charles Trenet, vat de kenmerken van het perceel Wh?ch Garden mooi samen. Het ligt in het gehucht Fougerette in Étang-sur-Arroux. In dit groene paradijs midden in de natuur groeien allerlei planten in permacultuur en agrobosbouw. ‘Ik kende het kasteel al toen de eigenaar me op een dag vertelde dat hij een permacultuurtuin wilde’, legt Michel uit. Hij studeerde landbouwkunde aan de universiteit en werkte daarna op verschillende plekken in Nederland en elders in Europa. ‘Net voordat ik hier kwam, heb ik vier jaar in de Vogezen gewerkt, waar ik deze vorm van landbouw heb beoefend.’

Drie jaar

Samen met zijn vriendin en zijn vriend, Arjan During, zette hij een tuinbouwproject op in permacultuur en agrobosbouw op een perceel van één hectare in de buurt van het Château de Fougerette. ‘Dat was drie jaar geleden. Ons doel was om producten te leveren aan de bewoners in deze streek en om de keuken te kunnen bevoorraden tijdens de evenementen die hier worden georganiseerd’, vervolgt Michel Postma. Nu verkopen we ook manden met groenten ter plaatse en in een winkel in Luzy (58). Met de producten die we hier niet kwijt raken bevoorraden we ook nog een speciaalzaak in Autun en als er dan nog producten overblijven, maken we ze in. De tuin staat onder toezicht van de vereniging fou-de-fougerette die ook het kasteel en alle evenementen rond het kasteel beheert. Om gunstige groeicondities te creëren, hebben we bomen en struiken in de buurt van de verschillende tuinen geplant. Dit heet agrobosbouw’, legt de gids uit. ‘In de praktijk zorgen de bomen voor schaduw op de andere plantages, waardoor de grond koel blijft. Wanneer vervolgens de bomen worden gesnoeid, sterven de wortels, die bij die gesnoeide takken horen, af en dat levert weer zeer interessante voedingsstoffen op voor de andere planten. De grond hier is nogal zuur. Je moet veel compost toevoegen anders droogt de grond heel snel uit’, zegt Michel. ‘Je moet dus mulchen of de bodem bedekken. Maar in perioden van droogte, zoals nu, ontkomen we er niet aan om water te geven.’ Deze teeltmethoden werpen duidelijk hun vruchten af en daarbij komt dat deze tuin ook nog eens een lust voor het oog is en al je zintuigen op scherp zet.

Opmerking:

Lieu-dit Fougerette, 71 190 Étang-sur-Arroux.

Open op woensdag en zaterdag, van 9 tot 11 uur en van 16 tot 18 uur of op afspraak door te bellen naar 07.81.51.05.81.

Aart Sierksma

Bron: Wh?ch Garden, le jardin extraordinaire [Guy Lhenry]

Dit bericht is 295 keer bekeken

Kerstbomen

We gaan geen dode bomen in het centrum neerzetten?’ De burgemeester van Bordeaux, Pierre Hurmic, zette met deze verklaring de kerstboomstrijd in vuur en vlam.

Of het nu gaat om de Tour de France in Lyon of de kerstboom in Bordeaux, de nieuwe milieubewuste burgemeesters nemen geen blad voor de mond. En de onderwerpen stapelen zich op. Vaak heeft het te maken met radicale ideeën tegen Franse tradities of het streven naar een nieuwe groenere aarde? Dit keer zijn de producenten van kerstbomen in de Morvan de klos.

CO2-opname

De familiekwekerij van Jean-Christophe Bonoron produceert al 50 jaar kerstbomen in de Haut Morvan en sinds zeven jaar is hij de leverancier van DE boom, die met Kerstmis op de binnenplaats van het Elysée wordt geplaatst: ‘Ik vind het erg onnozel om een kerstboom te gaan verbieden. Iedereen weet toch dat dat een normaal cultuurgewas is. We kappen de boom om en planten een nieuwe. De Élysée-boom wordt niet gekapt in het bos, het is gewoon een gekweekte boom.’

Jean Christophe Bonoron, die tevens vice-voorzitter is van de Association française pour les arbres de Noël naturels, begrijpt het voorstel van de burgemeester van Bordeaux niet. ‘Wij, de producenten, houden ons al veel bezig met ecologische kwesties. We hebben veel respect voor het milieu. De boom is een zelfstandig groeiend gewas. We bevloeien onze gewassen niet en de bomen absorberen veel kooldioxide. Het CO2 eindresultaat van een kerstboom is buitengewoon positief.’

Om de kwaliteit van de sparren in de regio te bevorderen, heeft Jean-Christophe Bonoron ook het voorzitterschap van de gloednieuwe afdeling Sapin du Morvan met de beschermde geografische aanduiding indication géographique protégée (IGP) op zich genomen, die binnenkort van start gaat.

Onze tradities

Zou er een nieuwe trend kunnen ontstaan en is het te verwachten dat de natuurlijke kerstboom uit de tijd raakt? Jean-Christophe Bonoron gelooft er niks van. ‘Kun je je de teleurstelling van een kind zonder kerstboom voorstellen? Het maakt deel uit van onze tradities, het brengt ons terug naar onze roots. We gaan de kerstboom nog lang niet afschaffen.’

Tijdens een bijeenkomst van professionals vorige week bleek dat de vraag naar kerstbomen zelfs toeneemt. ‘We hebben veel bestellingen in het voorseizoen gehad’, vervolgt de kweker. ‘Na de lastige Covid-periode willen mensen weer samenkomen en met hun familie kerst vieren.’

En tot op de dag van vandaag heeft het Élysée geen contact opgenomen met Jean-Christophe om te stoppen met DE kerstboom, die elk jaar door de association Française du sapin de Noël naturel wordt aangeboden aan het Élysée.

Kort:

De kerstboomteelt vertegenwoordigt 1.000 vaste banen, plus 5.000 seizoenarbeiders tijdens de intensieve werkperiode (7 banen per 100 hectare).

Het aantal verkochte natuurlijke kerstbomen in Frankrijk wordt geschat op 6,1 miljoen.

De Franse productie bevindt zich voornamelijk in de Morvan, de belangrijkste productieregio met een miljoen bomen op 1.500 hectare, wat neerkomt op een kwart van de nationale productie.

2 miljoen sparren worden geïmporteerd uit België (60%) en Denemarken (25%).

Het duurt 5 tot 10 jaar, afhankelijk van de gewenste grootte, om een kerstboom te verkrijgen. Deze productie wordt beschouwd als een landbouwactiviteit.

Cijfers van het Ministerie van Landbouw en Voedselvoorziening (2019).

.

Aart Sierksma

Bron: Sapins de Noël: une polémique incompréhensible pour les producteurs [Alice Emorine]

Dit bericht is 313 keer bekeken

Wanneer mag je het gras maaien

Op welk tijdstip kan ik mijn grasmaaier gebruiken? Voor het maaien van het gazon en, in het algemeen, het gebruik van lawaaierig tuin- of doe-het-zelfmateriaal zijn regels opgesteld, die van gemeente tot gemeente verschillen. Mensen die zich er niet aan houden kunnen een boete krijgen.

De maairegels

Besluit nr. 2006-1099 van 31 augustus 2006 betreffende de bestrijding van het buurtlawaai bepaalt dat ‘geen enkel bepaald lawaai door de duur, herhaling of intensiteit ervan schadelijk mag zijn voor de rust in de buurt of voor de gezondheid van de mens, op een openbare of particuliere plaats.’

Dit besluit heeft betrekking op het gebruik van grasmaaiers en tractoren en geldt ook voor heggenscharen, bosmaaiers, kettingzagen, verticuteermachines, motorschoffels, frezen, stofzuigers, bladblazers, plantenvernietigers, maar ook voor boren, schaafmachines, elektrische zagen en hogedrukreinigers.

Sinds een wijziging in 1990 van het algemeen wetboek van lokale overheden, hebben de burgemeesters van de gemeenten algemene politiebevoegdheden gekregen om het buurtlawaai te bestrijden. Zij zijn bevoegd om een gemeentelijke verordening uit te vaardigen. Bovendien kan het lawaai in de buurt ook op departementaal niveau worden geregeld. Een prefectorale verordening kan regels vaststellen voor bijvoorbeeld het maaien van het gazon. Eigenaren moeten zelf bij hun gemeente en hun prefectuur nagaan of er een verordening bestaat.

De maaitijden

De toegestane maaitijden van het gazon verschillen per gemeente en per departement. Sommige gemeenten verbieden hun burgers om op zon- en feestdagen hun gazon te maaien. Hieronder staat een overzicht van de verschillende voorschriften die over het algemeen worden toegepast voor tuinieren en doe-het-zelf werk.

Op werkdagen

Maandag tot vrijdag van 8.30 tot 12.00 uur en van 14.00 tot 19.30 uur.

Op zaterdag

Van 9.00 tot 12.00 uur en van 15.00 tot 19.00 uur.

Op zondag

Van 10.00 tot 12.00 uur en in sommige steden van 16.00 tot 18.00 uur.

Op feestdagen

Van 10:00 tot 12:00 uur.

Risico’s die je loopt

Als het maaien van het gazon buiten de wettelijke tijdvakken plaatsvindt, kunnen de buren de politie of de gemeentepolitie bellen.

De dader kan dan een boete krijgen. Het bedrag van de boete in geval van niet-naleving is:

– 68 euro als de overtreder de boete onmiddellijk betaalt of binnen 45 dagen nadat hij schuldig is bevonden aan de overtreding.

– 180 euro na deze termijn.

Geluidsoverlast

Bij herhaalde geluidsoverlast is het raadzaam te beginnen met een goed gesprek. Een goed gesprek met de buren is vaak al voldoende.

Als dit niets oplevert, is het goed om naar het gemeentehuis of de prefectuur te gaan om te controleren of er een gemeentelijke of prefectorale verordening is waarin de maaitijden staan beschreven. Het slachtoffer kan dan een eenvoudige brief sturen naar zijn of haar buren met het verzoek om hun activiteit te stoppen, op basis van de geldende regelgeving.

Bij geen antwoord of als de overlast voortduurt, kun je het beste opnieuw een brief sturen, maar dit keer per aangetekende brief met ontvangstbevestiging. Tegelijkertijd kan het handig zijn om een derde partij in te schakelen, zoals andere buren die ook last hebben van de geluidsoverlast.

Als de overlast aanhoudt, is het het beste om een deurwaarder in te schakelen die de overlast vaststelt. Dit verslag kan van onschatbare waarde zijn in het geval van een rechtszaak. Als je van mening blijft dat het maaien van het gazon buiten de toegestane uren nadelig voor je is, kun je de zaak doorverwijzen naar de rechtbank. Om de realiteit van de schade aan te tonen en het bedrag van de schadevergoeding te bepalen, moet je de rechtbank zoveel mogelijk bewijs leveren: uitgewisselde brieven, getuigenissen van andere buren, rapporten van de politie, het proces-verbaal van de gerechtsdeurwaarder of zelfs een petitie van de buurt. Aan de andere kant zijn foto’s en video’s die zonder medeweten van de onruststoker zijn gemaakt niet toelaatbaar.

Waarschuwing: als het vermoedelijke slachtoffer de rechtszaak verliest of als de procedure als onrechtmatig wordt beschouwd, kan de klager een boete van maximaal 3000 euro krijgen en verplicht worden een schadevergoeding te betalen aan de beschuldigde buren.

Het is ook mogelijk om de zaak buiten een gerechtelijke procedure om door te verwijzen naar een gerechtelijke bemiddelaar. Deze procedure is gratis. Er is een website om de contactgegevens van de dichtstbijzijnde bemiddelaar te vinden: https://www.conciliateurs.fr/Trouver-une-permanence

Bron: À quelles heures et quels jours peut-on tondre sa pelouse ? [Jean-Philippe Dubosc]

Dit bericht is 459 keer bekeken

Het Château de La Clayette eindelijk weer open voor publiek

In de afgelopen jaren heeft het kasteel bij wijze van uitzondering groepen mensen kunnen ontvangen. Maar deze zomer is daar verandering in gekomen. Drie keer per week kan het publiek nu bepaalde delen van het kasteel bezoeken, die nooit eerder toegankelijk waren. Zoals de Paray-toren, die sinds de 15e eeuw overal bovenuit steekt.

Bij het toeristenbureau van La Clayette hoeven ze niet langer mensen teleur te stellen. ‘Een paar jaar geleden begon de ellende: Het kasteel is gesloten voor publiek. Steeds dezelfde frustrerende mededeling. Maar we hebben nu een primeur, we kunnen maar liefst drie bezoeken per week aanbieden’, kondigt voorzitter Joseph Kadlec van l’office de tourisme Sud Brionnais trots aan. Reden te meer voor zijn glimlach: ‘de afgelopen dagen hebben bezoekers de majestueuze Paray-toren aan de rand van de gracht kunnen beklimmen.’

Als een Eiffeltoren

Een team van vrijwilligers heeft in twee dagen bijna zeven ton schroot verwijderd van de eerste etage van deze toren. De toren die door de familie Chantemerle gebouwd is om het kasteel te versterken. Eenmaal ontruimd bleek het monument in een opmerkelijke goede staat op alle niveaus. ‘We vonden in een opening van de schoorsteen een wapen uit de Chantemerle-periode, dat nog nooit eerder was ontdekt. Een uitzonderlijke vondst’, zegt Patrick Rossignol, een vrijwilliger en liefhebber van de lokale geschiedenis. ‘Veel overblijfselen, zoals muurschilderingen, zijn in de 21e eeuw weer tevoorschijn gekomen. De afgelopen dagen zijn deze vergeten erfgoedschatten eindelijk te bezichtigen. Het publiek kan ook de stallen, de middeleeuwse keuken, de kapel en andere bijgebouwen van het kasteel bezoeken.’

Het kasteel is in de 14de eeuw gebouwd en daarna enkele keren verbouwd en gerestaureerd. Het blijft zaak om de precieze geschiedenis van deze ‘nieuwe’ plaatsen te achterhalen door het bestuderen van de nog beschikbare architectonische aanwijzingen en de archieven. We zijn ook van plan om de kelderoven open te stellen, de voorloper van de centrale verwarming, waaruit we twee ton kolen hebben verwijderd,’ vertelt Joseph Kadlec. ‘We hebben het vertrouwen van de familie de Noblet die het kasteel bewoont’ voegt hij eraan toe. ‘Ons doel is om iedereen de rijkdom ervan te laten ontdekken zonder de mensen die er wonen te storen.’

Bezoekers kunnen nu vanaf de Paray-toren naar de stad kijken in plaats van al die jaren vanuit de stad naar de toren. We zien een grote toestroom van vooral regionale bezoekers. ‘Het is een beetje als een Eiffeltoren, een juweeltje met een uitstraling over de hele regio’, besluit Arnaud Durix, gemeenteraadslid van Brionnais en voorzitter van l’Agence de développement touristique de Saône-et-Loire.

Het kasteel volgens Jean-Marie Jal

Voor liefhebbers van de Charolais-Brionnais en van het Bourgondische erfgoed is Jean-Marie geen onbekende. Deze vrijwilliger van het Centre d’études des patrimoines (gevestigd in Saint-Christophe-en-Brionnais) heeft een brochure samengesteld, die gewijd is aan de geschiedenis van het Château de La Clayette. ‘Het is al een eeuw geleden dat er aan het kasteel werd gewerkt, dit is de tweede keer,’ merkt de filosoof op, die geïnteresseerd is in alle fasen van de bouw en de restauratie van het kasteel. ‘Dit monument is de basis. Het is een samenvatting van alles wat er sinds de 14e eeuw op het gebied van architectuur is beoefend.’

We hebben de brochure al diverse keren moeten herdrukken. Het is de best verkochte brochure in de geschiedenis van het Centre d’études des patrimoines’, stelt Pierre Durix, directeur van het centrum, tevreden vast. ‘Er is behoefte aan kennis van de lokale geschiedenis en dat is goed nieuws.’

Praktische informatie

De brochure Le château de La Clayette: de la maison forte à la résidence is te koop voor € 15.

Voor meer informatie bel 03.85.25.90.29.

Aart Sierksma

Bron: Le château de La Clayette se dévoile enfin au public [Charlotte Rebet]

Dit bericht is 103 keer bekeken

Marcel Proust is nog altijd een beroemdheid

Honderd jaar geleden ontving Marcel Proust de meest prestigieuze literaire prijs, de Prix Goncourt, voor À l’ombre des jeunes filles en fleurs. Het tweede deel van zijn romancyclus À la recherche du temps perdu. Het begin van een nieuw tijdperk voor de Franse literatuur.

Op dat moment was het werk van Proust een absoluut schandaal. Aan het einde van de Eerste Wereldoorlog stond de schrijver er slecht voor. De pers, die na de oorlog volledig gereorganiseerd moest worden, beschuldigt hem ervan dat hij te oud is, te rijk, te werelds en tamelijk decadent. En daar bovenop komt de beschuldigigng dat hij een ‘onderduiker’is, aangezien hij niet aan de gevechten heeft deelgenomen.

Marcel Proust wordt het onderwerp van een gewelddadige lastercampagne die ons eraan herinnert dat ‘nepnieuws’ geen moderne uitvinding is.

In die tijd wachtte en hoopte iedereen op Les Croix de bois, van Roland Dorgelès, HET omvangrijke, indrukwekkende werk over de loopgravenoorlog. À l’ombre des jeunes filles en fleurs lijkt te veel uit de pas te lopen met wat toen gangbaar was. Nergens een vermelding over het einde van de oorlog, geen patriottisch sentiment…

Zes tegen vier 

Maar met een stemming van zes tegen vier beslist de jury in het voordeel van Proust. Met pijn in het hart, want tijdens de beraadslagingen liepen de meningsverschillen hoog op.

Zelfs vandaag de dag is het nog niet duidelijk hoe Marcel Proust de beslissende steun van Léon Daudet, een koningsgezinde en antisemitische schrijver, heeft weten te krijgen om uiteindelijk met de Prix Goncourt beloond te worden. Op dit punt blijft dus het mysterie voortbestaan.

Maar goed. Ongeacht de toekenningsvoorwaarden is de prijs er gekomen. Le Prix Goncourt voor Marcel Proust werd een culturele aardverschuiving en voor veel critici het moment waarop de Franse literatuur een omslag maakte richting een ongekende nieuwe stroming.

Moed tonen

Deze 17e Prix Goncourt in de geschiedenis is de eerste die het publiek van de 21e eeuw nog zonder problemen kan lezen. Eens te meer een bewijs dat deze prijs nog een lang leven voor zich heeft.

Pierre Assouline, huidig lid van de prestigieuze Academie, erkent onomwonden: ‘Zonder dit risico te nemen had de Prix Goncourt misschien niet zo lang overleefd. Deze prijs voor Marcel Proust is een les voor alle juryleden. Van tijd tot tijd moet je moed durven te tonen. Een eeuw later is dit motto nog steeds waardevol…’

Aart Sierksma

Bron: Marcel Proust reste une superstar, un siècle après son prix Goncourt [Rémi Bonnet]

Dit bericht is 71 keer bekeken

Mondkapjes zijn de nieuwe sigarettenpeuken

Verplicht in het openbaar vervoer, aanbevolen in winkels. Gebruikte mondkapjes en handschoenen worden een probleem voor het milieu en de hygiëne. Ze worden overal in de natuur en op straat weggegooid en vervuilen de omgeving. Een ware plaag. Op het moment van de deconfiniëring staan de mondkapjes niet alleen op gezichten, maar zie je ze overal, op de grond gegooid in de straten, op trottoirs, in de goot, naast de vuilnisbakken voor recyclebaar afval, achtergelaten in de natuur.

300 euro boete

Op Twitter publiceerde Robert, die anoniem wil blijven, een verslag ter ondersteuning van de Nationale Politie. Een even alarmerende als walgelijke reeks foto’s: een mondkapje dat in de zee zweeft tussen andere rommel; een mondkapje dat tussen bladeren in het bos ligt, een ander in een weiland; een verzameling gebruikte maskers die door iemand op een strand wordt opgepikt.

Robert wordt er niet blij van: ‘Hallo stelletje vieze varkens, het duurt wel mooi 450 jaar voordat een chirurgisch mondkapje in de natuur is afgebroken’.

Deze onbeschoftheid wordt bestraft met een boete van 68 euro voor zwerfvuil achterlaten op de openbare weg. Lang niet genoeg volgens Paul Simondon, wethouder van milieuzaken in de gemeente Parijs: ‘We zouden veel strenger moeten kunnen straffen. We moeten boetes invoeren die het achterlaten van zwerfvuil ontmoedigen’.

Eric Pauget, afgevaardigde van LR (Les Républicains) uit de Alpes-Maritimes, maakt zich zorgen: ‘We zien ze echt overal liggen. In de goten, aan de kust, op de parkeerplaatsen van grote supermarkten. Ik ben er voor om de boete te verhogen tot 300 euro’.

Deze overal weggegooide mondkapjes en handschoenen vormen een hygiëne- en gezondheidsprobleem, brengen ziekteverwekkende risico’s met zich mee, zijn een hoofdpijndossier voor gemeentelijke vuilnisophalers en stedelijke diensten, en vormen een nieuwe ecologische bedreiging. ‘Ze verstoppen de riolen en verstoren de sanitaire voorzieningen’, waarschuwt het Water Informatie Centrum (Centre d’information sur l’eau). ‘De kapjes zijn gemaakt van polypropyleen, een niet-afbreekbaar en niet-recyclebaar thermoplastisch materiaal.’

Ontsmetting

Er wordt hard gewerkt om een wegwerpbeschermingsmasker te maken dat tien keer kan worden hergebruikt, dankzij een ontsmettingsproces. Er is een consortium aan het werk dat bestaat uit een groep instellingen, het CNRS (Het Centre national de la recherche scientifique is de grootste Franse overheidsorganisatie voor fundamenteel wetenschappelijk onderzoek), het CEA (de Franse Commissie voor Atoomenergie en Alternatieve Energie), het Nationaal Instituut voor Gezondheid en Medisch Onderzoek, het Nationaal Agentschap voor Voedselveiligheid Milieu en Gezondheid en verschillende universiteiten en universitaire ziekenhuizen.

Het hergebruik van beademingsapparatuur na ontsmetting wordt al toegepast in de Verenigde Staten en is kortgeleden goedgekeurd in Canada en Noorwegen.

Aart Sierksma

Bron: En ville et en campagne, les masques sont les nouveaux mégots [Nathalie Chifflet]

Dit bericht is 71 keer bekeken

Desinfecterende handgel van Cellande

Prefect Jérôme Gutton van Saône-et-Loire heeft een bezoek gebracht aan het bedrijf Cellande in Saint-Vincent-en-Bresse. Het bedrijf, dat vooral handhygiëne- en onderhoudsproducten produceert, heeft zich sinds het begin van de gezondheidscrisis moeten aanpassen.

Meer dan 200 ton desinfecterende gel

Sinds de lockdown is Cellande niet gestopt met de productie van vooral hydro-alcoholische gel. ‘De vraag is enorm groot’, vertelt Ronan Jezequel, de baas van het bedrijf, aan Jérôme Gutton.

De directeur van het bedrijf in de Bresse, dat ongeveer twintig mensen in dienst heeft, maakt de vergelijking met het jaar 2009, toen de Mexicaanse griep welig tierde en de medewerkers ’s nachts doorwerkten om aan de vraag te kunnen voldoen. Maar op dit moment is de druk veel hoger,’ voegt hij eraan toe. Cellande werkt daarom op just-in-time basis (JIT), een logistiek principe dat inhoudt dat de klant krijgt wat is afgesproken, precies op het tijdstip dat is beloofd. (JIT is afkomstig uit Japan en wordt onder meer toegepast in de autoindustrie): ‘We hebben geen voorraad, alles wat geproduceerd wordt, gaat er direct weer uit.’

Tekorten

Momenteel is de gelproductie goed voor 65% van de activiteit van het bedrijf. ‘Maar Cellande heeft ook te maken met problemen: bijvoorbeeld de aanvoer van grondstoffen. Vooral een tekort aan alcohol en glycerine, die de gel textuur geeft’, zegt Ronan Jezequel. Hoewel het bedrijf al vele jaren op deze markt actief is, heeft het toch te maken gekregen met dit soort tekorten. ‘De vraag is internationaal, en leveranciers kunnen het niet meer bijbenen. Ook de grondstoffenprijzen vliegen de pan uit. Sommige zijn zelfs vervijfvoudigd.’

Plastic zakken

De bestellingen komen druppelsgewijs binnen.Ik moet vaak vier bestellingen doen om uiteindelijk slechts twee vrachtwagens gevuld met 5-liter bidons te krijgen. Flesjes van 100 ml worden steeds zeldzamer, dus we moeten proberen ons aan te passen, alternatieven te bedenken,’ zegt Julie Ducret, marketing en sales manager. ‘Een van de oplossingen die we hebben doorgevoerd is het gebruik maken van plastic zakken ter vervanging van de hard plastic bidons.’ Cellande heeft namelijk een machine aangeschaft voor het vullen van de flesjes en heeft samen met de firma ANVI Plasturgie, in Saint-Germain-du-Plain, een aangepaste distributeur voor deze navullingen gecreëerd. ‘Deze plastic zakken verminderen ook de hoeveelheid afval met de helft in vergelijking met de 5-liter bidons,’ zegt Ronan Jezequel. ‘Een initiatief dat dus past in de filosofie die Cellande steeds meer wil doorvoeren: ecologische en biologisch afbreekbare producten zonder gebruik van palmolie’.

Aart Sierskma

Bron: Gel hydroalcoolique : Cellande toujours débordée de commandes [Marie Aubert]

Dit bericht is 46 keer bekeken

Een smartphone-app tijdens de lockdown

In negen gemeenten in de buurt van le Creusot en Autun hebben gemeentebesturen zich aangesloten bij PanneauPocket, een smartphone-applicatie waarmee ze de inwoners van hun gemeente kunnen informeren zonder hun huis te verlaten.
Om met de inwoners te communiceren tijdens de lockdown gebruikt Norbert Estienne, burgemeester van Cussy-en-Morvan PanneauPocket, een gratis te downloaden smartphone-applicatie. ‘Mensen kunnen hun huis niet meer verlaten, behalve om basisaankopen te doen. Deze app, die we al voor de Covid-19-pandemie gebruikten, is praktisch en erg functioneel in deze lockdownperiode’, legt de burgemeester uit die sinds het vertrek van Guy-François Verdier de functie van burgemeester bekleedt.

Openingstijden winkels, vuilnisophaaldienst…

Het gebruik van deze app is erg eenvoudig. Zodra je de applicatie op je telefoon hebt geïnstalleerd, hoef je alleen nog maar naar jouw gemeente in de zoekbalk te zoeken. ‘Je moet op het kleine hartje klikken om het als favoriet toe te voegen. Vanaf dat moment ontvangt je een mededeling voor elk nieuw bericht dat wordt gepubliceerd’, vervolgt de burgemeester. Openingstijden van winkels, sluiting van het gemeentehuis, afvalinzameling… Informatie die alle inwoners van Cheilly-lès-Maranges, Cussy-en-Morvan, Écuisses, La Tagnière, Marmagne, Perreuil, Saint-Bérain-sur-Dheune, Saint-Léger-sous-Beuvray en Saint-Symphorien-de-Marmagne gelijktijdig kunnen verkrijgen.

Gratis zo lang de lockdown duurt

Er worden kosten in rekening gebracht (€130 per jaar als de gemeente lid is van de Association des Maires Ruraux de France of €180 per jaar als ze geen lid is). De aanvraag is gratis voor alle gemeenten tijdens de lockdownperiode. ‘Alle gemeentebesturen en gemeentelijke samenwerkingsverbanden, die PanneauPocket willen gebruiken om met hun inwoners te communiceren, kunnen tijdens de hele Covid-19-crisis gratis en vrijblijvend een rekening openen’, leggen de beheerders op hun website uit. Achttienhonderdvijftig gemeenten gebruiken inmiddels deze app.

Aart Sierksma
Bron: Une application smartphone pour informer les habitants pendant le confinement [David Pipponiau]

Dit bericht is 24 keer bekeken