Een demonstratie voor vrijheid tegen extreemrechts

Overal in het land waren afgelopen zaterdag 12 juni grote demonstraties. In Sens waren 120 mensen op de been, in Auxerre marcheerden 150 mensen naar het gerechtsgebouw.

 

Vrijheid is niet vanzelfsprekend’. Verschillende leuzen werden op de weg geschreven door de deelnemers in Sens. Aan het eind van de ochtend bereikte de stoet het plein Champs-Plaisants via de Boulevards de Verdun et de la Marne.

Veel demonstranten gaven gehoor aan een gezamenlijke oproep van verschillende vakbonden, media en politieke partijen, zoals La France Insoumise en Europe Écologie-Les Verts (EELV) die allen een ‘klimaat van haat, racisme en aanvallen op de individuele en collectieve vrijheden’ aan de kaak stelden. Aan het begin deelden ze gougères (kaassoesjes) uit en als afsluiting kregen alle deelnemers een klein buffet aangeboden.

Er werden verschillende toespraken gehouden over uiteenlopende thema’s: De beperking van de vrijheden, de leugens van RN (Rassemblement National, tot 1 juni 2018 bekend als het Front National onder leiding van Marine Le Pen), de verantwoordelijkheid van de regering bij de opkomst van extreemrechts, de rol van de media. ‘Het gaat ons om de strijd tegen fascistische ideeën die in de loop van de tijd alleen maar toenemen’, aldus Jérome Thiriet, namens het eenheidscollectief. ‘In Sens mochten we niet eens over het Place de la République lopen. Dit hebben we als een aanval op de vrijheid om te demonstreren ervaren. We sluiten niet uit dat we dit voor de rechter brengen.’

Auxerre

Teleurstelling was er ook in de gelederen van de in Auxerre verzamelde demonstranten, die niet door het centrum van de stad mochten. Uiteindelijk liepen de 150 mensen die zich op de Boulevard du 11 novembre hadden verzameld, van de Arquebuse naar het rond-point de Paris om vervolgens voor het gerechtsgebouw bijeen te komen voor de slotmanifestatie.

Door hier te zijn, bevestigen wij opnieuw het belang dat we hechten aan onze vrijheid en onze samenleving’, aldus Hervé, een inwoner van Cravant. ‘Maar ook om te tonen dat links nog bestaat en dat het recht op demonstratie niet verloren mag gaan’.

Op de Place de l’Arquebuse, was Rose een van de eersten die aankwamen. ‘We mogen de geschiedenis niet vergeten,’ zegt deze altijd aanwezige demonstrante. Zij wijst met name op ‘het gevaar van extremen’. ‘Binnenkort zijn de regionale en departementale verkiezingen, maar ik maak me grote zorgen over de komende presidentsverkiezingen’, vervolgt de Auxerroise. ‘Ik vrees dat ik zal moeten kiezen tussen de pest en de cholera.’

De oproep tot een nationale demonstratie, gesteund door een twintigtal collectieven, bracht veel mensen op de been. De optocht in Auxerre startte achter een spandoek met de leus: ‘Wij zijn het lawaai van de pantoffels’. (‘Erger dan het lawaai van laarzen is de stilte van pantoffels’ schreef de Zwitserse schrijver Max Frisch na de tweede wereldoorlog en is vandaag de dag nog volledig actueel).

Dit is een zeer gecompliceerde periode van mobilisatie,’ zei Sand, een actief lid van het collectief. ‘Maar we zijn er nog steeds en we hebben opgeroepen om te demonstreren tegen extreem-rechtse ideeën en alle vormen van totalitarisme’. Voor Philippe Wante, afdelingssecretaris van de FSU (Fédération Syndicale Unitaire) die ook deelnam aan de demonstratie, is het belangrijk dat we ‘alarm slaan over de opkomst van extreemrechts en jacht maken op die ideeën. Een strijd die niet mag stoppen.’

Aart Sierksma

Bron: Dans l’Yonne, près de 300 personnes ont marché pour les libertés et contre l’extrême droite [Véronique Sellès, Caroline Girard]

Dit bericht is 110 keer bekeken

Villa Léonie in Marcigny

De toeristen keren geleidelijk terug naar Villa Léonie, maar de gezondheidscrisis heeft zijn sporen nagelaten. Valérie Challine, eigenares van het pand sinds 1997, wil het gebouw in de rue de Borchamp een nieuw leven inblazen.

Eindelijk waren daar vorige week dan weer de eerste huurders. Voor Valérie Challine was het wel even wennen. ‘Vorig jaar hebben we slechts vijf keer iets kunnen verhuren tegen 35 gasten in 2019. Het trekt langzaam weer een beetje aan. Voor de komende zomer is het nog wel op eieren lopen, we moeten nog maar afwachten welke versoepelingen er gaan komen en welke mogelijke maatregelen nog genomen worden, maar we geloven er nu wel in dat het goed gaat komen.’

Bedrijfstoerisme

Gelukkig is er ook wel iets goeds te melden, al had Valérie grote twijfels over het voortbestaan van haar passie. ‘Ik heb regelmatig gedacht om de gîte voorgoed te sluiten.’ Valerie Challine woont zelf in het huis naast de Villa. De hele periode tijdens de lockdown heeft ze daar gezeten. ‘Ik kon ook niet veel anders doen, het was alsof ik een kapitein was aan boord van een schip in gevaar. Uiteindelijk heb ik het volgehouden en besloten om door te gaan. De aanwezigheid van mijn zoon, die sinds drie jaar in Marcigny woont, heeft me erg geholpen. De lockdown was natuurlijk voor iedereen een ingewikkelde periode en als je in de problemen zit is het niet zo moeilijk om iets stoms uit te halen. Villa Léonie heeft gelukkig nog steeds een grote uitstraling met een vaste klantenkring en heeft al vele stormen doorstaan.’

Tijdens de lockdown heeft de eigenares van de Villa allerlei nieuwe ideeën ontwikkeld met de bedoeling een frisse wind te laten waaien door het etablissement: ‘Wij gaan proberen het zakentoerisme te ontwikkelen. Het huis heeft een paar behoorlijke troeven in handen. We denken aan seminars voor bedrijven met een tiental personen. Het is hier heerlijk rustig, midden in het groen en de muren hebben geen oren. Wij werken bijvoorbeeld al heel lang samen met Emile Henry. (Bak- en braadpannen gemaakt van Bourgondische klei en bekend bij chef-koks over de hele wereld). Het bedrijf ontvangt hier soms zijn buitenlandse distributeurs.’

Valerie Challine heeft de expertise van Romain Bolis ingehuurd. ‘Ik heb tien jaar in Parijs in het bedrijfstoerisme gewerkt. Ik zit dus al een tijdje in de zakenwereld. We zullen de juiste formule moeten vinden, maar ik ben ervan overtuigd dat deze nieuwe vorm van B&B-beheer een succes kan worden. Het idee zou zijn om een structuur op te zetten en een tussenpersoon te zijn tussen de gîte en de klanten’, legt de 35-jarige voormalige Parijzenaar uit. Het staat allemaal nog in de kinderschoenen, maar ik zie er wel brood in.’

Een nieuwe koers

Voor de eigenaar van de Villa lijken zich andere horizonten te openen: ‘Het is mijn bedoeling om een team samen te stellen dat de gîte gaat leiden, al blijf ik wel financieel aan het roer staan. Mijn uiteindelijke plan is om terug te keren naar Parijs. Ik heb al verschillende levens gehad en ik denk dat ik er nog één of twee over heb. Voor mij is het komende jaar een overgangsjaar. Aan het eind van dit jaar wil ik me, ijs en weder dienende, terugtrekken uit Villa Léonie.’

Aart Sierksma

Bron: À Marcigny un vent de changement souffle sur la Villa Léonie [ Corentin Murat]

Dit bericht is 58 keer bekeken

De RN7 wordt een vierbaansweg

In 2024 zal de RN7, de langste Route Nationale van Frankrijk, volledig vierbaans zijn in de Nièvre. Tijdens een bezoek aan Nevers op vrijdag 21 mei konden de politieke kopstukken de vorderingen van dit project zien. De bezichtiging werd op dezelfde dag georganiseerd als het bezoek van Macron aan Nevers. Voor de voorzitter van de regio Bourgogne-Franche-Comté, Marie-Guite Dufay, was dit een mooie gelegenheid om extra aandacht voor dit project te krijgen. Maar liefst twaalf politici uit de regio vergezelden haar, waaronder de prefect van de Nièvre, Daniel Barnier.

De RN7 volledig vierbaans? Het is een droom die lijkt uit te komen voor de inwoners van de Nièvre. Het idee werd 40 jaar geleden geopperd door Pierre Bérégovoy, de toenmalige burgemeester van Nevers. Uit onderzoek blijkt zelfs dat de eerste voorstellen voor dit project al dateren uit 1963.

De werkzaamheden vorderen gestaag’, deelde Renaud Durand, adjunct-directeur van Dreal ((Direction régionale de l’environnement, de l’aménagement et du logement) mee. ‘Het deel waar nu hard gewerkt wordt is 4,5 kilometer lang en ligt tussen Saint-Pierre-le-Moûtier en het zuiden van Chantenay-Saint-Imbert. Het zal medio 2022 worden aangesloten op de reeds in gebruik zijnde vierbaans RN7. We zijn redelijk optimistisch. Er zijn geen verdere vertragingen en denken het project op tijd op te kunnen leveren’, voegt hij eraan toe.

De voorzitter van het Gewest windt er geen doekjes om: ‘Het werd ook wel eens tijd. Het heeft allemaal zo verschrikkelijk lang geduurd. We zijn allemaal heel blij om te zien dat de werkzaamheden nu ten einde lopen. Als het nog eerder opgeleverd zou kunnen worden dan gepland, zou dat helemaal fantastisch zijn. Maar goed, laten we hopen dat we nu geen vertragingen meer krijgen.’

Ken Mottin, projectmanager, legt uit waarom de uitvoering van een dergelijk project zo lang duurt: ‘Naast het leggen van asfalt zijn milieunormen een belangrijk onderdeel van dit soort projecten. Zo moeten er bijvoorbeeld vijvers aangelegd worden om het afvalwater op te slaan. Ook moeten er groene buffers komen om het wild te beschermen. Al deze voorzieningen maken deel uit van het project.’

De laatste vijf kilometer in 2022

Wanneer deze fase van de werkzaamheden is voltooid, zal er nog slechts 5 kilometer overblijven om de ongeveer 120 km van de vroegere RN7 in de Nièvre, volledig van 2×2 rijstroken te voorzien. ‘Als alles goed gaat, zullen ze we het project in 2024 kunnen afronden’, zegt Philippe Lefranc, hoofd van de afdeling vervoer en mobiliteit bij Dreal.

Als ook de Allier zou overgaan tot verbreding van de RN7 zou er een volledige vierbaansweg tussen Parijs en Zuid-Frankrijk kunnen worden gerealiseerd.

De kosten.

Er is 79,55 miljoen euro uitgetrokken om de weg tussen Saint-Pierre-le-Moûtier en de Allier van vier rijstroken te voorzien. De staat financiert 70% van het project, het departement 15% en de regio eveneens 15%.

Dagelijks maken 35.000 voertuigen gebruik van deze route, waarvan 35% zware vrachtwagens zijn.

Aart Sierksma

Bron: La Nièvre traversée d’une traite en 2×2 voies d’ici 2024 via la RN7 [Simon Dubos]

Dit bericht is 222 keer bekeken

Het windmolenpark van Santigny gaat niet door

De prefectuur van de Yonne heeft de knoop doorgehakt. Het windmolenpark van Santigny kan niet doorgaan. De weigering om een vergunning te verlenen is gebaseerd op de aanwezigheid van een beschermde diersoort: de zwarte ooievaar.

3 windturbines

Het plan was om drie windturbines te installeren in de buurt van de gemeente Santigny in het kader van een project dat in 2015 door de gemeente is opgestart. Deze gevaartes zouden 200 meter hoog worden met een vermogen van 33,2 GW, goed voor het elektriciteitsverbruik voor ongeveer 6.000 huishoudens.

1,2 hectare

Ongeveer anderhalve hectare bos zou gekapt moeten worden in de buurt van Santigny.

257 plantensoorten

In het gebied waar de windturbines zouden worden geplaatst, zijn tijdens de studie naar de effecten 257 plantensoorten geïnventariseerd. In een document dat in augustus 2020, een maand voor de opening van het openbaar onderzoek, door Abowind is gepubliceerd (het bedrijf dat het project uitvoert) staat: ‘De locatie waar de windturbines geplaatst gaan worden kent geen problemen wat betreft flora en kleine fauna. Bij de inventarisatie van de flora zijn 257 soorten of ondersoorten geïdentificeerd, waarvan geen enkele een beschermde status heeft. In het gebied zijn geen wetlands of aquatische milieus (milieus die zich gedeeltelijk of geheel onder water bevinden) waargenomen, die aan regelgeving zijn onderworpen’. In de studie wordt melding gemaakt van de aanwezigheid van enkele erfgoedplanten in het gebied, maar bij de installatie van de windturbines worden kwetsbare sectoren voor kleine fauna en flora vermeden.

Twee ooievaarsnesten

Er zijn wel twee ooievaarsnesten gevonden in de buurt van de plaats die voor de drie masten is gekozen. Deze soort (zwarte ooievaar) wordt als rood geclassificeerd op de lijst van bedreigde soorten in Frankrijk. De LPO-website (Ligue pour La Protection des Oiseaux) zegt: ‘Bedreigde broedparen en een kwetsbare passerende populatie,’ In 2019 zijn in Frankrijk tussen 70 en 90 paren geteld, waarvan slechts een tiental in de Bourgogne Franche Comté.

20 km

Het essentiële woongebied van de zwarte ooievaar bestaat uit zo’n twintig kilometer rond zijn nest. In het besluit benadrukt de prefectuur dat de afstand tussen het nest en de eerste windmolen slechts 3,7 kilometer is. Als één vogel sterft wordt de instandhouding van de soort op lokaal niveau al bedreigd.

De reacties

Bruno Charmet, voorzitter van l’association de sauvegarde de la haute vallée du Serein: ‘Ik ben tevreden met deze logische beslissing, gezien de ecologische context. Bij ieder ander besluit waren we in hoger beroep gegaan’.

Xavier Courtois, voorzitter van de communauté de communes du Serein, die onlangs een moratorium over het onderwerp windenergie aankondigde: ‘Het is een verdeeld onderwerp, waar de ja-stem in de gemeenteraad met een minieme meerderheid had gewonnen’.

Sylvie Charpignon, burgemeester van Santigny, die het project tijdens het debat had verdedigd, verklaarde dat zij niet wilde reageren op het besluit dat zij naar eigen zeggen nog niet op het gemeentehuis had ontvangen.

Op de vraag of Abowind al dan niet van plan is administratief beroep aan te tekenen tegen dit besluit, antwoordde een woordvoerder van het bedrijf: ‘Intern zijn wij bezig met de behandeling van de zaak om te zien welke actie wij zullen ondernemen’.

Aart Sierskma

Bron: Pourquoi le projet éolien de Santigny a-t-il été refusé par le préfet de l’Yonne?

Dit bericht is 253 keer bekeken

Alphonse de Lamartine

Op 15 mei werd een krans met bloemen op het graf van Alphonse de Lamartine gelegd. De auteur van Je suis de la couleur de ceux qu’on persécute (Ik kom op voor hen die vervolgd worden) en van het gedicht Toussaint Louverture, ondertekende op 27 april 1848 het decreet dat een einde maakte aan de treurige geschiedenis van de slavernij.

(Je suis de la couleur de ceux qu’on persécute sans aimer, sans haïr les drapeaux différents, partout où l’homme souffre il me voit dans ses rangs. Plus une race humaine est vaincue et flétrie, plus elle m’est sacrée et devient ma patrie. – Une citation d’Alphonse de Lamartine).

Christiane Mathos, gemeenteraadslid van Montceau-les-Mines, afgevaardigde voor het project ‘Herdenking van de afschaffing van de slavernij’ en voorzitter van de vereniging van Amis des Antilles, heeft samen met Thomas Loisier, het jongste gemeenteraadslid van Saint-Point de krans gelegd.

Lamartine, ondertekenaar van het decreet van 27 april 1848

De politicus en dichter De Lamartine was een van de leiders in Frankrijk voor de afschaffing van de slavernij. De afgevaardigde van Mâcon leidde ook de politieke strijd in de Assemblée Nationale, door belangrijke toespraken te houden ten gunste van de afschaffing. Deze week werd hij geëerd, als ondertekenaar van het decreet van 27 april 1848, dat de definitieve afschaffing van de slavernij in de Franse koloniën afkondigde.

De naam van de schrijver is ook verbonden aan een dramatisch gedicht in vijf bedrijven, dat hij de titel Toussaint Louverture gaf. Toussaint Louverture was een afstammeling van slaven die een van de leiders van de Haïtiaanse revolutie werd en een figuur van de abolitionistische beweging. (Abolitionisme is het streven naar afschaffing van de slavernij. In de 18e eeuw ontstonden bewegingen die ijverden voor de afschaffing van de slavernij, zoals de Société des amis des Noirs in Frankrijk. In de 19e eeuw volgden onder meer de Anti-Slavery Society in het Verenigd Koninkrijk en de Société antiesclavagiste de Belgique in België).

Alle mensen worden vrij en met gelijke rechten geboren

De plechtigheid in Saint-Point vormt de afsluiting van de week van het Festival Outre-Mer en Bourgogne, dat van 7 tot 16 mei werd gehouden. In Frankrijk is 10 mei sinds 2006 de nationale herdenkingsdag voor de herinnering aan de slavenhandel, de slavernij en de afschaffing daarvan. ‘Wij vergeten niet de boodschap van Frankrijk aan de wereld van twee eeuwen geleden: Alle mensen worden vrij en met gelijke rechten geboren, zoals het staat in de universele verklaring van de rechten van de mens’, zeggen Claude Guisard en Pierre-Yves Quelin, raadsleden van Saint-Point.

Universele Verklaring van de Rechten van de Mens

  1. Iedereen wordt vrij en met gelijke rechten geboren.

  2. De mensenrechten gelden voor wie je maar bent, waar je ook bent.

  3. Je hebt recht op leven, vrijheid en veiligheid.

  4. Slavernij is verboden.

11 miljoen mensen gevangen genomen

Meer dan 11 miljoen mannen, vrouwen en kinderen werden van de 15e tot de 19e eeuw in Afrika gevangen genomen en tot slaaf gemaakt om onder barre omstandigheden te werken op koloniale boerderijen in Amerika.

Saint-Point – Herdenking van de slachtoffers en de helden

Nooit zullen we in staat zijn om de wereld van voor de slavernij te herstellen. Het was Aimé Césaire die dit zei en ons eraan herinnerde dat wat gebeurd is, onherstelbaar is’, citeerde Claude Guisard, afgevaardigde van Saint-Point. ‘Wij zullen de slachtoffers van de slavernij nooit vergeten, net als de helden die streden tegen de slavernij.’

Deze herdenking is ingesteld door minister Taubira in 2001 (de Taubira-wet). Het Festival Outre-Mer en Bourgogne verenigt een twaalftal gemeenten van het departement. ‘Want Saône-et-Loire is de bakermat van de afschaffing van de slavernij’, zegt Christiane Mathos, voorzitter van de Vrienden van de Antillen, de organisator van het Festival.

De Strijders tegen de Slavernij

Wij zouden op een dag een onderscheiding kunnen instellen, zoals er ook onderscheidingen zijn voor mensen die hun leven in de waagschaal stelden om joden te redden’, stelt de afgevaardigde Rémy Rebeyrotte voor. Voor rechtvaardige mensen zoals Alphonse de Lamartine, of Jean-Philippe Saclier, burgemeester van Toulon-sur-Arroux in 1789, die streden voor de afschaffing van de slavernij.

Aart Sierksma

Bron: Raviver la mémoire de Lamartine, partisan de l’abolition de l’esclavage [Frederic Renaud]

Dit bericht is 195 keer bekeken

Ongehoorde verwaarlozing van patiënten in Château-Chinon

Emmanuel Héau, specialist in algemene en tropische geneeskunde, heeft besloten een open brief te sturen aan de directeur van de ARS (Agence Régionale de la Santé) van de Bourgogne-Franche-Comté.

Na drie maanden in het multidisciplinair gezondheidscentrum van Château-Chinon te hebben doorgebracht, vertrekt Dr. Emmanuel Héau voor een nieuwe missie naar de Markiezenarchipel. (De Îles Marquises in de Stille Oceaan maken deel uit van Frans-Polynesië). In een open brief aan de directeur van de ARS deelt hij zijn ervaring met de bevolking van Château-Chinon ‘waarvoor de ARS verantwoordelijkheid is op het gebied van gezondheid’.

De specialist legt uit dat hij veel heeft nagedacht over deze periode in Château-Chinon. Hij signaleerde een grote variatie aan ziektebeelden bij zijn patiënten en daarnaast de extreme eenzaamheid van de enige overgebleven arts in dit medisch centrum.

Ik moet uw aandacht vestigen op de algemene gezondheidssituatie in deze gemeente, die deel uitmaakt van uw gezondheidsregio, en die mij heeft geschokt: door het ernstige tekort aan zorgverleners en aan medische zorg in het algemeen, bevinden vele patiënten zich in een ongehoorde toestand van verwaarlozing, zonder toegang tot eerstelijnszorg’, schrijft hij.

Emmanuel Héau legt uit dat hij een bevolking ontmoette die veelal bejaard is en geïsoleerd woont. ‘Gedurende deze drie maanden zag ik, onder anderen, onze ouderen die niet onderzocht of gehoord konden worden. Ik ontdekte aandoeningen die verholpen zouden kunnen worden met eenvoudige ingrepen: een buikonderzoek, een beencontrole, onderzoek van het hart of de longen met de stethoscoop, een bloedonderzoek, een diagnose stellen.’

Een groot gebrek aan medisch personeel

Hij vertelt over ‘de wanhoop van studenten, het geweld van zelfmoordenaars verteld door hun echtgenoten, het leed daarna van deze geïsoleerde weduwen. Er is ongelooflijk veel eenzaamheid. Het waren stuk voor stuk ontroerende verhalen.’ Hij geeft aan dat hij zal terugkeren als de ARS opnieuw een beroep op hem doet en als zijn professionele contracten het toelaten.

Waarom creëren we niet twee posten voor gedetacheerd ziekenhuispersoneel in Château-Chinon? Waarom wordt het aantal wekelijkse consulten van specialisten in dit ziekenhuis of gezondheidscentrum niet verhoogd? Ik vraag me werkelijk af of dit de manier is om onze republikeinse waarde van gelijkheid te bevorderen?’ concludeert de medisch specialist.

Aart Sierksma

Bron: Un médecin interpelle l’Agence régionale de santé et dénonce un “abandon extrême” des patients de Château-Chinon [ Patrice Hennequin]

Dit bericht is 401 keer bekeken

Waarom geven we elkaar lelietjes-van-dalen op 1 mei

Heb je je ooit afgevraagd waar de traditie op de Dag van de Arbeid vandaan komt? In Frankrijk is 1 mei een vrije en doorbetaalde dag sinds 1947, maar de traditie van het lelietje-van-dalen is veel ouder. De geschiedenis van de kleine klokjesbloem gaat terug tot de Renaissance en Karel IX. Ook in de Oudheid, van de godin Flora bij de Romeinen tot Ostara bij de Germanen, bestonden er al bloemenfeesten ter ere van de lente.

Van de Renaissance tot het Vichy-regime

In de Renaissance was het gebruikelijk om op 1 mei een bloeiende tak aan elkaar te geven. Toen de koning in 1560 een bezoek bracht aan de Dauphiné kreeg hij een takje lelietjes-van-dalen. Het jaar daarop zou hij de bloem met klokjes zelf zijn gaan uitdelen aan de dames van zijn hof.

Maar het lelietje-van-dalen is niet altijd geassocieerd geweest met 1 mei: tijdens de Revolutie bijvoorbeeld werd het gekoppeld aan 7 Floréal (26 april), de dag van de republiek. (Floréal was de achtste maand van de Franse republikeinse kalender. De naam betekent: bloemmaand). Op de Dag van de Arbeid gaven de mensen elkaar toen een rode roos.

Witte lelietjes-van-dalen of rode rozen

Het lelietje-van-dalen kwam aan het eind van de 19e eeuw weer in de mode, dankzij de populaire zanger Felix Mayol, die altijd een takje van het lelietje-van-dalen op zijn jasje droeg, maar ook dankzij een feest dat op 1 mei 1900 door de grote Parijse couturiers werd georganiseerd en waarbij de dames een bosje lelietjes-van-dalen in hun handen kregen. Maar de rode roos bleef het lelietje-van-dalen op 1 mei verdringen tot 1941.

Onder maarschalk Pétain werd het lelietje-van-dalen opnieuw geïntroduceerd op 1 mei en in verband gebracht met het ‘feest van arbeid en sociale harmonie’ van het Vichy-regime. (Vichy-Frankrijk is de gebruikelijke benaming voor Frankrijk onder het autoritaire bewind van maarschalk Philippe Pétain tijdens de Tweede Wereldoorlog. Onder dat Vichyregime heette Frankrijk officieel État Français en zetelde de regering in de stad Vichy. Het Vichyregime duurde van 10 juli 1940 tot 20 augustus 1944. Gedurende die tijd collaboreerde het regime in steeds sterkere mate met Duitsland).

Volgens Pétain deed de rode roos te veel denken aan het communisme. De witte bloem bleef sindsdien geassocieerd met de Dag van de Arbeid tot de dag van vandaag.

Aart Sierksma

Bron: Pourquoi offre-t-on du muguet le 1er mai ? [Myriam Lebret]

Dit bericht is 162 keer bekeken

De olieslagerij van Leblanc uit 1840

Geroosterde koolzaadolie, hazelnootolie, walnootolie, pistacheolie, pruimenpitolie. Bij Huilerie Leblanc in Iguerande worden veel soorten olie geproduceerd. En een paar meter verderop staat hun winkel waar het altijd druk is. Mensen komen van ver om hier hun speciale olie in te slaan.

Het is bijna niet mogelijk om de Huilerie Jean Leblanc et fils in Iguerande te missen. Ten eerste, omdat dit dorp in de Brionnais (een streek in het zuiden van de Bourgogne) klein is. Maar meer nog omdat de heerlijke geur, die vrijkomt bij de fabricage en vooral het roosteren van de grondstof vóór het persen, de hele buurt lekker laat ruiken. Op de dag dat wij de olieslagerij bezoeken is het de hazelnoot die je neusgaten prikkelt en je hongerig maakt.

En dat is dus al zo sinds het einde van de 19e eeuw. De Huilerie Leblanc is de laatste in de Saône-et-Loire en een van de weinige in de Bourgogne die zo’n groot assortiment aan producten aanbiedt.

Een 19e -eeuwse molensteen

We maken een tiental verschillende oliën met af en toe iets nieuws, maar de oliën die het best werken zijn de walnoot- en hazelnootolie’, zegt Jean-Charles Leblanc, die met zijn broer de vierde generatie vertegenwoordigt die deze productie in stand houdt. Het fabricageproces is in al die jaren geen steek veranderd; bovendien dateert de stenen molensteen die de grondstof vermaalt uit de 19e eeuw. Het duurt tussen de 15 en 30 minuten om de ideale maling te bereiken. Om hazelnootolie te maken, wordt de gemalen pulp vervolgens in een pan gedaan om te koken. Michel, de productieleider, weet precies wanneer de bereiding klaar is. De geur en de kleur zijn voor hem bepalend. Het geroosterde mengsel gaat vervolgens zonder af te koelen door de hydraulische pers die dateert uit de jaren vijftig. Het duurt maar een paar seconden om de kostbare olie in een emmer te zien stromen. Daarna gaat hij een paar dagen in een roestvrijstalen tank om te decanteren voordat hij wordt gebotteld. ‘Er is ongeveer 500 kilo hazelnoten nodig om 250 liter olie te maken,’ zegt Jean-Charles Leblanc.

De productie stopt nooit

We stoppen nooit met de productie, zelfs tijdens de lockdown zijn we doorgegaan,’ zegt hij. ‘Want ook al is de export met de Covid sterk teruggevallen, de Amerikaanse en Japanse restauranthouders blijven vragen. Zij zijn heel erg op onze oliën gesteld. Daarnaast hebben we onze Franse clientèle die graag in onze winkel komt en dat is ook in deze tijd niet veranderd. En tot slot wordt er steeds vaker online besteld. Het is mijn leven, zoals het het leven was van mijn moeder die de winkel 55 jaar lang runde tot ze vorig jaar op 88-jarige leeftijd overleed.’

De herinnering aan de oude dame is nog steeds zichtbaar in de winkel. Jacques en Denise, die nu in Dompierre-les-Ormes wonen en al meer dan 30 jaar klant zijn van de olieslagerij, herinneren zich haar vriendelijkheid en vooral haar snelheid in hoofdrekenen. ‘Wij gebruiken druivenpitolie, koolzaadolie, sesamolie en op dit moment zijn we er helemaal door’, vertrouwt Jacques ons toe terwijl zijn vrouw Denise een klein flesje pakt. ‘Ik doe altijd een scheutje amandelolie in mijn walnotentaart en een beetje pistacheolie op verse kaas. Heerlijk!’ Haar heldere ogen spreken boekdelen!

Tot slot nog een advies van Jean-Michel Leblanc: ‘Als je olie een goed jaar wilt bewaren, zet hem dan in de koelkast.’

Aart Sierksma

Bron: L’huilerie Leblanc régale les palais les plus fins depuis 1840 [Meriem Souissi]

Dit bericht is 238 keer bekeken

Een papegaai in de Morvan

Sinds enkele maanden wordt er regelmatig een papegaai in de Morvan gezien, in de buurt van Mhère en Gâcogne. Een soortgelijke vogel is afgelopen zomer ontsnapt uit een broedbedrijf in Fleury-sur-Loire, wat doet vermoeden dat de eigenaar gevonden is. Maar het zou niet hetzelfde dier zijn. De eigenaar beweert dat deze die nu gespot is niet van zijn bedrijf afkomstig is.

Frédéric Pasté had vijf ara’s in zijn Fleury-sur-Loire kweek. Hij is lang op zoek geweest naar gezelschap voor een van zijn vogels. Zodoende adopteerde hij in 2019 Mikotte. Maar het samenwonen van het ara-echtpaar is niet het liefdesverhaal geworden waarop hij had gehoopt. ‘Het vrouwtje reageerde erg angstig. We hebben daarop besloten om het mannetje eruit te halen om hem verder in huis op te voeden, waardoor hij dus gewend is geraakt om met mensen om te gaan. Toen we besloten om hem terug te plaatsen in zijn kooi, ging het helemaal mis’, legt Frédéric uit. ‘De jonge ara besloot daarop weg te vliegen, en kwam nooit meer terug. We hebben natuurlijk stad en platteland afgezocht, maar helaas tevergeefs’, zegt Frédéric Pasté, die inmiddels de Nièvre heeft verlaten voor de Canarische Eilanden, ver van zijn papegaaien.

In het wild vliegt de ara, een papegaai uit Zuid-Amerika, veel. Hij heeft een stevig, gedrongen lichaam, een lange staart, rode, groene en blauwe veren, rode veren op zijn kop en kale witte wangen met rode vlekken. Hij is groot en winterhard. In Zuid-Amerika legt hij normaal gesproken grote afstanden af om zijn voedsel te vinden. ‘Dat is hier niet nodig omdat hij genoeg voedsel van de mensen krijgt. Zijn spieren zijn trouwens niet zo goed ontwikkeld als die van wilde ara’s’, verklaart Frédéric. ‘Als het een vogel van mij zou zijn, zou hij bijna 80 km gevlogen moeten hebben en dat lijkt me sterk.’ De bossen van de Morvan, waar dezelfde soort papegaai is waargenomen, in de buurt van Mhère en Gâcogne ligt hemelsbreed zo’n tachtig kilometer van Fleury-sur-Loire.

Ver van zijn soortgenoten

Deze soorten verdragen temperatuursveranderingen niet zo goed. Het zou werkelijk een wonder zijn als deze papegaai, zelfs als de winter niet te koud is, dit zou overleven,’ zegt Frédéric Pasté. ‘Ik hoop van harte dat zij het is en zou het fantastisch vinden als dit verhaal klopt, maar ik zou geen enkele verklaring kunnen bedenken. Ik ga er eigenlijk nog steeds van uit dat ze bij haar soortgenoten rond Decize is gebleven. Maar als ze het is en dus nog gezond, zou dat geweldig nieuws zijn. Mikotte, zoals alle ara’s, voedt zich met vruchten. Appels, noten en allerlei andere vruchten zijn daar natuurlijk in grote hoeveelheden te vinden. En tel daarbij op dat veel mensen het ook nog eens leuk vinden om deze papegaaien van voedsel te voorzien,’ zegt Frédéric Pasté.

In Mhère en Gâcogne is de vogel een echte mascotte geworden onder de bewoners, die niet aarzelen om de papegaai te voeren.

Als het inderdaad Mikotte zou zijn, zou de eigenaar niet weten wat hij zou moeten doen. ‘Ik heb geen contact met dierenartsen ter plaatse. Ik denk dat ze in de Nièvre niet zo vaak met dit soort dieren te maken hebben. Ik zou ze adviseren om contact op te nemen met specialisten en andere fokkers zoals ik. Het is niet heel eenvoudig om ze te vangen. Het vergt veel geduld. Wij doen het meestal ’s avonds, vooral omdat deze vogels heel hoog in de bomen zitten,’ zegt hij.

Twijfels over de identiteit

Cyril William Trinquet, burgemeester van Mhère, volgt de zaak van de papegaai op de voet en heeft twijfels over de identiteit van het dier. ‘Ik heb Frédéric Pasté gevraagd om mij documenten op te sturen die de juistheid van zijn woorden konden bevestigen. Ik was niet bepaald overtuigd. Zo’n papegaai is nogal duur en je weet dat er altijd mensen zijn die misbruik willen maken van de situatie,’ legt de burgemeester uit. Allebei merkten al snel op dat deze vogel zijn ringetje, waarop het identificatiedocument van beschermde vogels was aangegeven, om een ander pootje zat.

De datum waarop de papegaai voor het eerst zou zijn gezien komt ook niet overeen met de datum van Mikotte’s ontsnapping. In mei 2020 belde mijn wethouder, na een aperitief met zijn vrouw, om te zeggen dat hij een papegaai had gezien, ruim voor de datum waarop Mikotte naar verluidt was uitgevlogen.

We hebben vorige week een goed gesprek gehad met de eigenaar van Mikotte, die net als wij zijn twijfels houdt,’ zegt de burgemeester.

Ondertussen lijkt de papegaai een goed leven te leiden, tussen de wouwen en slechtvalken van de Morvan.

Aart Sierksma

Bron: L’espoir d’avoir retrouvé le propriétaire de l’ara aperçu dans le Morvan a du plomb dans l’aile

Fabien Agrain-Védille

Dit bericht is 197 keer bekeken

Wat betekent de gezondheidscrisis voor Avallon

Net als veel andere gemeenten heeft de gemeente Avallon te kampen met aanzienlijke inkomstenverliezen, die voor een groot deel te wijten zijn aan de administratieve opschorting van bepaalde diensten. Een totaal verlies van iets meer dan 500.000 euro. De lokale overheden moeten behoorlijk in de buidel tasten. Zo moeten ze zorgen voor beschermende uitrusting en voor producten die nodig zijn voor de installatie van de sanitaire protocollen. Maar dit zijn niet de enige uitzonderlijke uitgaven waarmee de gemeente te maken heeft.

De cijfers

70.000

Dit is wat de gemeente Avallon moest uitgeven voor de aankoop van duizenden maskers en beschermende uitrusting. De gemeenteraad had zelf besloten om gratis maskers uit te delen aan alle inwoners.

452.721

Maar wat de gemeente het meest heeft gekost, is het verlies aan inkomsten in verband met de langdurige administratieve sluiting van bepaalde diensten en faciliteiten, zoals het zwembad, de muziekschool, de bioscoop…

Door de sluiting van de bioscoop heeft de gemeente 159 263 euro aan inkomsten misgelopen. Voor het zwembad wordt het verlies geraamd op 135.572 euro. Ook de camping leed een groot verlies (61.970 euro aan gederfde inkomsten).

Tenslotte heeft iedere gemeente ook nog te maken met allerlei andere kosten. Als bepaalde diensten moeten sluiten, moeten ambtenaren, die niet in aanmerking komen voor een gedeeltelijke werkloosheidsuitkering, immers doorbetaald worden. Dit is voor een gemeente een behoorlijke extra schadepost waar ze rekening mee moeten houden. De uiteindelijke kosten kunnen pas aan het eind van de rit precies in kaart worden gebracht.

Een geringer effect voor de gemeentelijke samenwerkingsverbanden

Voor de twee samenwerkingsverbanden in deze regio vallen de gevolgen nogal mee. Het CCAVM (Communauté de Communes Avallon-Vézelay-Morvan) gaf ongeveer 30.000 euro uit aan beschermingsmiddelen. Daarnaast liep het bijna 70.000 euro mis aan inkomsten uit kinderactiviteiten. Je moet dan denken aan contributie die gezinnen betalen omdat hun kinderen gebruik maakten van een van de diensten die worden aangeboden door de Pôle enfance jeunesse (recreatiecentrum, crèche).

Het CCS (Communauté de Communes du Serein) besteedde 10.000 euro aan beschermingsmateriaal. Net als de buren van het CCAVM lijdt ook het CCS verlies op zijn kinderactiviteiten.

Aart Sierksma

Bron: Ce que la crise sanitaire a coûté à la Ville d’Avallon [Maëlle Hamma]

Dit bericht is 145 keer bekeken