Harry Verstappen: eerbetoon aan de mannen van Mhère

Om nooit meer te vergeten. 

Dit boekwerk van meer dan 300 pagina’s werd geschonken door Harry Verstappen aan de gemeente Mhère en aan de ‘Union Française des Associations de Combattants et des victimes de guerre (U.F.A.C.).

Een herdenkingsboek geschreven en uitgegeven door hemzelf, getiteld ‘Hommage aux hommes de Mhère, morts pour la France’. Van elke naam, vermeld op het monument, beschrijft Verstappen de identiteit, de familielijn, persoonlijke eigenschappen en een zeer gedetailleerde militaire geschiedenis vanaf het moment van in dienst gaan tot het moment van sterven. Foto’s van graven, soms van massagraven, reproducties van stafkaarten en gevechtsrapporten maken deze verhalen compleet.

Geschiedenis, lijden

Op het monument voor de doden van 1914 tot 1919 in Mhère zie je de namen van vijfenvijftig soldaten, die zijn omgekomen of verdwenen. Harry Verstappen, een Nederlander die sinds 2006 permanent in de Nièvre woont, was verrast door de jaarlijkse samenkomst van de bevolking voor het oorlogsmonument op 11 november. “Elke 11 november stelde ik mezelf de vraag: wie waren deze jongens en mannen? Wat weten we over hun geschiedenis, hun lijden, hun pijn en hun inspanningen?”

In het voorwoord wijst hij erop dat Nederland tijdens de eerste wereldoorlog neutraal was en dat hij, vanaf het moment dat hij zich definitief in Mhère gevestigd had, elk jaar op 11 november aanwezig was “om de mannen van het dorp die vermist, gedood of gestorven waren te eren.”

Harry Verstappen was politie-inspecteur in Nederland. Drie jaar lang zocht hij vastberaden op internet, in de archieven van de Nièvre en van het Ministerie van Defensie, op sites voor genealogie zoals het ‘Memorial Gen Web’ en in de archieven van Mhère. “De Franse overheid heeft hard gewerkt om de archieven openbaar te maken. Veel documenten zijn gedigitaliseerd en online beschikbaar.”

Slapeloze nachten

Hij kreeg veel informatie op een internetforum waar liefhebbers, zoals hij, informatie uitwisselen. Hij kon zelfs informatie bemachtigen over de organisatie van het Franse leger met foto’s van graven en ossuaria (knekelhuizen). Zelf voegde hij foto’s toe, die hij onderweg maakte wanneer hij naar Nederland reisde. Hij moet lachen als hij terugdenkt aan al die nachten zonder slaap. “Drie jaar lang heb ik allerlei informatie verzameld: van de burgerlijke stand, van de mobilisatie, inschrijvingen, werving, instructieopdrachten, medailles, gevechtskaarten, omgekomen soldaten, begrafenisplaatsen.”

Harry Verstappen heeft ook enkele fouten bij het dodenmonument achterhaald: verkeerd gespelde achternaam, omkering van voor- en achternaam, dubbele vermelding op een monument van een naburige gemeente. Maar ook ontdekte hij fouten en onnauwkeurigheden in citaten en arresten van de rechtbanken van Clamecy en Château-Chinon.

Een andere kijk op de oorlog

“Ik ben gegrepen door het verhaal van een jongeman van 18 jaar, die stierf tijdens een bombardement en nooit een graf heeft gekregen. Dit onderzoek heeft ertoe geleid dat ik een ander beeld van de oorlog heb gekregen. In ieder geval anders dan in de boeken staat beschreven. Ik vond geen enkele erkenning in de dood van deze soldaten. Ik ben geen antimilitarist, omdat ik zelf in het leger heb gediend, maar bepaalde bevelen van de generaals waren puur gekkenwerk. Bijvoorbeeld die van nooit terugtrekken en die van opeenvolgende aanvallen met dezelfde resultaten van mislukking”.

Feiten

Wie waren deze vijfenvijftig mannen? De compilatie van de gegevens verzameld door Harry Verstappen levert veel verduidelijkingen op. Het waren allemaal infanteristen of artilleristen van 19 tot 44 jaar oud. Zestig procent was jonger dan 30 toen ze stierven en zeven procent was 40 jaar of ouder. Er waren negen onderofficieren, sergeanten of korporaals, maar geen officieren. Achtenveertig gesneuvelden zijn geboren in de Nièvre, drieëndertig woonden in de gemeente Mhère. Er waren vierenveertig boeren of landarbeiders. Tweeëntwintig procent wordt als vermist beschouwd. De meeste gehuchten hebben wel een man verloren in deze oorlog.

Het boek is verkrijgbaar bij het gemeentehuis

De beroemde zinsnede uit ‘Je me souviens de ceux de 14’ van Maurice Genevoix (luitenant en romancier): ‘Ce que nous avons fait, c’est plus qu’on ne pouvait demander à des hommes et nous l’avons fait’.

Aart Sierksma

Bron : Harry Verstappen l’a remis, dimanche, à la municipalité et à l’association des Anciens combattants [Jean Sarcinella]

 

Reorganisatie van de TNT-frequenties

Vanaf 29 januari zullen de inwoners van de Yonne, die televisie ontvangen via een antenne, opnieuw actie moeten ondernemen als ze naar hun favoriete zenders willen blijven kijken. In april 2016, tijdens de overgang van TNT naar hd-TV, moesten de Icaunais hun televisie ook al opnieuw instellen. De Yonne is sterk afhankelijk van dit type ontwikkeling, vooral om aantrekkelijk te blijven als woongebied. 54% van de huishoudens in de Bourgogne-Franche-Comté is nog afhankelijk van TNT.

70.000 huishoudens 

Deze keer opnieuw zal het alleen maar gaan om huishoudens die televisie via de ether ontvangen, met gebruikmaking van de beroemde hark-antenne. Volgens ramingen van de ‘Conseil supérieur de l’audiovisuel’ (CSA) zou het gaan om ongeveer 70.000 huishoudens in de Yonne, waarvan 9000 in Auxerre.

“Het doel is om ongeveer 30% van de audiovisuele frequenties over te dragen naar de mobiele sector voor 4G en voor 5G op de langere termijn. Dit is een noodzakelijke stap vanwege de enorme groei van het dataverkeer op mobiele telefoons”, zegt Jean-Marc Salmon, adjunct-directeur van de ‘Agence nationale des fréquences’ (ANFR). “Een reorganisatie waarmee we in april 2016 zijn begonnen en die in dertien fases uitgevoerd wordt. De Bourgogne Franche-Comté zit in fase 10.”

“In de nacht van 28 op 29 januari hebben de teams van TDF en Towercast de hoofdzenders (Auxerre-Molesmes en Sens) omgezet. De huidige televisiefrequenties zijn daarbij uitgeschakeld, zodat iedereen vanaf de 29ste de kanalen op de nieuwe frequenties kan gaan zoeken. Dit kan automatisch met de afstandsbediening. Ruim 85% van de kijkers kon op 29 januari inderdaad de nieuwe zenders ophalen. De rest moest geduld hebben tot 1 februari, de datum waarop ook de regionale zenders omgeschakeld werden”, zegt Jean-Marc Salmon. “Als er problemen ontstaan, kan er assistentie aan individuen worden verleend. De webpagina recevoirlatnt.fr, die verschillende oplossingen aanbiedt, kan geraadpleegd worden. Er kan ook contact opgenomen worden met de hulpdienst op 0970.818.818. Voor € 120 komt er iemand om de hark-antenne aan te passen en als iemand wil overschakelen naar een ander type ontvangst brengen we € 250 in rekening.”

Aart Sierksma

Bron: Réorganisation des fréquences de la TNT : environ 70.000 ménages pourraient être concernés dans l’Yonne [Véronique Sellès]

 

 

Fête de Violon in Luzy

15, 16 en 17 februari Fête de Violon in Luzy. Zeer de moeite van het bezoeken waard. Klik voor het programma op onderstaande pdf, of kijk op www.feteduviolon.com

DossierDePresseFdV2019

Langlaufen en wandelen in de sneeuw op de Haut-Folin

Er is ongeveer twintig centimeter sneeuw op de toppen van de Morvan gevallen. Vooral op de Haut-Folin is dat goed zichtbaar. De Morvan is het hele jaar mooi, maar als het bedekt is met sneeuw verandert het landschap in een sprookjeswereld.

Boven op de top is een gebouwtje met de mooie naam ‘Chalet de Préperny’ van de vereniging ‘Skimo’. Je kunt hier langlaufski’s, sneeuwschoenen en sleeën huren. Je hebt dan de mogelijkheid om het gebied op een totaal andere manier te ontdekken: te voet op sneeuwboots, op langlaufski’s of op de slee. Al dit materiaal is te huur bij de Skimo-vereniging. Voor de langlaufski’s betaal je 15 euro per dag of 10 euro voor een halve dag. Sneeuwboots kosten 10 euro per dag of 5 euro voor een halve dag. Je moet contant of per cheque betalen en je ID tonen.

Om er te komen, moet je vanuit Arleuf de afslag Haut-Folin nemen. Je bereikt dan vanzelf het ‘Chalet de Préperny’. Je krijgt hier letterlijk en figuurlijk een warme ontvangst.  Bernard, Jean-Luc, Martine en Paulette, de koningin van de pannenkoeken, zijn de vrijwilligers van de Skimo-vereniging. ‘Ski en Morvan’ betekent voor deze vrijwilligers: een paar uurtjes plezier in de sneeuw zonder gedoe.

40 kilometer aan loipes op de Haut-Folin

De vrijwilligers hebben de rollen goed verdeeld. Jean-Luc heeft de 40 kilometer aan loipes uitgezet en Bernard zorgt dat er goede en voldoende langlaufski’s, sneeuwschoenen en sleeën aanwezig zijn voor een plezierige tocht door de bossen van de Morvan.

Er zijn vier routes uitgezet voor verschillende niveaus:

  • ‘Le Relais’, een groene route van 3,4 km.
  • Twee blauwe routes. ‘Le Grand Montarnu’ van 6 km en ‘La Proie’ van 6,1 km.
  • ‘Les Carnés’, een rode route van 10,9 km.

Als je terugkomt bij het startpunt, kun je een deel van je verbrande calorieën weer aanvullen. Paulette bakt heerlijke pannenkoeken en je kunt je opwarmen met een warm drankje (koffie, thee, warme chocolademelk of wijn), of je dorst lessen met iets anders.

De Morvan is geen echt skigebied. De Haut-Folin heeft niet de beschikking over skiliften. Maar liefhebbers van langlaufen in een prachtig landschap hebben genoeg te genieten. De weg omhoog is, dankzij goed onderhoud van het departement, goed te doen en er zijn voldoende parkeerplekken op een paar meter van het chalet en het begin van de hellingen.

Aart Sierksma

Bron: Au chalet de Préperny, au cœur du Morvan, la neige fait le bonheur des amateurs de glisse et de raquettes [Denis Chaumereuil]

 

Een plantaardige foie gras

Elsa Sallenave en Arun Mehrbakhsh hebben een originele creatie met plantaardige vetten in de verkoop. Een alternatief voor ganzenlever, dat veel gegeten wordt met kerst en oud- en nieuw in Frankrijk.

Het ziet eruit als een foie gras en heeft de smaak (of bijna) van foie gras, maar bevat geen dierlijke producten. “Dit is de ‘Joie Gras’, een plantaardige ganzenlever zonder lever en zonder gans”, zeggen Elsa en Arun.

Het jonge stel, onlangs aangekomen in Puisaye, bereidt en verkoopt dit originele product, onder toezicht van de vereniging ‘Le Pas de côté’. Deze club promoot alternatieve vormen van consumptie, zoals biologische en lokale producten en allerlei voedingsmiddelen voor de vegetarische keuken.

Een geschenk uit de hemel

“We hebben twee maanden geleden onze banen en onze vorige manier van leven in de regio Parijs achter ons gelaten om ons te vestigen in Louesme, in de buurt van Champignelles”, legt Elsa uit. “We willen graag ons brood gaan verdienen met alternatieve voeding. De ‘Joie Gras’ bood ons deze mogelijkheid. Je kunt wel zeggen dat dit alternatief voor de ganzenlever als een geschenk uit de hemel is komen vallen.”

Elsa en Arun hebben het recept van twee vrienden overgenomen. Thomas en Youssef verkochten de afgelopen jaren de ‘Joie Gras’ op de markten in de omgeving, maar zijn inmiddels iets anders gaan doen. Elsa en Arun houden de naam ‘Yoyo Toto’ op de verpakking als eerbetoon aan de twee ontdekkers.

Het precieze recept blijft een fabrieksgeheim, maar Elsa en Arun zijn wel bereid om de belangrijkste ingrediënten prijs te geven: witte miso (gefermenteerde sojapasta), amandelpuree en geraffineerd kokosolievet (dat ganzenvet imiteert). “Alle ingrediënten zijn biologisch, maar niet noodzakelijk lokaal. Je kunt deze producten namelijk niet hier in de buurt krijgen”, zegt Arun.

Elsa en Arun, zelf flexitariërs, willen “veganisten en vegetariërs laten genieten van het traditionele vet van het einde van het jaar”. Ze hopen ook, indirect, de dwangvoeding te verminderen en het dierenwelzijn te verbeteren. Hun wens?? “Dat alle eenden en ganzen een gelukkig leven mogen leiden.”

Aart Sierksma

Bron: Un foie gras végétal fabriqué en Puisaye, pour les vegans et les végétariens [Olivier Richard]

Vertaald uit ljdc /door Aart Sierksma

 

 

BZ nummer 53

Vioolconcert 25 januari

Vrijdag 25 januari vioolconcert in Sermages.

 

Welke regels gelden in het bos

Waar mag je met een auto rijden? Hoe weet je of een pad wel of niet toegankelijk is voor autoverkeer? Juridisch gezien is dit een hele ‘puzzel’. Hieronder vind je enkele nuttige tips voordat je op stap gaat.

Kan ik elk pad volgen als ik het bos inga?

“Nee”, zegt Charles Péot van het ‘Collectif de défense des loisirs verts’ (Codever) in Villeneuve-sur-Yonne. “Hoewel veel wegen in de Yonne opengesteld zijn voor het verkeer, zijn er uitzonderingen. Het eerste element dat moet worden gedefinieerd om deze vraag te beantwoorden, is het type weg waar we mee te maken hebben. En als er geen borden staan, is dat niet zo eenvoudig.”

Er zijn drie soorten paden:

  • les chemins ruraux, ook wel gemeentelijke wegen (‘chemins communaux’) genoemd. Ze zijn per definitie opengesteld voor het openbaar verkeer, ook voor motorvoertuigen, zelfs als ze door openbare bossen of beschermde gebieden lopen. Alleen een gemeentelijke verordening kan dit verkeer voorkomen. In dat geval is de gemeente verplicht om borden te plaatsen om gebruikers te informeren.
  • les chemins privés en les chemins d’exploitation. Dit zijn twee verschillende soorten wegen, maar met dezelfde regelgeving. De eigenaar beslist of het pad open of afgesloten is het voor verkeer en hij is niet verplicht om een bord te plaatsen.

Zijn er wegen die permanent afgesloten zijn voor het verkeer?

Ja, sommige paden zijn verboden voor bepaalde voertuigen. Dit is bijvoorbeeld het geval langs rivieren of op jaagpaden waar geen voertuigen zijn toegestaan. In dit geval moet er een bord te zien zijn om gebruikers te waarschuwen. Deze verboden hebben ook betrekking op ‘les voies vertes’ (fietspaden en/of voetpaden) en ‘les voies de défense forestière contre l’incendie’ (brandgangen).

Hoe weet ik wat voor soort weg het is, als er geen bord staat?

Dat is nogal ingewikkeld. Bij afwezigheid van signalering is het onmogelijk om de status van de weg te kennen. Maar Charles Péot stelt dat sommige criteria het mogelijk maken om te weten of de weg op zijn minst “verondersteld wordt open te staan voor verkeer”. Het is dus noodzakelijk om te kijken of er een bord, een barrière of een obstakel aanwezig is. Ook de breedte van de weg kan een rol spelen.

Recente jurisprudentie geeft wat meer duidelijkheid. Als een pad berijdbaar is en niet afgesloten voor het verkeer, mag je er gebruik van maken.

Welke wegen mag je niet nemen?

Om geen risico te lopen is het beter om bepaalde paden te mijden, zoals karresporen, onverharde paden die dienst doen als recht van overpad, brandgangen in bossen …

En welke regels zijn van toepassing buiten de paden?

In het bos geldt de ‘Code forestier’: Het is verboden je buiten de wegen en paden te begeven. Het maakt daarbij niet uit of het bos in staatseigendom, in gemeente-eigendom of in privébezit is. De off-piste is voor elke weggebruiker verboden, behalve voor wandelaars. Een pad van minder dan twee meter breed wordt beschouwd als een wandelpad, tenzij anders aangegeven.

En in beschermde gebieden?

In ‘Natura 2000’ en in regionale natuurparken zijn de hierboven vermelde regels van toepassing. Zelfs als het gebied een beschermde status heeft, is het gebruik van gemotoriseerde voertuigen niet per se verboden.

Welk risico loop ik als ik me op verboden terrein begeef, zelfs zonder het te weten?

In natuurgebieden buiten de bossen is de ‘Code de l’environnement’ van toepassing. Hierin staat dat rijden buiten de openbare weg strafbaar is en beboet wordt met 1.500 euro of meer (klasse 5). Maar een rechter kan ook een andere straf opleggen, zoals het intrekken van het rijbewijs, inbeslagname van het voertuig of detentie …

In het bos voorziet de  ‘Code forestier’. Rijden op een verboden pad wordt beboet met 135 euro (klasse 4). Rij je buiten de wegen en paden dan geldt een 5e klasse boete. In dit tweede geval kan de rechter ook aanvullende straffen opleggen.

Aart Sierksma (La difficulté, c’est qu’il ne suffit pas exactement de vivre selon la règle. Michel Houellebecq)

Bron: Usagers des chemins et de la forêt : des règles à respecter [Maëlle Hamma] 

 

 

Een eerbetoon aan Antoine Villard

Vertaald uit FR naar NL

Kleurrijk landschapsschilder met het oog van een architect, liefhebber van grote steden, liefhebber van de natuur, groot verzamelaar. Dit zijn in het kort de belangrijkste kenmerken van Antoine Villard. Na een mooie carrière raakte hij in de vergetelheid. Het ‘musée des Ursulines’ in Mâcon brengt hem de hele winter een groots eerbetoon.
Het leven van een schilder gaat niet altijd over rozen. Maar Antoine Villard behoorde niet tot de groep schilders die in armoede moest leven en werken en pas na hun dood erkenning kreeg. Hij is geboren in 1867 in een burgerlijk gezin. Al tijdens zijn leven kreeg hij veel waardering en erkenning. De staat kocht verschillende werken van hem en hij exposeerde ook regelmatig. “Villard is het verhaal van een vergeten talent. Een invloedrijke landschapsschilder die heel bekend was in de avant-gardistische beweging in die tijd en vertrouweling van André Derain. Hij kocht werken van Modigliani en Picasso”, legt Michèle Moyne-Charlet, curator van het ‘musée des Ursulines’, uit.

Een schilder die van de natuur en van de stad hield
Villard trok zijn eigen plan, al is beïnvloeding door het impressionisme en het realisme duidelijk zichtbaar in zijn werk. Zo herkennen we in zijn schilderijen onder andere Parijs en Lyon, maar ook het landschap van de ‘Mâconnais’, de oases van Gafsa in Tunesië en de kliffen van Port Coton* op Belle Île in Bretagne. In zijn werk over Port Coton zien we gedetailleerd alle tinten groen, zodat de wilde natuur op een dramatische manier tot leven komt.
Villard begon te schilderen na zijn opleiding in de architectuur. Hij is een schilder van landschappen, waarin bijna nooit personen te zien zijn. De architect in Villard is mooi zichtbaar in de reeksen die hij geschilderd heeft vanuit zijn studio met uitzicht op de boulevard périphérique in Parijs. Hij liet prachtige Tunesische landschappen en taferelen vanuit zijn huis in Hurigny in de Saône-et-Loire na, die nu nog steeds in bezit zijn van zijn nazaten.

Lees meer

game

Hoe games helpen bij het leren van een vreemde taal

Vertaald uit FR naar NL

In Frankrijk gebruiken leraren het educatieve potentieel van videogames om hun leerlingen te verrassen en te motiveren bij het leren van vreemde talen, zoals ze aan de andere kant van de Atlantische Oceaan al veel langer doen. Games in de originele versie hebben een positieve invloed op leren, sterker dan films of tv-series.
In de Verenigde Staten gebruiken taaldocenten al veel langer videogames als leermiddel. Het cliché, dat het gebruik van games een afstompende, geestdodende activiteit zou zijn, is daar inmiddels een gepasseerd station.
“In de klas staat mijn spelcomputer en ik vraag vrijwilligers om ‘Assassin’s Creed’ te spelen. De andere studenten doen mee door instructies in het Italiaans te geven,” zegt Simone Bregni, docent Italiaans aan de universiteit van St. Louis, Missouri.

Betere resultaten
“Ik begin altijd met de klassieke leermethode en breid dat daarna uit, door videogames te gebruiken. Zo krijgt het geleerde een extra verdieping”, zegt Simone Bregni, zelf een gamer. Volgens hem krijgen zijn studenten 10% hogere resultaten als ze deze tool gebruiken. “Met deze methode kan ik bijvoorbeeld al in de eerste weken van een intensieve taalcursus de gebiedende wijs aanleren.”
“In Europa begonnen traditionele gamers te spelen toen er nog geen vertaling in hun taal was”, zegt Laura Gutierrez, tolk en oprichter van een bedrijf voor het vertalen van videogames. “Jump, start, game over … Jongeren zijn al heel lang vertrouwd met het Engels. Ze hebben natuurlijk niet zitten wachten totdat videogames in de klas verschijnen.”

Lees meer