Berichten

deksel camembert-doosje

Het Camembert-doosje (vervolg en slot)

Dit is een vervolg op: Het Camembert-doosje (eerste deel).

Toen we nog geen jaar geleden aarzelend overwogen om ons huis in Les Quatre Vents te gaan verkopen en – na bijna veertig jaar – langzamerhand uit de Morvan te vertrekken, rees de vraag: wat doen we met het Camembert-doosje dat we indertijd, tijdens een restauratie achter een ‘poutre’ verstopt, vonden. Het bevond zich in een vertrek dat in latere tijden tegen het oorspronkelijke huis was gebouwd.
We besloten het te laten afhangen van degenen die de nieuwe eigenaars van ons huis zouden worden. Hier en daar hadden we wel eens laten doorschemeren dat het, zo tussen nu en drie jaar, wel eens tijd werd om te vertrekken. We hadden alle tijd. Daarom kwam er ook geen bord in de tuin en schakelden we geen makelaar in. We zouden wel zien wie er op ons pad kwam.
Nu, we hebben het gezien. Voordat we er erg in hadden, meldden zich drie gegadigden. Dat was schrikken. De eerste belangstellenden kwamen kijken en het was meteen raak. Voor de bühne bekeken ze nog een enkel ander pand in de omgeving, maar de beslissing was eigenlijk al gevallen: of jullie huis, of anders niets.
Lees meer

Camembert doosje

Het Camembert-doosje

Het was op 6 april 1982, toen ik bij louter toeval, tijdens de verbouwing van ons boerderijtje in de Morvan, de restanten van een oud Camembert-doosje vond.
Twee en een half jaar eerder, in augustus 1979, hadden we dit huis in Les Quatre Vents, een gehucht bij Chaumard, gekocht. We vielen vooral voor het uitzicht: de Mont Beuvray en de heuvels van de zuidelijke Morvan op meer dan veertig kilometer afstand! Er moest wel het een en ander aan gebeuren. Wat wil je ook – een huis dat op de ‘carte d’état-major’ van 1820 voorkomt.
Die dag in april was ik bezig in het achterste gedeelte van de boerderij, een ruimte die door ons, op gezag van onze kinderen, tot op de huidige dag het ‘Zwaluwnestje’ genoemd wordt, omdat er aan een draagbalk een kunstig nest van een boerenzwaluw zat gemetseld. De balken waren verrot en zaten onder de houtwormgaten. Ze moesten dringend vervangen worden.
Lees meer

Silvia

Silvia heb ik leren kennen als een 80 jarige die nog aktief was in onze gemeente.
In de loop van de jaren heb ik haar vaak bezocht in haar eenvoudige huisje, naast haar oudste kleinkind in Le Bourg.
Het waren altijd gezellige babbels en ontmoetingen.
Silvia kon goed ronduit voor haar mening uitkomen en dat hield de discussie spannend.
Toen haar broer werd opgenomen in het bejaardenhuis en langzaam dement werd, gingen we Gaston regelmatig samen opzoeken. Op een gegeven moment hoefde dat niet meer, het contact tussen zus en broer droogde op.
Nu is Silvia 90 jaar, lopen doet ze nog maar weinig. Lees meer