middeleeuws feest

3 en 4 augustus middeleeuws feest in Moulins Engilbert, Vieux Chateau.

 

BZ Golf- en wandeldag 28 juli 2019

Het was gewoonweg een hele gezellige en ook nog sportieve en leerzame dag. De eerste golfers die de 18 holes wedstrijd speelden waren al druk bezig toen wij om half twee ons meldden voor de wandeling. Om 15.00 uur zouden de 9 holes spelers starten. Maar wij vertrokken tegen tweeën in een gemengde groep Nederlanders en Fransen richting Bourbon-Lancy onder leiding van Bernard en Anne om ons na een heerlijke boswandeling te melden bij een stadsgids van Bourbon-Lancy.

Wat was het leuk om samen met de gids rond te wandelen en alle verhalen te horen over de verschillende gebouwen. Na zo’n rondleiding bekijk je het stadje toch met andere ogen. Wat is alles goed bewaard gebleven. Vooral dankzij de inzet van de familie Cimetière. Zij zorgen er iedere keer weer voor dat een huis in verval toch weer gerestaureerd wordt. Voor de laatste restauratie krijgen zij ook geld van de loterij die door Stephan Berg* georganiseerd is met als doel het redden van cultureel erfgoed.

Na de wandeling volgde bij de Golfclub het aperitief met prijsuitreiking voor de golfers en een van de wandelaars. Kijk voor meer informatie en een foto impressie op:

Het BBQ buffet was goed verzorgd. Met een vol buikje en een voldaan gevoel vertrokken wij rond 21.30 uur huiswaarts.

Kortom een heerlijke dag, voor herhaling vatbaar.

Wie regelmatig naar de Franse TV kijkt weet wie Stephan Berg is, hij maakt programma’s over historische figuren en plaatsen. En organiseert dus ook een loterij.

Tekst: Elsa Telder

Les misophones: Lawaai van haat (*)

Ter gelegenheid van de boekenbeurs van Saint-Honoré-les-Bains op zondag 7 juli presenteerde Bruno Salomone zijn nieuwste roman ‘Les Misophones’. Cinema, theater, televisie, literatuur …. Niets lijkt Bruno Salomone tegen te houden. Hij boekt succes na succes. De laatste in de rij is zijn nieuwe roman ‘Les Misophones’, verschenen op 18 april.

Een ontmoeting

Wat is misofonie?

Laten we bij het begin beginnen. Misofonie is een hersenaandoening waarbij specifieke geluiden extreme gevoelens van woede, walging of haat opwekken. Letterlijk betekent het: haat voor geluid. Je moet dan denken aan allerlei geluiden uit het dagelijks leven. Bruno Salomone somt er een groot aantal op in zijn roman: “Er zijn heel veel geluiden, maar kauwen is wel het meest voorkomend. Het kan een persoon zijn die een appel kauwt, chips eet, zwaar ademhaalt, snurkt, piepend ademhaalt, regelmatig snuift van verkoudheid, iemand die de letter ‘s’ scherp uitspreekt, enzovoorts. Het lijken eenvoudige onbenulligheden, maar 15% van de bevolking lijdt aan deze aandoening”.

 Wat is uw relatie met misofonie?

“Het is heel moeilijk om te begrijpen wat misofonie is … Je moet het eerst zelf ervaren om erover te kunnen praten. Ja, ik ben misofoon. Maar ik houd er niet van om er over te praten, want ik wil niet dat mensen mij zien als een patient.

Misofonie is een interessante, nieuwe wereld. Het is nog helemaal niet zo bekend. De term is heel recent en komt pas rond het jaar 2000 voor. ‘Les Misophones’ is het eerste boek dat dit onderwerp echt aanpakt. Veel mensen vinden dit ziektebeeld bespottelijk en onbegrijpelijk. Daarom besloot ik om in boekvorm de avonturen tussen twee misofonen te vertellen”.

Het is een roman, maar wel gebaseerd op ware gebeurtenissen?

“Wie zegt dat een roman altijd fictie is? Het deel dat plaatsvindt in China bijvoorbeeld is geheel en al verzonnen. Ik wilde in dit boek de grens tussen fictie en non-fictie oprekken. En trouwens, als je schrijft, praat je altijd over jezelf. Dus ja, ik werd ook geïnspireerd door echte feiten. Het grappige aan dit alles is dat sommige mensen om me heen vertellen dat ze zich in mijn personages herkennen. Maar ik heb niemand gemodelleerd. Ik heb hier en daar kleine stukjes genomen en die samengevoegd.”

Heb u wel genoeg tijd om te schrijven naast al uw andere bezigheden?

“Het kostte me bijna een jaar om het te schrijven. Het is een tijdrovende bezigheid, maar het is een buitengewoon avontuur. In tegenstelling tot een show, heb je nu alleen woorden tot je beschikking die het werk moeten doen. Het moet eenvoudig zijn, je moet meteen ter zake komen en je moet proberen de lezer te bereiken”.

In deze roman spreekt u van “het negeren van misofonie”. Denkt u dat mensen te bereiken zijn zonder kennis van zaken? Wanneer kunnen we onszelf als een misofoon beschouwen?

“Volgens Thomas Dozier lijdt 15 tot 20% van de bevolking in de VS aan misofonie. Dat zijn er dus behoorlijk wat. Ik denk dat we allemaal wel een beetje misofoon zijn, maar dan op verschillende niveaus. Sommige mensen zijn echt fobisch, zoals we dat kennen bij arachnofobie (angst voor spinnen).

De reacties op mijn boek zijn heel erg verschillend. Veel mensen hebben me in vertrouwen genomen na het lezen van mijn roman. Sommigen hebben extreme, soms gewelddadige reacties. Het kan zelfs in haat veranderen. Het kan een leven totaal verpesten. Onder familieleden is het nog erger omdat deze geluiden in dat geval dagelijks terugkomen”.

Als u zou moeten kiezen tussen Damien en Alexis, met welk personage identificeert u zich dan het meest?

“Geen van twee!” (lacht) Daarna meer serieus: “Voor allebei. Tenminste, voor sommige aspecten van allebei. Aanvankelijk wilde ik maar één personage maken, maar ik vond het interessanter om een tweede personage erbij te zetten en ze te laten communiceren. Het is een beetje een dialoog met mezelf, de een staat voor de donkere kant en de ander voor het mooie deel”.

Kan uw roman bijdragen tot meer begrip voor misofonie?

“Ik hoop het. Ik stel het al op prijs als mensen het hebben gelezen. Dat is een eerste stap naar het luisteren en begrijpen van elkaar”.

In hoeverre wordt uw leven beheerst door misofonie? Wat zijn de geluiden die u het meest irriteren?

“Als je misofoon bent, heb je te maken met allerlei kleine geluiden die je brein volledig in beslag nemen en heb je dus grote moeite om nog aan iets anders te denken. Het is mij al op jonge leeftijd overkomen dat ik gesprekken niet kon volgen vanwege de geluiden die me omringden. Maar wat me het meest stoort, is kauwgom kauwen! Het ergste is dat je niet weet wanneer het zal stoppen. Ik vind kauwgom kauwen trouwens sowieso heel smerig. Sommige mensen houden hun kauwgom heel lang in hun mond, veel te lang. Wat me ook heel erg irriteert als mensen hun neus ophalen. Over het algemeen kun je stellen dat het openbaar vervoer de slechtste plek is om te zijn. Je wordt daar geconfronteerd met zo verschrikkelijk veel lawaai, om gek van te worden. Misofonie is permanent aanwezig. Iedereen probeert, als het even kan, er aan te ontsnappen. Soms zelfs met een helm op hun hoofd”.

Hoe maak u het op een nette manier aan iemand duidelijk dat hij of zij u ergert?

“Dat blijft altijd moeilijk. Zelfs als je zegt: Weet je, ik stoor me niet aan jou, maar aan het geluid dat je maakt! Dan probeer je het dus niet op de persoon te spelen, maar….. sorry, meestal kun je het niet sturen. En ik wil niet steeds degene zijn die loopt te…….. Hoe dan ook, er is aan beide kanten een gevoel van onbehagen. We zullen op een of andere manier samen moeten leven, toch?”

Aart Sierksma

Bron: Les Misophones : des bruits parasites à la haine… il n’y a qu’un pas! ljdc [Alexandra Tasic]

Les misophones,Bruno Salomone, éditions Le Cherche-Midi, 18/04/2019, 272 pages, 17 €.

 

* Misofonie is een aandoening waarbij specifieke geluiden heftige gevoelens van woedehaat of walging oproepen. Letterlijk betekent misofonie haat van geluid, van het Griekse μῖσος (misos) “haat” en φωνή (phónè) “stem, geluid”. Het gaat bij misofonie om specifieke geluiden, niet om geluid in het algemeen. Misofonie is vooral een afkeer van geluiden die door mensen geproduceerd worden, zoals mond- en keelgeluiden (smakken, slikken, ademen, neus ophalen, etc). Ook geluiden als typen op een toetsenbord, klikken met een pen en lopen met hakken op een harde vloer zijn veelvoorkomende triggers. Over het algemeen gaat het om neutrale en zachte geluiden. Wat iemand triggert verschilt van persoon tot persoon. Doordat er een hyperfocus (overconcentratie) voor bepaalde geluiden ontstaat, zijn mensen met misofonie in staat om deze geluiden boven alles uit te horen. Deze hyperfocus speelt een centrale rol bij misofonie.

Uchon: het bos van La Ravière wordt gered

Een groot burgerinitiatief heeft ertoe geleid dat het loofbos la Ravière gespaard wordt. Politici en bewoners vreesden dat, na de verkoop van het bosperceel, de volledige aanplant zou verdwijnen en plaats zou moeten maken voor douglasbomen. De strijd heeft zijn vruchten afgeworpen.

Het persbericht van de gekozen vertegenwoordigers van de Bourgogne Franche-Comté kwam op vrijdag 28 juni. De regionale raadsleden verwelkomen de gunstige beslissing van de Minister van Milieu, die de aanvraag honoreerde. Het loofbos in de gemeente Uchon wordt gekwalificeerd als waardevol, kwetsbaar natuurgebied en krijgt daarmee een beschermde status.

Marie-Guite Dufay (voorzitter van de regio Bourgogne-Franche-Comté), Jérôme Durain (regionaal raadslid en senator van de Saône-et-Loire), Sylvain Mathieu (vicevoorzitter van de regio en voorzitter van het regionaal natuurpark du Morvan), Rémy Rebeyrotte (gedeputeerde voor de Saône-et-Loire) en Vincent Chauvet (burgemeester van Autun) verwelkomen de gunstige beslissing van François de Rugy, de minister van Milieu.

Burgermobilisatie

“Dit is het hoogtepunt van een ongekende burgermobilisatie onder leiding van de vereniging tot behoud van het massif van Uchon in samenwerking met de lokale vertegenwoordigers. We hebben ons sterk gemaakt om deze parel van de Morvan te redden. Bescherming van dit bosrijke erfgoed is een van de prioriteiten van onze strategie. Wij kiezen voor biodiversiteit, vastgelegd in het akkoord: ‘Le Contrat Forêt-Bois Bourgogne-Franche-Comté 2018-2028’. Het is voor het eerst dat de overheid in Frankrijk zijn goedkeuring geeft aan zo’n overeenkomst,” volgens de woordvoerders.

Het loofbos van La Ravière blijft behouden.

De eeuwenoude eiken en beuken zouden worden gekapt om plaats te maken voor een naaldbomenplantage. De inwoners en gekozen vertegenwoordigers uit dit deel van de Morvan kwamen met de internetsite: ‘naturel des Rochers du carnaval’. In april vorig jaar luidde de vereniging ‘Sauvegarde du massif d’Uchon’ (SaMU) de noodklok.

Om te voorkomen dat deze kap een ernstig verlies aan biodiversiteit zou betekenen, besloot het ministerie donderdag 20 juni om dit bos het label ‘Espace Naturel Sensible’ (ENS) te geven. Deze klassificatie maakt het mogelijk een aantal waarborgen in te voeren om zo het eeuwenoude loofbos te behouden.

 

Aart Sierksma

Bron: Uchon : la forêt de feuillus de la Ravière est sauvée, le ministre autorise son classement

 

Street-art in Auxerre

Een van de muren van de basisschool met de toepasselijke naam ‘Renoir’ is kortgeleden versierd met een muurschildering van Anne Procoudine. De school staat in de wijk Sainte-Geneviève in Auxerre.

Het oorspronkelijke plan was om de muur vorig jaar al te beschilderen, maar door tijdgebrek lukte dat niet. Het onderwijsteam en de kunstenaar kwamen overeen om het dit voorjaar uit te voeren samen met de leerlingen. Het is een grote wandschildering geworden, dat symbool staat voor het behoud en het respect voor de omgeving is nu te bewonderen op een muur van de basisschool.

Ideeën van schoolkinderen

De muurschildering is een mooie aanvulling op de al bestaande schilderingen. Deze zijn te vinden in en rond de wijk, op de biomassacentrale van Sainte-Geneviève en op de nabijgelegen woontorens van Brichères. Dit alles ter gelegenheid van ‘Rencontres auxerroises du développement durable’, een jaarlijks terugkerend evenement in het teken van duurzaamheid. “Het fleurt de wijk op en het is goed voor een buurt als de onze,” zegt een moeder. “Wij hebben veel waardering voor dit project en onze kinderen worden er goed bij betrokken.”

“De kunstenares heeft met de hele school samengewerkt via de twaalf klasvertegenwoordigers”, legt de schooldirecteur, Valérie Gorbier, uit. De schoolkinderen hebben zo’n 20 tekeningen ingebracht, waarvan sommige geïntegreerd werden in het uiteindelijke werk.

Eén werk is uiteindelijk geselecteerd uit drie voorstellen. “Er heeft een stemming plaatsgevonden onder de leerlingen, de ouders en de buurtbewoners. “Zo’n verkiezing is absoluut nuttig. Het geeft inzicht in de manier van werken en de benadering van de kunstenaar en het is een mooie burgerparticipatie voor de wijk”, zegt een buurtvertegenwoordiger.

Creatieve ontwikkeling belangrijk

Anne Procoudine benadrukt van haar kant nog eens de educatieve betekenis van een dergelijk project. “In het onderwijs is er steeds minder tijd voor creatieve ontwikkeling in het programma”, zegt ze. “Dit is een mooie kans en een goede mogelijkheid om kunst weer eens in de schijnwerpers te zetten. Kunst met inhoud en een boodschap dit keer. In mijn werk staat de mensheid centraal. De mensheid in al haar facetten, gesymboliseerd door de huidskleuren van de personages. Een diversiteit waar we zuinig op moeten zijn. De mensheid wordt hier weergegeven als een boom. Een beeld van de natuur waarvoor we goed moeten zorgen. En een witte duif: het symbool van de vrede. Ik wil graag dat de kinderen meedenken over de toekomst en respectvol met anderen omgaan”.

Aart Sierksma

 

Bron: Street-art : l’école auxerroise de Sainte-Geneviève s’est parée de couleurs [Laurenne Jannot]

 

BZ nummer 55

Foodtrucks overspoelen de Nièvre

Mobiele restaurants met pizza’s, traditionele gerechten, hamburgers, de Indiase keuken. Je ziet ze tegenwoordig overal en in allerlei stijlen:

  • camion-cantine
  • food truck
  • baraque à frites
  • camion gourmand
  • restaurant ambulant
  • camion restaurant
  • camion-bar

Ze veranderen de relatie met restaurants doordat ze hun klanten in dorpen, op campings en in de buurt van drukke plaatsen in de stad opzoeken. Er is duidelijk behoefte aan, gezien de schare trouwe klanten.

Een paar jaar geleden kondigden verschillende nationale kranten het einde van deze rondreizende restaurants aan: Binnenkort het einde van foodtrucks? De foodtrucks op hun retour? Foodtrucks: geen blijvertje. In de Nièvre is dat niet zo. Integendeel, het recept werkt goed.

Op dit moment zijn er ongeveer vijftien ambulante restaurants in het departement, waaronder vijf of zes die iets anders doen dan pizza’s verkopen. De meest in het oog springende is ongetwijfeld Rajasthan, in Nevers. Een foodtruck met Indiase en Pakistaanse gerechten die al vijf jaar bestaat en wordt geprezen door de Nivernais. Baljinder Singh, de baas, had het idee om, als eerste in Europa, een Indiase foodtruck te openen. “Ze bestaan zelfs niet in Engeland, waar een grote Indiase gemeenschap is”. Singh heeft vrienden die een Indiaas restaurant hebben. “Mensen durfden niet binnen te komen omdat ze dachten dat ons voedsel te pittig was”. Toen bedacht hij het restaurant op wielen. Dat zou de mensen over de streep kunnen trekken. “De heerlijke geur van ons eten maakt passanten nieuwsgierig. Je kunt bij ons iets proeven voordat je een grotere bestelling doet”.

Het begin was trouwens niet eenvoudig. Hij moest zes maanden tot een jaar wachten voordat hij toestemming kreeg van de gemeente Nevers om zich te vestigen. Ondertussen zijn ze alle dagen actief. Zaterdagochtend op de Carnot-markt in Nevers, zondagochtend op de Fourchambault-markt en door de week zijn ze te vinden tegenover de ‘Isat’ (technische school, op weg naar Coulanges-lès-Nevers). Baljinder Singh en zijn werknemers hebben een druk bestaan. “Zelfs wanneer we in Pougues of Guérigny zijn, bijvoorbeeld bij speciale evenementen, komen mensen uit Nevers naar ons toe.”

Bron: Food trucks : la sauce a pris dans la Nièvre [Jenny Pierre]

 

28 juli BZ golf- en wandeldag

Op 28 juli 2019 vindt de vijfde editie van de BZ golf- of wandeldag plaats. Alles rond de Golfbaan van Bourbon-Lancy.

U hoeft niet perse abonnee van BZ te zijn. Iedereen is welkom! 

Het jaarlijkse BZ Golf toernooi is een open vriendschappelijk toernooi voor iedereen, die in het bezit is van een golfvaardigheidsbewijs.

Voor de niet-golfers is er een wandeling in samenwerking met de Wereld van de Wijsheid (Anne van der Straaten). Kijk voor meer informatie en inschrijving op  bourgondischeszaken.com/golf

Asbest

Sinds 1997 is het gebruik van asbest in de bouw in Frankrijk verboden. Voor alle gebouwen, dus ook woningen, gebouwd vóór 1 juli 1997, is een diagnose van de aanwezigheid van asbest verplicht en moet een asbest technisch dossier (Dossier Technique Amiante DTA) worden opgesteld.

Voor wie geldt dit?

Er bestaan verschillende juridische documenten met betrekking tot de aanwezigheid van asbest: DTA, maar ook DAPP (Dossier amiante des parties privatives). Welke van de twee moet je nu kiezen en voor wie gelden welke regels? We vragen uitleg aan Olivier Guinot, vastgoeddeskundige bij Veritas. Veritas is één van de vele bedrijven met veel expertise op dit gebied.

Het DTA

Olivier Guinot: “Het asbest-technisch dossier (DTA) is verplicht voor bouwwerken die vóór 1 juli 1997 zijn neergezet. Dit is een visuele controle op zichtbare materialen en moet om de drie jaar worden bijgewerkt. Als er dus kwetsbare materialen aanwezig zijn zoals systeemplafonds, isolatiemateriaal of asbestvezelplaten en er is niets aan veranderd, dan is het nodig om iedere drie jaar een controle te laten uitvoeren. Is er wel sprake van een verandering of verslechtering dan volgt er een uitgebreid onderzoek, waarbij gekeken wordt naar de hoeveelheid stofdeeltjes in de atmosfeer. Als het toegestane percentage van vezels in de atmosfeer wordt overschreden, wordt de verwijdering van de materialen gevraagd. Voor niet-kwetsbare materialen kennen we alleen aanbevelingen en geen verplichtingen. De klant kan een periodieke zelfcontrole uitvoeren en zijn DTA opwaarderen.”

Openbare gebouwen die geen periodieke verplichtingen hebben voor kwetsbaar materiaal, hebben tot 2022 de tijd om alles bij te werken.

In geval van overdracht van onroerend goed, moet de update vóór de overdracht worden gedaan.

Voor particulieren is de DTA niet verplicht zolang ze in hun eigendom wonen. Als ze hun huis te koop willen aanbieden, hebben ze er een nodig. Als het een appartement in een gebouw is, maakt de DTA plaats voor het DAPP.

Het DAPP

 

Vanaf 1 januari 2013 is het DAPP verplicht voor elk woonappartement waarvan de bouwvergunning dateert van vóór 1 juli 1997. De eigenaren moeten in bezit zijn van zo’n dossier, ongeacht of het te koop wordt aangeboden, wordt verhuurd of in aanbouw is.

Als het rapport concludeert dat er geen asbest is, is de DAPP levenslang geldig. Als asbest wordt ontdekt, moet er om de drie jaar een controle worden uitgevoerd.

Als de woning wordt verhuurd, moet de DAPP beschikbaar worden gesteld aan de huurder.

Opgelet. Het is niet geldig voor een verkoop. In dat geval is een uitvoerige asbestdiagnose vereist.

Diagnose vóór verbouw of sloop

Om ervoor te zorgen dat mensen die op een bouwplaats werken niet worden blootgesteld aan asbeststof, moeten eigenaren van gebouwen die vóór 1997 zijn gebouwd, een diagnose stellen vóór de verbouwing of vóór de sloop.

Als in het dossier staat dat het gaat om zichtbare, direct toegankelijke materialen, moet een diagnose voorafgaande aan de verbouwing of sloop grondiger zijn, met voorbeelden en analyses van alle materialen die aanwezig zijn. Afhankelijk van de aanwezigheid of afwezigheid van asbest en de verschillende soorten materialen (kwetsbaar of niet), zullen beschermingsmaatregelen worden opgelegd. Wat er ook gebeurt, beschermende uitrusting is verplicht voor de werknemers en alle werknemers moeten gekwalificeerd zijn.

Aart Sierksma

Bron: Présence d’amiante dans les bâtiments : votre logement est-il concerné par les diagnostics? [Catherine Lambertini]

 

Een nieuwe boerderij met scharrelvarkens

François Breugnot is de eigenaar van de nieuwe varkenshouderij onder de merknaam ‘Porc plein air du Morvan’, in het gehucht Les Gravillots bij Château-Chinon.

Een nieuwe manier van varkenshouden

Als aanvulling op het fokken van melkvee, de hoofdactiviteit van de boeren in de Morvan, is het Regionaal Natuurpark van de Morvan(PNRM) in 2017 de oprichting  van een varkenshouderij gestart in het kader van het ontwerp-handvest ‘Morvan 2035’.

“De landbouwcommissie van het PNRM heeft een plan opgesteld om de fokregels te definiëren die moeten worden gerespecteerd om te kunnen profiteren van het merk  ‘Porc plein air du Morvan’ en het bijbehorende logo,” verklaarde Sylvain Mathieu, president van de PNRM, bij de officiële opening van de nieuwe varkensboerderij van François Breugnot.

Het idee om een varkenshouderij te starten viel direct in goede aarde bij François Breugnot. Vroeger waren er ook varkensboerderijen in de Morvan. Zijn vader en vooral zijn grootvader fokten al varkens in dit gebied. “Zonder deze kwaliteitsbenadering zou ik niet bij dit nieuwe project betrokken zijn”, zegt François Breugnot. “Deze varkenshouderij komt bovenop de fokkerij van melkvee in Blismes, waar ik al langere tijd mee bezig ben. Ook daar probeer ik dieren te fokken met een kwaliteitskenmerk.”

Met deze nieuwe fokkerij ziet François Breugnot belangrijke nieuwe mogelijkheden. “Het betekent niet veel extra werk, hooguit 10 minuten per dag, maar biedt vooral kansen om landerijen die niet of nauwelijks exploitabel zijn te gebruiken”.

Scharrelvarkens verplaatsen en voeden zich op steile, beboste gronden. Zij voelen zich erg thuis op onontgonnen terreinen. “Varkens krijgen op die terreinen meer lichaamsbeweging dat ook weer bijdraagt aan de kwaliteit van het vlees”, voegt François Breugnot eraan toe. Elke ochtend wandelt Karine Breugnot langs de omheining om de staat van de hekken te controleren. “Het is waar, het terrein is moeilijk begaanbaar, maar het is zo leuk om de varkens naar me toe te zien komen….”, bevestigt Karine.

Vierde varkensboerderij

En natuurlijk is er een economisch motief. François Breugnot wordt bijgestaan door het bedrijf Philicot, dat technische ondersteuning geeft, de hele administratie verzorgd en zorgt voor de aanvoer van biggen en voer (geen genetisch gemanipuleerde organismen of genetisch gemodificeerde organismen (GMO), maar lokale produkten). Vervolgens zorgen zij ervoor dat de vetgemeste varkens in het slachthuis van Autun terechtkomen.

De boerderij van François Breugnot is de vierde in de rij en er komen er binnenkort nog vier bij. Elke boer ontvangt twee partijen van vijfenveertig biggen per jaar en heeft dan vijf maanden de tijd om ze vet te mesten. De acht fokkers mogen vijftien varkens per week naar het slachthuis brengen. “De fokker weet dat hij een minimum bedrag van € 25 krijgt, dat kan oplopen naar 30 of 40 euro, afhankelijk van het seizoen”, zegt een vertegenwoordiger van het bedrijf Philicot.

Vervolgens wordt het vlees op de markt gebracht door de leden van de ‘Association Jambon du Morvan’ en door de stichting ‘Saveurs de Bourgogne’ van Dussert in Arleuf.

Eerste hammen in 2020

De Jambon du Morvan-vereniging, een bevoorrechte partner van deze sector, heeft zichzelf verschillende opdrachten gegeven. “We zullen hard werken om van deze Morvan-ham een kwaliteitsproduct te maken”, zegt Arnaud Sabatier, voorzitter van de vereniging. “De eerste hammen zijn in 2020 te koop, maar in de tussentijd kunnen we volgend jaar al genieten van het varkensvlees op de lokale markten.”

Aart Sierskma

Bron: Un nouvel élevage de porc en plein air voit le jour à Château-Chinon Campagne