Berichten

De Dionne-bron in Tonnerre

De verdere verkenning van de Dionne-bron in Tonnerre wordt bemoeilijkt door een onbekend natuurverschijnsel. Duiker Pierre-Eric Deseigne merkte afgelopen herfst tijdens een oefening dat er ergens een verstopping is, die de toegang naar beneden blokkeert. ‘Er is ongeveer drie kubieke meter rots verschoven en in het toegangspad gestort.’

De Dionne-bron is een karstbron, ook wel een resurgentie of vauclusebron genoemd. Een bron waar een rivier na een ondergrondse loop weer aan de oppervlakte komt. Dit fenomeen komt vooral voor in kalksteengebieden. Met de term karst worden alle verschijnselen bedoeld die te maken hebben met de oplossing van kalksteen in water. Het water verdwijnt eerst in de grond via kleine openingen (karstpijpen) of via dwijngaten (pertes) om via één of meer ondergrondse wegen terug aan de oppervlakte te komen. Meestal zal slechts een deel van de rivier ondergronds gaan stromen en blijft de bovengrondse loop eveneens bestaan. Soms komen daarbij de bovengrondse en ondergrondse loop na de resurgentie weer bij elkaar, zoals bij de Lesse in de Ardennen. In andere gevallen verdwijnt de bovengrondse loop volledig en blijft alleen een droge vallei over.

We kunnen er niet meer doorheen

Eind september 2020 ontdekte Pierre-Eric Deseigne het. ‘Het was tijdens mijn laatste duik,’ zegt hij. ‘Ik was ter plekke met een TF1-team als onderdeel van een reportage voor de televisie. Ik had niet meer gedoken sinds november 2019. Het is waarschijnlijk gebeurd in de zomer, tijdens die lange periode van droogte. Het moet wel een soort aardverschuiving zijn geweest, een lawine van stenen, onmogelijk om daar nog door te kunnen’, vat de duiker samen. ‘De doorgang bevindt zich op een diepte van ongeveer 30 meter, terwijl we hiervoor al eens tot 79 meter zijn gekomen. De opening was zo’n 60 cm en is nu teruggebracht tot 5 cm. Dit wonderbaarlijke natuurverschijnsel is lang geleden ontdekt.’

Er moeten duiken worden georganiseerd om het gebied met de hand te ontruimen. Pierre-Eric Deseigne is van plan om eens per maand een soort estafette duik te organiseren. Ondanks deze onvoorziene gebeurtenis blijft hij, zoals gewoonlijk, optimistisch. ‘Het is natuurlijk een enorme opgave en zal de nodige tijd duren, maar naar mijn mening is het geen probleem. Ik heb trouwens alle tijd van de wereld! Het zal de exploratie van verdere dieptes vertragen en veel werk vergen, maar het gaat ons lukken. De komende duiken zullen we volledig aan het opruimen wijden. We gaan het samen doen.’

Vergunning

Na verschillende dodelijke ongelukken werd het duiken in de Dionne-bron 22 jaar geleden verboden. In 2018 heeft de voormalige burgemeester van Tonnerre, Dominique Aguilar, dit verbod opgeheven en Pierre-Eric Deseigne toestemming gegeven om de exploratie voort te zetten. Ook de nieuwe burgemeester Cédric Clech, die in mei 2020 gekozen is, heeft zijn toestemming gegeven. ‘Het is een kans voor onze gemeente. La Fosse Dionne is één van de bekendste lavoirs in de Bourgogne met bovendien een mysterieuze bron in de diepte’, legt de burgemeester uit.

Aart Sierksma

Bron: L’exploration de la Fosse Dionne à Tonnerre freinée par un phénomène inattendu [Marc Charasson]

Dit bericht is 25 keer bekeken

Terre de Jeux 2024

Nevers en Moulins-Engilbert behoren tot de 259 nieuwe gemeenten en samenwerkingsorganen in Frankrijk die het label “Terre de Jeux” hebben gekregen, waarmee zij sportdelegaties zouden kunnen ontvangen ter voorbereiding op de Olympische Spelen van Parijs.

Dit label betekent nog niet dat het voor Nevers en Moulins-Engilbert al zeker is dat ze de delegaties voor de Olympische Spelen in Parijs in 2024 zullen verwelkomen. Ze zijn er nog niet. Het label Terre de Jeux 2024 is wel een mooie eerste stap voor beide gemeenten.

Wat betekent dit label concreet

In de eerste plaats mogen de gemeenten met dit label het beeldmerk van de Olympische Spelen gebruiken voor hun organisatie van evenementen ter bevordering van sport. Maar ze mogen ook de Olympische Spelen op een groot scherm in de open lucht uitzenden.

Bovendien kunnen de gelabelde gemeenten ook aanspraak maken op een voorbereidingscentrum, d.w.z. sportdelegaties die zich komen voorbereiden op een wedstrijd.

De stad Nevers had al een tijd geleden de wens geuit om tijdens de preolympische voorbereidingsperiodes Olympische sportploegen te mogen ontvangen. ‘We hopen enkele sportdelegaties te mogen verwelkomen, we beschikken in Nevers over voldoende aantrekkelijke faciliteiten: het rugbystadion van de Pré-Fleuri, de tafeltenniszaal van Fouvielle-Birocheau en la Botte de Nevers, de schermzaal. Aan de andere kant is het Canal Latéral à la Loire, dat voor een tijdje was gepland om roei- of kanoteams te herbergen, niet gekozen. De verplaatsing van de pleziervaart zou te veel problemen opleveren. Het wachten is nu op de definitieve toewijzing’, zegt Yannick Chartier, locoburgemeester met sport in zijn portefeuille. ‘We hebben een aantal bijzondere locaties achter de hand,’ voegt burgemeester Denis Thuriot toe.

Moulins-Engilbert had zich vlak voor de gemeenteraadsverkiezingen aangemeld. De nieuwe gemeenteraad is erg blij met de verkregen aanwijzing. De wethouder van sport is druk bezig om alle acties en activiteiten in detail te beschrijven. Binnenkort komt hij hiermee naar buiten.

Paris2024

Zeventien departementen voegen zich bij de TerredeJeux2024 familie. De organisatie Paris2024 zet zich in om ‘de energie van de Spelen ten goede te laten komen aan alle Franse provincies en hun inwoners.’

Aart Sierksma

Bron: Nevers et Moulins-Engilbert ont obtenu le label “Terre de Jeux 2024” [Jean-Mathias Joly]

Dit bericht is 119 keer bekeken

Een buitengewone tuin

Vorige week zondag kwamen een twintigtal mensen een permacultuur en een agrobosbouwtuin bezoeken in de buurt van het Château de Fougerette, onder leiding van Michel Postma en zijn partner Sina Jeep. Michel en Sina informeerden de gasten uitgebreid over de ontstaansgeschiedenis van het project.

De Buitengewone Tuin, de titel van een beroemd lied van Charles Trenet, vat de kenmerken van het perceel Wh?ch Garden mooi samen. Het ligt in het gehucht Fougerette in Étang-sur-Arroux. In dit groene paradijs midden in de natuur groeien allerlei planten in permacultuur en agrobosbouw. ‘Ik kende het kasteel al toen de eigenaar me op een dag vertelde dat hij een permacultuurtuin wilde’, legt Michel uit. Hij studeerde landbouwkunde aan de universiteit en werkte daarna op verschillende plekken in Nederland en elders in Europa. ‘Net voordat ik hier kwam, heb ik vier jaar in de Vogezen gewerkt, waar ik deze vorm van landbouw heb beoefend.’

Drie jaar

Samen met zijn vriendin en zijn vriend, Arjan During, zette hij een tuinbouwproject op in permacultuur en agrobosbouw op een perceel van één hectare in de buurt van het Château de Fougerette. ‘Dat was drie jaar geleden. Ons doel was om producten te leveren aan de bewoners in deze streek en om de keuken te kunnen bevoorraden tijdens de evenementen die hier worden georganiseerd’, vervolgt Michel Postma. Nu verkopen we ook manden met groenten ter plaatse en in een winkel in Luzy (58). Met de producten die we hier niet kwijt raken bevoorraden we ook nog een speciaalzaak in Autun en als er dan nog producten overblijven, maken we ze in. De tuin staat onder toezicht van de vereniging fou-de-fougerette die ook het kasteel en alle evenementen rond het kasteel beheert. Om gunstige groeicondities te creëren, hebben we bomen en struiken in de buurt van de verschillende tuinen geplant. Dit heet agrobosbouw’, legt de gids uit. ‘In de praktijk zorgen de bomen voor schaduw op de andere plantages, waardoor de grond koel blijft. Wanneer vervolgens de bomen worden gesnoeid, sterven de wortels, die bij die gesnoeide takken horen, af en dat levert weer zeer interessante voedingsstoffen op voor de andere planten. De grond hier is nogal zuur. Je moet veel compost toevoegen anders droogt de grond heel snel uit’, zegt Michel. ‘Je moet dus mulchen of de bodem bedekken. Maar in perioden van droogte, zoals nu, ontkomen we er niet aan om water te geven.’ Deze teeltmethoden werpen duidelijk hun vruchten af en daarbij komt dat deze tuin ook nog eens een lust voor het oog is en al je zintuigen op scherp zet.

Opmerking:

Lieu-dit Fougerette, 71 190 Étang-sur-Arroux.

Open op woensdag en zaterdag, van 9 tot 11 uur en van 16 tot 18 uur of op afspraak door te bellen naar 07.81.51.05.81.

Aart Sierksma

Bron: Wh?ch Garden, le jardin extraordinaire [Guy Lhenry]

Dit bericht is 299 keer bekeken

Ontdek Auxerre vanuit een elektrisch bootje

Vanaf mei is het mogelijk om een elektrisch bootje te huren in Auxerre, maar het heeft aardig lang geduurd voordat de gang er een beetje in kwam.

Ze varen al 20 jaar op de Yonne en het canal du Nivernais. Kleine elektrische bootjes, beheerd door het toeristenbureau en vervolgens door het Maison du vélo. Ze zijn een onderdeel geworden van het zomerlandschap.

Een ongewone manier om Auxerre te ontdekken al moet je er wel even de tijd voor nemen: de topsnelheid is 9 km/u. ‘We zagen een bootje varen toen we op de kade stonden en zeiden tegen elkaar: dat willen wij ook’, legt een familie uit het departement de Ain uit voordat ze aan boord gingen. ‘Dit is een mooie kans om ons een dagje met de hele familie te vermaken en dan ook nog zonder moe te worden.’

Boten aan de kade

Het seizoen, dat tot eind september loopt, is een speciaal seizoen geworden voor de beheerders van deze vloot. Door de Covid-crisis en de lockdown zijn de boten lange tijd aangemeerd gebleven.

We zijn dit jaar pas op 11 mei gestart’, legt Jean-Philippe Duret, een van de leden van het Maison du vélo-team, uit. Maar op dat moment waren er geen klanten: de kades en het Parc de l’Arbre sec aan de Yonne waren gesloten. In juni begonnen de activiteiten heel geleidelijk op gang te komen en vanaf half juli liep het weer zoals van ouds. Ik denk dat we tot eind september open blijven. Hopelijk hebben we volgend jaar een normaal seizoen en hoeven we niet te verdwijnen.’

Maison du vélo d’Epinal © JF Hamard

Of het nu gaat om het verhuren van boten of om de hoofdactiviteit, namelijk het verhuren van fietsen, het seizoen is pas in juli op stoom geraakt. ‘In deze branche is het zo dat hoe meer boten er varen, hoe meer ze gezien worden, hoe meer ze gevraagd worden’, vat Jean-Philippe Duret samen. ‘We konden op een gegeven moment de vraag zelfs niet meer aan. We adviseerden de mensen om vooraf te reserveren. Niet gemakkelijk natuurlijk in zo’n periode na de lockdown, waarin we alles uit de kast wilden halen. We hadden er dagen tussen zitten dat er wel dertig blauwe bootjes uitvoeren.’

 

Stad of platteland

Hoe komt het dat dit zo’n succes is geworden? ‘Het is een leuke manier om met de familie een dagje door te brengen. Kinderen kunnen het roer overnemen en een stukje varen. En je hebt de mogelijkheid om Auxerre eens van een heel andere kant te bekijken, zo van het water. Het is ook nog eens een prachtige stad. En wat het extra leuk maakt is dat je van de stad via het stadion en de Auxerre-expo ook naar het achterland kunt varen. Twee gezichten en twee totaal verschillende sferen van Auxerre en haar omgeving.’

Aart Sierksma

Bron: Auxerre se découvre autrement grâce aux petits bateaux électriques [Marc Charasson]

 

Dit bericht is 168 keer bekeken

De heksen van Chéu

Het verleden van het kleine dorp Chéu, in de Florentinois, heeft iets huiveringwekkends. Dertien eeuwen lang werd de gemeente ervan beschuldigd het hol van de duivel te zijn en door heksen te worden bevolkt.

Op het eerste gezicht lijkt het niet logisch. Het dorp Chéu ligt er vredig bij. Ver weg van het angstaanjagende verleden.

Er doen veel verhalen de ronde. Ze worden van generatie op generatie verteld: Koeien die gek worden, langdurig raadselachtig geschreeuw in de nacht, jonge vrouwen die letterlijk bezeten zijn, schapen die met elkaar vechten, kinderen die op mysterieuze wijze sterven… Tussen de 6e en 19e eeuw was Chéu het toneel van een echte heksenjacht die duurde tot 1829. In dat jaar werd het dorp verwoest en ‘gezuiverd’ door een enorme brand. Bijna tweehonderd jaar later hangt de schaduw van de legende nog steeds over het dorp.

Er is echter niets dat ons doet herinneren aan die woelige tijden. Geen monument, niets. Alleen in het archief van de gemeente en in de bibliotheek van Saint-Florentin kun je wat documenten vinden over deze heksenverhalen.

De reputatie van Chéu was zo rampzalig dat zowel de kerk als het Parlement van Parijs gealarmeerd werd. Om het kwaad te bestrijden werden vanaf 1691 allerlei maatregelen getroffen: kruisbeelden plaatsen, dode kraaien aan deuren hangen en zelfs brandstapels oprichten om vrouwen te doden die heksen zouden zijn. Ook de ‘koud water beproeving’ (het proces bij de rivier) werd in ere hersteld. Iedereen die verdacht werd van hekserij werd in het water gegooid: als het lichaam zonk, werd het door God ontvangen en was hij of zij dus onschuldig. Als het lichaam bleef drijven was dat het bewijs dat de verdachte schuldig was. Maar veel inwoners van Chéu wisten hoe ze moesten zwemmen en wisten om deze manier te ontkomen. De autoriteiten verklaarden dit als een truc van de duivel.

Montesquieu meldt dat de meeste van de van hekserij beschuldigde vrouwen oud, kwetsbaar en zelfs skeletachtig waren, omdat ze in de marge van de samenleving leefden. Ze hadden daarom de neiging om te blijven drijven. Deze test werd al toegepast in Mesopotamië, waar ze dit ‘het oordeel van de rivier’ noemden.

Een radicalere aanpak

Vanaf dat moment koos de overheid voor een andere aanpak. De verdachte werd nu vastgebonden voordat hij in het water werd gegooid. Deze aanpak had meer resultaat: ofwel hij verdronk, wat een teken was dat hij een goed christen was en een herinnering aan God. Of hij zou naar boven komen, wat betekende dat hij door God werd afgewezen en dus schuldig was. De verdachte werd daarna opgehangen en verbrand. Er wordt geschat dat in Chéu tientallen mannen, vrouwen en kinderen op deze manier zijn gedood.

Het was nogal vreselijk, maar het was meer uit onwetendheid dan uit boosheid. Chéu was een naar binnen gekeerd dorp. Als iemand vandaag de dag koorts heeft, neemt men aan dat hij ziek is. Vroeger werd je dan al snel als heks beschouwd. Ik ben er niet trots op, maar dat is onze geschiedenis. Het komt regelmatig voor dat mensen willen weten wat er hier vroeger speelde. Ik vertel deze legende dan met plezier en besluit mijn verhaal altijd met de zin: En in 1829 werd ons dorp gezuiverd,’ aldus burgemeester Maurice Henriot.

Dit legendarische verhaal zou mettertijd paradoxaal genoeg een echte toeristische trekpleister voor Chéu kunnen worden. De heksen hebben waarschijnlijk hun laatste woord nog niet gezegd…

Sinds 2009 wordt elk laatste weekend van september de heksendag georganiseerd. Het zal dit jaar niet plaatsvinden, vanwege de gezondheidscrisis.

Aart Sierksma

Bron: L’ombre des sorcières de Chéu [Nicolas Ruiz]

Dit bericht is 283 keer bekeken

sluiswachtershuis

Wie zit er achter de tekeningen op het sluiswachtershuis in Vincelles?

Vertaald uit FR naar NL

Langs het canal du Nivernais, vlakbij het dorp Vincelles, vind je het oude sluiswachtershuis van Rivottes. Er is daar iets bijzonders aan de hand. Het is gedeeltelijk bedekt met tal van kunstzinnige tekeningen en portretten.

De fietsroute langs het canal du Nivernais is een populaire route voor wandelaars en vooral fietsers. Vijftien kilometer ten zuiden van Auxerre vind je sluis nummer 72. De meeste mensen fietsen er gewoon voorbij, maar als je even stopt zie je het direct. Vreemde figuren (waaronder twee engelen en een vampier) kijken je aan… En als je heel goed zoekt, ontdek je een kleine handtekening die nauwelijks zichtbaar op een van de stenen is geschreven.
Deze tekeningen zijn in 2013 gemaakt door Hervé Vilette. Deze 48-jarige Icaunais, geboren in Tanlay, woont nu in Lucy-sur-Cure. “Ik heb twee jaar, tijdens het zomerseizoen, de doorvaart bij de Rivottesluis geregeld als sluismeester”, zegt hij. “Ik hield erg van de omgeving, van de uitgestrektheid en de mooie, rustige plek. Ik herinner me nog dat de slinger (ook wel spindel genoemd) van de vergrendeling moeilijk te hanteren was. Het was hard werken om de boten doorgang te verlenen.”

Hervé Vilette profiteerde van zijn vrije tijd. Sommige dagen waren erg rustig. “Eén van de dingen die ik in die tijd geleerd heb is fietsen op een éénwieler. Ik speelde ook veel gitaar, nam foto’s, las boeken en tekende. Tijdens het tweede seizoen, in de zomer van 2013, ben ik begonnen met mijn eerste tekeningen te maken op het sluiswachtershuis. Ik schilderde al sinds 1996.”
“Op een dag zei ik tegen mezelf: ik moet de aandacht van de watersporters trekken. Ik maakte m’n eerste tekening met potlood. Ik wilde natuurlijk het huis niet beschadigen. De tekeningen konden makkelijk weer met een gummetje uitgeveegd worden.”

Lees meer

Dit bericht is 45 keer bekeken

Cuy inédit

“Ik wilde begrijpen waar ik woon”

vernissage CuyOp het terrein van “la Maison forte de Cuy” (commune Chougny 58110) vond de presentatie plaats van het boek ‘Cuy inédit’ geschreven door Peter Baas, eigenaar en bewoner sinds 2000.
Onder een stralende zon vertelt de auteur aan het aanwezige gezelschap van Fransen, Nederlanders, Belgen en Engelsen hoe hij, geïntrigeerd door de geschiedenis van het pand en het gehucht Cuy, in de afgelopen jaren zoveel mogelijk historische gegevens heeft verzameld over het leven van de Seigneurs van Cuy en niet te vergeten over de “gewone man” op dit kleine stukje grond in de Nièvre.
Cuy inédit“Ik wilde begrijpen waar ik woon” zegt hij. De geschiedenis van het huis begint aan het einde van de 13de eeuw en verhaalt onder andere over een bloedige strijd in de 15de eeuw tussen de legers van Lodewijk XI en Karel de Stoute, die mogelijk vlakbij Cuy heeft plaats gevonden.

Het is geen boek met slechts droge historische feiten en jaartallen van de 25 generaties die er gewoond hebben, maar één waarin de schrijver het verleden van de regio tot leven brengt en hoofdstukken afwisselt met humoristische interludes.
“Cuy inédit” vertelt, zoals op de titelpagina vermeld, van een reis door tijd en ruimte, waardoor je het Maison forte van Cuy temidden van de uitgestrekte tuinen met heel andere ogen gaat bekijken.

De tuin van het huis, prachtig gelegen in het coulissenlandschap heeft het kwaliteitslabel jardin remarquable en wordt met passie verzorgd door de vrouw des huizes. Bezoek is mogelijk van juni tot en met september op zondagmiddag van 14.00 – 18.00 uur.

Ingezonden door Marjan Krot


Peter Baas is aanwezig op de Salon de Livres in Saint Honoré-les-Bains op 8 juli 2018

Voor meer informatie over het boek: info@lejardindecuy.com of telefoon: (+33) 386 84 41 50 

Zie ook het artikel van Lucia Latenstein over le jardin de Cuy in BZ 46 [PDF]

Lees meer

Dit bericht is 112 keer bekeken

houtstapel

In Prémery is het hout uit de bossen voor de inwoners

Vertaald uit FR naar NL

De liefhebbers hebben tot eind maart 2018 de tijd om hun stuk bos te kappen en het hout te verwijderen. Deze oude traditie is nog steeds erg in trek bij de bewoners van de beboste gemeenten in de Nièvre. Het geeft ze de mogelijkheid om goedkoop aan brandhout te komen.
Om negen uur, vier dagen voor Kerst, werden de percelen in het bos Moreau, in de gemeente Prémery, toegewezen. Ieder kreeg een strook van 600 m lang. Door de mist waren er niet veel mensen op afgekomen.
Patrick, een jonge gepensioneerde, was er wel. Met zijn kettingzaag. “De andere gepensioneerden komen wel als de mist weer opgetrokken is.”
affouage“We gebruiken allemaal biologische olie. Dat is een van de voorwaarden. We moeten rekening houden met het milieu. Vijftig jaar geleden lag het hier nog vol met ijzeren blikjes, dat willen we niet meer. We laten het gebied net zo schoon achter als voor de affouage,” legt Alexis Plission uit. Hij is gemeenteraadslid in Prémery en één van de voorvechters van deze oude traditie. “Iedereen heeft nu de mogelijkheid om zijn huis te verwarmen voor minder geld. Een stère hout die je ergens koopt, kost toch al gauw 45 euro. Wij bieden de percelen aan voor €15. Daar haal je 6 tot 8 stères uit. Je moet natuurlijk wel de beschikking hebben over de juiste apparatuur. Ook moet je kunnen omgaan met een kettingzaag en weten hoe je het hout uit het bos krijgt.  ‘l’Entreprise à But d’Emploi’ (EBE) biedt ondersteuning als het nodig is. Veiligheid staat voorop. Vooral in bossen waar geen bereik is met je mobiele telefoon.”

Geschiedenis
‘Affouage’ is een gebruik dat dateert uit de Middeleeuwen en stelt mensen in staat een perceel van een gemeentelijk bos te exploiteren. Een gemeenteraad heeft de mogelijkheid om een deel van het gemeentelijke bos te reserveren voor zijn inwoners. Het woord ‘affouage’ komt van het oude Franse werkwoord ‘affouer’ dat verwarmen betekent.

Lees meer

Dit bericht is 85 keer bekeken

Fete des Savoirs

La fete des Savoirs

In BZ 47 schreven we erover: ‘La Coop’ heeft als doel kennis en kunde voor iedereen toegankelijk te maken. Ongeacht leeftijd, sekse, afkomst, politieke en religieuze overtuiging en opleiding. Een tweede doel is mensen uit een isolement te halen. Dus hen bij elkaar te brengen en zo ontstaan ontmoetingen en activiteiten.  Veelal op basis van onderlinge uitwisseling van kennis en kunde. Tijdens het fete de savoirs wisselen mensen hun kennis en kunde gratis uit. Dus bij de een kun je Patois leren en de andere spinnen en weer een andere geeft franse les of gitaarles. Een goede manier om zo op een ludieke manier mensen bij jou in de buurt te leren kennen. Deelename is gratis en de vereniging groeit de laatste jaren gestaag. ook worden er uitwisselingen en voorstellingen georganiseerd. Via aanplakbiljetten blijf je op de hoogte wat wanneer te  doen is. ook kun je naar hun website gaan voor meer informatie.

Alle rencontres en andere activiteiten van de coöperatie vindt u terug in de agenda op de website van de Coop.

 

Lees meer

Dit bericht is 51 keer bekeken

Fete des Savoirs

14 oktober: programma van het Fête des Savoirs

14 oktober is er al voor het zesde jaar het Fête des Savoirs.

In BZ 47 schreven we erover: ‘La Coop’ heeft als doel kennis en kunde voor iedereen toegankelijk te maken ongeacht leeftijd, sekse, afkomst,
politieke en religieuze overtuiging en opleiding. Een secundair doel is mensen uit een isolement te halen, hen bij elkaar te brengen en het ‘vivre ensemble’ gestalte te geven. En zo ontstaan ontmoetingen, activiteiten, wandelingen, debatten, praktijklessen. Veelal op basis van onderlinge uitwisseling van kennis en kunde.

Alle rencontres en andere activiteiten van de coöperatie vindt u terug in de agenda op de website van de Coop.

Hieronder de pdf met maar liefst 13 pagina’s met het hele programma van het Fête des Savoirs!

Prog_fds17_web

Lees meer

Dit bericht is 49 keer bekeken